เสียงเพลงของพิณก้องดังจากสวนวังโบราณอันเงียบสงบ ข้างในที่มีพันธุ์ไม้เขียวขจีนานาชนิด รดน้ำพืชใต้แสงแดดอ่อนๆ ในบ่ายวันหนึ่ง ที่มีวรรณ หญิงสาวที่ร่าเริง และมิ่ง ชายหนุ่มที่ขี้อาย เริ่มได้พบกันแบบบังเอิญ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“คุณใช้ยาเพิ่มความจำเหรอ?” วรรณเปิดบทสนทนาเมื่อเห็นมิ่งนั่งอ่านหนังสือ แน่นอนว่าเขาทำได้ดีในวิชานี้ ขมวดคิ้ว จนเมื่อเขาพูดคุยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทำให้เธอรู้สึกพิเศษ
“เปล่า ไม่เคยใช้” มิ่งแทบจะกระซิบบอก แต่อีกไม่นาน เขาต้องครุ่นคิดในใจเกี่ยวกับการสอบกลางภาคที่กำลังจะมาถึง และความกดดันจากพ่อที่ตั้งความหวังมากเกินไป
ในทุกๆ วันพวกเขาจะมาพบกันในสวนที่มีกลิ่นหอมจากดอกไม้ โดยธรรมชาติการพูดคุยแต่ละครั้งก็จะพบว่าพวกเขาต่างมีปัญหาในครอบครัวไม่เหมือนกัน วรรณ ต้องเจอการกดดันจากแม่ที่ไม่หยุดหวังว่าเธอจะเป็นผู้แชมป์ในการสอบ แต่ในขณะเดียวกันมิ่งนั้นรู้สึกหลุดจากความรักจากพ่อที่ไม่เคยเห็นตัวเอง
วันหนึ่ง ขณะที่พวกเขานั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ วรรณตัดสินใจเปิดเผยความรู้สึกของเธอให้มิ่งฟัง “คุณรู้สึกอย่างไรเมื่ออยู่กับคนที่ไม่ค่อยชอบเรา?” มิ่งพยักหน้า แต่กลับมองไปข้างหน้า ไม่ตอบอะไร
การใช้เวลาร่วมกันทำให้เกิดบรรยากาศอันอบอุ่น แต่บ่อยครั้งที่มิ่งจะต้องคอยหลบสายตาของแม่ของเขาที่คอยตามจับผิด ในขณะเดียวกัน วรรณก็ต้องเผชิญความคาดหวังและความกดดันในการแข่งขันเรียนไปพร้อมๆ กัน
ถึงวันแข่งขันการเรียนมาถึง วรรณเริ่มรู้สึกกดดันมากขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน เธอได้เห็นมิ่งในสภาพที่ล้าและต่ำต้อย ทำให้เธอต้องตัดสินใจว่าจะช่วยเขาหรือวางแผนครอบครัวของตัวเองก่อน
มิ่งพยายามจะจดจ่อ แต่กลับพบว่าความกลัวสำหรับเขานั้นเบียดเบียน โดยสุดท้ายความกดดันในการแข่งขันทำให้เขาตัดสินใจขอหยุดเรียน ความแตกต่างในความคิดและคาดหวังทำให้เกิดความรู้สึกผิดหวังระหว่างกัน วรรณรู้สึกว่าเธอไม่สามารถเข้าใจความรู้สึกของมิ่งได้ อย่างไรก็ตาม วันหนึ่งมิ่งตัดสินใจออกมาใช้อารมณ์แบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เขากรีดร้องออกมาในสวน และวรรณก็กระเตื้องด้วยว่า” คุณต้องทำตามสิ่งที่ใจเรียกร้อง”
วันนั้นมิ่งรู้สึกเหมือนเขาเป็นคนใหม่ เขาได้เริ่มออกไปที่สวนใบดอกไม้และเปิดใจของตัวเอง แต่วรรณมีอารมณ์ไม่มั่นใจระหว่างที่หัวใจของเธอก็รอคำตอบจากเขาไปตลอด มันจึงเป็นฉากสุดท้ายที่ทั้งคู่จะต้องจัดการเรื่องราวที่ส่งผลกระทบต่อพวกเขา
คล้อยหลังเวลาที่เธอเติบโตขึ้นในการพยายามส่งเสริมการเรียน กรุงเทพฯ มีการเปลี่ยนแปลงไปอย่างรัฐบาล โรงเรียนเพิ่มความเครียดไปด้วยการสอบ วรรณเรียนจบและกลายเป็นนักศึกษา แต่ถึงอย่างนั้นเธอรอคอยมิ่งที่กลับมาเพื่อสร้างอนาคตที่แน่นอน
เราได้รับภาพของการเป็นผู้ใหญ่ที่ทำให้พวกเขารู้ว่ามีปัญหาซ้อนอยู่ในความคิด วรรณเริ่มตั้งคำถามว่าการแข่งขันที่พ่อแม่ผลักดันเขาจะส่งผลต่อความสัมพันธ์ของพวกเขาหรือไม่ สวนแห่งนั้นกลายเป็นรูปภาพในความทรงจำ ส่วนมิ่งเติบโตขึ้นอย่างช้าๆ แต่ทุกครั้ง มีความหวังว่าเขาอาจจะกลับมาได้ดำเนินชีวิตสู่อนาคต
ความรู้สึกที่มีต่อสายสัมพันธ์ถูกทิ้งในสถานที่ที่เราต้องกลับไปหาทุกครั้ง เขานำประสบการณ์ในวัยเยาว์มาฝังลึกในเหตุการณ์ทั้งหลาย รวมถึงการที่พวกเขาเคยได้สัมผัสมาก่อน รอคอยให้ฤดูร้อนนี้กลับมาให้เหมือนก่อนเสมอ
