บรรยากาศในมหาวิทยาลัยชั้นนำของกรุงเทพมหานครเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยของนักศึกษา echo ผ่านทางเดินหินอ่อน ท่ามกลางแสงแดดอ่อน ๆ นั้น หนุ่มสาวสองคนยืนอยู่ที่โต๊ะอาหารกลางแจ้งโต๊ะเดียวกัน ชายหนุ่มชื่อ “เจมส์” สวมเสื้อยืดสีขาวกำลังสนทนากับเพื่อนสาวเคล้าน้ำอัดลมในมือ ขณะที่ “มีนา” เด็กสาวผู้รับผิดชอบสังคมของมหาวิทยาลัยกำลังวุ่นวายกับการจัดกิจกรรม
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!มีนาโน้มตัวไปข้างหน้า “ทำไมเธอไม่เข้าร่วมกิจกรรมที่เราจัดสักหน่อย เจมส์?” เสียงของเธอหวานแต่แฝงไปด้วยความกดดันเล็กน้อย เจมส์ยิ้มแบบเลี่ยง ๆ เขารู้ดีว่าเวลาพูดถึงกิจกรรม ของแบบนี้ไม่ใช่เรื่องที่เขาสนใจ
“แค่ไม่อยากเสียเวลานะ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเบา ๆ แต่ในใจเขากลับคิดถึงการทำธุรกิจส่วนตัวที่พ่อของเขาคาดหวังให้เขาทำมากกว่าอยู่ในแวดวงสังคมที่ไม่ได้มาจากความสนใจจริง ๆ
ทั้งสองคนมีโอกาสได้พูดคุยกันบ่อยขึ้นในช่วงเดือนแรกของการศึกษา และท่ามกลางชั้นเรียน พวกเขาก็ค่อย ๆ เริ่มรู้จักกันมากขึ้น เจมส์สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของมีนา ที่มักแสดงความคิดเห็นอย่างมั่นใจและซื่อตรง แต่เขาก็รู้ดีว่าความรักระหว่างพวกเขาเป็นเรื่องที่ต้องมีเงื่อนไขจากครอบครัว จนไม่มีใครรอหรือต่อรองกับมันได้
“ฉันกับครอบครัวมีเหตุผลหลายอย่าง” มีนาพูดกับเขาในค่ำคืนที่มีแสงดาวเต็มท้องฟ้า ขณะที่พวกเขานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่ “คาดหวังไว้สูงเหลือเกิน” น้ำเสียงของเธอเศร้าลง เมื่อนึกถึงความต้องการของครอบครัวที่ให้สบการณ์ชีวิตเขา
“ฉันรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราจะสามารถทำมันได้” เจมส์ตอบด้วยความมุ่งมั่น เขามีคุยกันถึงทางออก แต่ในใจลึก ๆ เขารู้ดีว่ามันไม่ง่ายเลย
หลังผ่านไปสองเดือน มีนาเริ่มรู้สึกผูกพันกับเจมส์มากขึ้น แม้จะอยู่ในกรอบที่ต่างออกไป เมื่อเธอได้เข้าไปทำกิจกรรมในมหาวิทยาลัยกลับไปหาเจมส์ที่นั่งอยู่เฉย ๆ ในห้องเรียน เขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย เคียงข้างกันอย่างมีความสุข แต่สิ่งที่ตามมาก็คือการมีตราบาปจากครอบครัว
ในคืนหนึ่ง ขณะที่มีนานั่งอยู่บนเตียงในหอพัก เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น มันคือแม่ของเธอที่กำลังเรียกหา เธอรู้ตัวดีถึงเสียงที่อ่อนลง เมื่อต้องรับสาย”ทุกอย่างต้องไปในทางที่แม่คาดหวัง” มีนาเหนื่อยนัก แต่คำพูดของแม่กลับเป็นสิ่งที่เธอไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้
“แม่คิดว่าผู้ชายเรียบร้อยแต่ไม่เหมาะสม…” น้ำเสียงของเธอพร่าเบา จนสายตาเริ่มชุ่มไปด้วยน้ำตาท้ายที่สุด เธอได้รับรู้ว่าแม่ไม่พอใจที่เธอพูดถึงเจมส์
“หมายความว่าเธอต้องตัดสินใจ” มีนาเริ่มรู้ว่าตนเองไม่สามารถอยู่กับทั้งสองทางได้ ทั้งการทำตามใจแม่ความรักที่เริ่มเติบโตในใจ
วันนั้นมีความหนักอึ้งอยู่ในใจของมีนา เธอตัดสินใจไม่ไปhไปพบเจมส์อีกเลย หัวใจเธอได้แหลกสลายไปเรียบร้อย ทุกครั้งที่เขาพยายามติดต่อ อารมณ์ของเขายิ่งแย่ลงไปเรื่อย ๆ พัฒนาการที่เคยเป็นไปอย่างดีกลับกลายเป็นการตัดสินใจที่จะหยุด
เวลาผ่านไป ผ่านไปอีกเดือน เมื่อตอนที่เจมส์เกิดเสียงขัดแย้งจากในร่างกายเขาในวิชาเรียน มองเห็นมีนานั่งอยู่ในห้องเรียนอยู่ที่มุมห้อง เขาพยายามหาโอกาสพูดคุย โดยยืนทำเหมือนอ่านหนังสือ แต่ในที่สุดเขาก็ใช้ฝีเท้าที่ตัดสินใจเดินไปหาเธอ
“ฉันสังเกตเห็นนายไม่ได้มา” เสียงของมีนาทำให้เขารู้สึกเป็นอิสระ คนที่เขาเคยรักไม่สุภาพเหมือนที่เขาคาดไว้ ถนนสุขุมวิทติดขัดกลิ่นลมมาพร้อมเสียงรถออดที่ดังไปตลอดสาย เหล่านั้นเป็นภาพที่บีบกลางใจ
“ฉันก็แค่อยากรู้ว่าเธอเป็นยังไง” เจมส์ถาม ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวังแต่ก็ดูรู้สึกเหมือนเสียใจ จนมีนาเห็นบอกเหลือน้อยในนัยน์ตา
“เป็นหวัดใส่” เธอตั้งใจตอบกลับอย่างเย็นชา แม้เธอจะรู้สึกเจ็บแต่ท่าทีเพียงเล็กน้อยเพราะมีภาพเหนื่อยล้ามารองรับอยู่เช่นกัน
ความสุขที่เคยเป็นเรื่องแน่นอนของเขากลับกลายเป็นความห่างหายที่เต็มไปด้วยคำถาม และการทิ้งระยะห่างออกไปทำให้เกิดความรู้สึกที่ซับซ้อนในใจ ทั้งสองคนกลับมาที่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง
กลางคืนมืดสลัวในช่วงสุดสัปดาห์ เมื่อลิฟต์ที่เจมส์ก้าวเข้าไปตรงหมอประชาคมมีเตียงอยู่ 2 เตียงแค่กลับไปใช้ชีวิตในความรักที่มีบาหลังมนุษย์ที่มาจากสังคมที่ไม่เท่าเทียมกัน หัวใจของเขาเริ่มถูกทดสอบอีกครั้ง เมื่อมีนาเดินเข้ามาหา เขาได้ยินเสียงของรถยนต์ที่แล่นผ่านเสียงหัวใจที่เต้นแบบไม่แน่นอนของเขา เสียงและพัดลมที่ทำงานเสียงฝีเท้าของเธอ ทำให้ทุกอย่างดูเหมือนจะถอยหลังไปตลอด
“เราต้องเลือก” ว่าจะแยกกันหรือจะรักต่อไป เจมส์พูดออกมา ดวงใจที่มีความสุขของเขาช้า ๆ เหือดแห้งไปโดยเขาตัดสินใจร้องไห้ หรือเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริง ในขณะที่สองคนมองหน้ากันด้วยความไม่มั่นใจที่จะเลือกหนทางเหล่านั้น
ในค่ำคืนที่มืดคลุกเคล้ากับความไม่รู้นี้ สุดท้ายมีนาเลือกที่จะเดินหน้าต่อไป เธอโทรหาพ่อของเธอเพื่อขอโทษ ในสิ่งที่ไม่ได้ทำแล้ว พยายามที่จะรับรู้ความรักระหว่างพวกเขาและเริ่มสร้างชีวิตที่แข็งแกร่งไปด้วยกัน แต่อย่างไรก็ดีในท้ายที่สุดทั้งคู่ก็เลือกที่อยู่แยกกัน โดยเพราะความเข้าใจที่เกิดขึ้นในใจขณะนั้น แต่ทุกอย่างจะไม่เคยหายไปในทั้ง 20 ปีที่ต่อมา ทั้งเจมส์และมีนาจะต้องรับมือกับเหตุการณ์รอบตัวต่อไปแบบนี้ในที่สุดชีวิตที่เงียบสงบคงมีความสุขในใจที่ได้ตัดสินใจให้ดีไปในที่สุด
