ในคืนฝนตกที่เปียกโชก ฝนหล่นลงมาตามการเคลื่อนไหวของเมืองใหญ่ ทำให้ค่ำคืนยังคงมีความสดชื่นและมีชีวิตชีวา ภายในร้านกาแฟเล็กๆ ในอาเขตที่ซ่อนอยู่ มีกลิ่นหอมของกาแฟและขนมอบ หญิงสาวชื่อ “ตาล” นั่งอยู่ที่โต๊ะมุมหนึ่ง สวมเสื้อกันฝนสีฟ้าอ่อน เกาที่มุมปากด้วยปลายนิ้ว น้ำเสียงของการสนทนารอบๆ ค่อยๆ เข้ามาในหูของเธอ โดยมีความรู้สึกของความร่มเย็นเมื่อฟังเสียงฝักบัวของฝนที่กระทบกับหลังคา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ในขณะนั้น ชายหนุ่มชื่อ “ฟลุค” จูงจักรยานเข้ามาในร้าน ฝนช่วงนี้ทำให้เขาสวมเสื้อกันฝนที่เปียกโชก เสื้อเริ่มแนบติดกับตัว ทันทีที่เขาสบตากับตาล ความรู้สึกที่คุ้นเคยกลับมาเยือนใจ ทั้งสองเคยมีอดีตที่ไม่อาจลืมเลือน เป็นความรักครั้งแรกที่เคยชสะพานเชื่อมให้พวกเขาตกหลุมรักกัน เมื่อครั้งเรียนมหาวิทยาลัย
“เธอยังจำฉันได้ไหม?” ฟลุคเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นเบาๆ ขณะยิ้มให้กับตาล ตาลหัวเราะออกมาเบาๆ “ก็ใช่ เราคงไม่สามารถลืมความทรงจำดีๆ นั้นได้” ทั้งสองนั่งเงียบ นั้นทำให้บรรยากาศภายในร้านต่างมีกลิ่นอายของอดีต
การชดใช้ความผิดพลาดในความรักที่ผ่านมาเริ่มต้นขึ้นเมื่อทั้งสองได้พูดคุยถึงเหตุการณ์ในอดีต ฟลุคเปิดเผยความรู้สึกของเขาที่มีต่อความรักที่มีให้กับตาล ในระหว่างที่เขาพูด ตาลก็รู้สึกถึงความตึงเครียดในอากาศ ความรู้สึกที่เรียกว่า “ตกหลุมรักอีกครั้ง” ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
ในค่ำคืนนี้พวกเขาลงเอยด้วยการเดินเล่นริมน้ำ เสียงน้ำที่กระทบคนเป็นพื้นดิน ความสดชื่นของสายฝนทำให้เกิดความรู้สึกสดใสในใจ ฟลุคหยุดนิ่งเข้ามาใกล้ตาล ขณะที่ทั้งคู่ยังคงเดินไปข้างหน้า “เราควรกลับไปเริ่มต้นใหม่ไหม?” เสียงของเขาชัดเจนขึ้นเมื่อเธอหันหน้ามาประสบกับสายตาของเขา
ตาลตกอยู่ในภาวะลังเล “แต่เรายังมีบาดแผลจากการเลิกรากัน” เสียงของเธอแผ่วเบา ก่อนจะหยุดลง ชั่วครู่หนึ่งทั้งคู่มองตากัน มีความเงียบที่พูดแทนคำพูดทั้งหมด ทุกอย่างเต็มไปด้วยการเผชิญหน้าอย่างจริงจัง
แต่แล้วเวลาไม่รอใคร ฟลุคต้องมุ่งหน้ากลับสู่ต่างประเทศในไม่ช้า และตาลเองรู้สึกถึงความไม่แน่นอนในความรักครั้งนี้ ในเสี้ยววินาทีที่ฝนเริ่มหนักขึ้น ทั้งคู่จึงตัดสินใจเผชิญหน้ากับความรู้สึกของตนเอง
พวกเขาแลกเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์และความรู้สึกในใจ ก่อนจะยิ้มให้กันเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนฝนจะหยุดและค่าใช้จ่ายในชีวิตเริ่มเข้ามา พวกเขาสัญญาว่าจะรักษาความรักนี้ไว้อย่างเต็มที่ ทั้งที่พวกเขาไม่รู้ว่าจะมีความโชคดีหรือไม่ในอนาคต
ในคืนค่ำที่มีภาพฝนพรำ เพียงรอยยิ้มก็เพียงพอที่จะบอกความรู้สึกที่ยากจะเอื้อนเอ่ยจนกลายเป็นความรักที่ไม่มีวันจางหาย
