เสียงเพลงดังขึ้นในโรงละครขนาดเล็ก ขณะที่พุฒิยืนอยู่บนเวที เขาปิดตาและยายิ้ม เมื่อเสียงระฆังเริ่มสั่น ความรู้สึกตื่นเต้นและความกดดันเกิดขึ้นพร้อมกัน ความคาดหวังของครูบาอาจารย์และผู้ชมสะท้อนในสายตาของเพื่อนร่วมชั้นที่นั่งอยู่ข้างล่าง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“จำไว้นะ ถ้าผ่านคืนนี้ไปได้ ถือว่าเธอชนะแล้ว” ณิชา เพื่อนร่วมชั้นที่เห็นเขาตื่นเต้นพูดให้กำลังใจ ซึ่งพุฒิมักจะหลงใหลในเสียงหวานของเธอ
เมื่อการแสดงเริ่มต้นขึ้น แสงไฟสว่างขึ้น บนเวทีเขาเข้าร่วมในบทบาทเหล่านั้น รู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกับมัน แต่ในใจของเขามักจะมีการต่อสู้กันอยู่เสมอ นั่นก็คือเขาตั้งใจแสดงดีแต่ก็ไม่อยากผิดหวังทางบ้านถ้าเข้ามาดู
“ทำไมต้องทำให้ผู้ใหญ่เข้มงวดขนาดนี้นะ ทำไมไม่ให้ฉันทำในสิ่งที่รัก” เขาคิดจนเสียงของณิชาดึงเขาออกจากความคิดนั้น “พุฒิ เราทำได้!”
การแสดงดำเนินต่อไป พุฒิเสียงไห้ตามเป็นตอนๆ การแสดงยอดเยี่ยมเป็นไฮไลท์ของเขาแต่ว่ามุมมองถึงความจริงกลับสะกดหัวใจเขาไว้
เมื่อลงจากเวที พุฒิมาถึงห้องแต่งตัวที่เงียบสงบและมีความว้าวุ่นในหัวใจ เขาจึงถามตัวเองว่าควรจะบอกกับณิชาว่าเขาชอบเธอหรือเปล่า
“นี่คือการแสดงจริงๆเหรอ?” เขาถามเธอขณะที่พวกเขานั่งข้างกันอาบเหงื่อในห้องผิดเวลานี้
“อาจจะเราจะได้แสดงอะไรใหม่ๆร่วมกัน” ณิชายิ้ม แต่พุฒิกลับรู้ว่าท่ามกลางความอบอุ่นนี้มีความกดดันอยู่
เมื่อเธอเห็นความลังเลในสายตาของพุฒิ ทำให้เขาตระหนักว่าความรักของเขาต้องพยายามก้าวข้ามความคาดหวังของครอบครัวซึ่งยิ่งกระนั้นทำให้เขารู้ได้ว่า เวทีที่เขาใช้เพื่อแสดงออกถึงความรู้สึกของเขาเป็นเหมือนการแสดงแห่งชีวิตจริง
ระหว่างการซ้อมที่จะถึงในวันศุกร์ พวกเขาต้องเจอกับบรรยากาศที่มืดมนอยู่ในห้องเรียนซึ่งเขาต้องใช้เวลาคิดอย่างหนักถึงการแบ่งปันความรู้สึกกับณิชา
“พุฒิ ฉันรู้ว่าถ้าฉันอยู่ตรงนี้ก็อยากให้เธอตามใจ สนับสนุนในสิ่งที่เธอชอบ” ณิชาจับมือเขา ให้กำลังใจในการช่วยทำตามความฝัน
แต่มันไม่ได้ง่ายเลย เพรามต้องเจอกับพ่อแม่พุฒิที่มองโลกของเขาว่าไม่เป็นจริง กลับมีความเข้มแข็งมากกว่าที่จะกอดเอาไว้
“ชีวิตไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ” เขาคิดในใจขณะมองเห็นภาพพ่อตนกระทำกับเขาอย่างไร
คืนวันนั้น ฝนตกลงมาจนทำให้พื้นห่างเปลี่ยนเสียงของความสากลแต่พุฒิเหมือนจะรู้สึกอุ่นสบายเมื่อเขาเห็นณิชานั่งอยู่ในห้องซ้อม พวกเขาไม่สามารถตัดสินใจเลือกทางตนเองได้อยู่ดี
เป็นครั้งแรกที่พวกเขากำลังแสดงร่วมกันและนั่นคือช่วงเวลาที่พุฒิรู้สึกเหมือนได้พบกับตัวเองในเวทีต่อสู้
เมื่อแสงสีส้มฉายส่องในตัวเขาไปยังผู้อื่น เหมือนบทบาทเริ่มเคลื่อนที่เข้าสู่เขาในฉากและการพูดชมของผู้คนที่นั่น ไม่ว่าใครก็เห็นคุณค่าของเขา ผ่านสายตาของณิชา
แต่ในโลกที่มีความมั่นคงอย่างการศึกษาและหลักแหล่งจะมีการท้าทายใหญ่ในรอบปีนี้ ซึ่งมันกลายเป็นปีกนักษัตรที่ถือการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่สำหรับเขา
“เตรียมตัวให้พร้อม” ณิชาพูดด้วยเสียงกระตือรือร้น ซึ่งพุฒิรู้ว่าเขามีคู่ต่อสู้หนักที่ต้องเผชิญและความรู้สึกของตัวเองที่ยังคงต่อสู้ไม่จบ
พวกเขาต้องแสดงบทบาทรักที่ไม่ง่ายนักในงานใหญ่ของปี แต่กลับหากต้องรับฟังเสียงเพลงที่ด้านบน
ความสามัคคีและความรักยังคงอยู่ในอากาศ แต่พุฒิได้ตั้งใจที่จะเลือกความเงียบเพื่อฟังเสียงตัวเอง
เมื่อวันพรีมาเริ่มขึ้น ทุกคนมารวมตัวกันโดยมีความสุขและความคาดหวังที่จะให้เพลงและงานการแสดงได้ลอยอีกครั้งในเวลาก่อนปิดโรงเรียนในชีวิตจริง
เขารู้ว่ายิ่งเป็นความสำเร็จ ความกดดันในการทำตามความหวังของครอบครัวกลับเป็นด้วย
บทเรียนที่เขาเรียนรู้คือเมื่อต้องการทำในสิ่งที่รัก การแสดงาจริงๆคือการสร้างความรุ่งเรืองไม่ว่าจะต้องรับมือกับคำด่าหรือความไม่เข้าใจจากทุกคน
“หากมาดังแสดง” พุฒิได้รู้ว่าความฝันและการแสดงของเขาคือการสร้างสรรค์ที่ยิ่งใหญ่
การแสดงในคืนวันศุกร์นั้นรุ่งโรจน์อย่างมาก เพื่อทุกคนที่สนับสนุนและเปล่งเสียงราวกับเข้าใจความรักที่น้อยนักในเอง
และเมื่อผลงานฮิตของพวกเขาได้รับการชมสมควรอย่างเท่าเทียม พุฒิเสียงส่วนใหญ่ราคาไม่ได้อยู่แต่ในใจเขา}
“ทำให้มันดีที่สุด” เขาตะโกนในความคิดและรู้ว่า ณิชาคือความสำเร็จที่เขาต้องการ
แม้ว่าจบการแสดงจะไม่ได้ทำให้เขาหายจากความกดดัน แต่เขากลับได้รอยยิ้มใหม่เมื่อได้ยืนเคียงข้างณิชา เหมือนพวกเขาได้เข้าใจถึงความลับแห่งการสร้างสรรค์ของเวทีที่ไม่ได้มีวันสิ้นสุด
ในเย็นวันนั้น พวกเขานั่งอยู่ที่ริมสะพาน มีแสงสลัวและเสียงของน้ำไหล มันเป็นช่วงเวลาที่ยากจะลืม ความรักของเขาอาจจะไม่สุดโต่งเหมือนบทละคร แต่เขาได้รู้ว่านี่คือความรักที่แท้จริง
“กอดหน่อย” ณิชาขอให้เขากอดหวาน แม้ว่ามันจะเป็นการต่อสู้ระหว่างความฝันของเขาเพียงคนเดียวก็ตาม
กลางคืนที่ส่งผลต่อชีวิตระหว่างการแสดงคือประสบการณ์หลายๆอย่าง มันสอบถามเขาเกี่ยวกับความเป็นจริงของเรื่องราวและเขาจะทำอย่างไรกับมันในวันหน้า
เวลาผ่านไป ภายในหัวใจเขาเริ่มขื่น ขึ้น เขาได้เรียนรู้ถึงรสชาติของความรักที่มีความหมายแล้ว ที่มีพ่อแม่แวดล้อมและการแสดงที่มีเสียงหวานในใจ มันคือสิ่งที่เขาต้องการซึ่งหล่อหลอมเขาให้เป็นตัวเอง
ความรักในเพื่อนร่วมการแสดง แน่นอนว่าว่ายากที่จะคนใดจะสร้างแต่ก็ยังมีเสียงของฝันเมื่อเขาข้องเกี่ยวกันในแต่ละบทบาทและอารมณ์
และเมื่อเหมือนละครมีบทเรียนเข้มแข็งที่มาสู่ความจริง แสงและเงาในเวทีนั้นได้สร้างบันทึกความรู้สึกหลังจากนั้น เพื่อให้จำได้ว่าความรักคืออะไร
“ใช้มันให้คุ้มค่า” เขาหัวเราะในความคิดถึงทุกครั้งที่ต้องหวนกลับบ้านคืนนั้น และพบว่า แค่เสียงดนตรีที่อยู่ในใจนั้นก็มากพอแล้วที่จะทำให้เขามีพลังในการสู้เรื่องนี้ต่อไป เพื่ออนาคตที่เขาต้องการ
