เสียงดนตรีบรรเลงแผ่วเบาในร้านกาแฟเล็กๆ อยู่ในซอยลึกย่านสุขุมวิท วันฝนพรำทำให้ทุกคนดูเหมือนจะรีบกลับบ้าน แต่สำหรับยายแสนกับโซ่ ชีวิตทั้งสองต่างมีเอกลักษณ์ของตัวเองอยู่ในความต่างกันอย่างสิ้นเชิง。
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ยายแสน สาวน้อยวัย 18 ปี มาจากครอบครัวที่ผิดหวังในความรัก วันหนึ่งขณะที่เธอรอนั่งอยู่ในร้านกาแฟดลัยเกิดเปิดหนังสือเล่มหนึ่งที่เป็นภาพสวยงามและปกคลุมไปด้วยความวุ่นวาย พอพลิกไปดูภายใน หลายภาพกลางคืนของเมืองยิ่งเพิ่มความเบิกบานใจให้แก่เธอที่เพิ่งหลุดพ้นจากความรักที่ไม่สมหวัง。
“โซ่!” เสียงของเซ่คนในกลุ่มเพื่อน ดังขึ้น โซ่ ห้อง 6 ศิลปินฝันกลางวัน ที่ใช้ไอเดียและช่วงเวลาที่มีมานำเสนอความรักในแนวโรแมนติก ออกเดินเข้ามาในร้านกาแฟที่มุ่งมั่นเป็นอย่างมาก “ไม่ต้องเครียดไปนะ เดี๋ยวมีข้อสอบพร้อมกันน่ะ”
ยายแสนรู้สึกเป็นห่วงตอนที่เขาพูดเช่นนี้ ทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวขึ้นอย่างไม่สามารถหยุดได้ แต่เธอเก็บซ่อนอารมณ์ของตนไว้อย่างมิดชิด ขณะที่โซ่กำลังมองภาพงานที่กำลังทำอยู่เกิดหมุนขยับเพื่อให้งานดูเด่นขึ้น “หวังว่าเธอจะเข้าใจนะว่าฉันพิสูจน์ตัวเองมาไกลแล้ว”
ยายแสนได้แต่ยิ้ม แม้จะมีความลับภายในใจ เธอคิดถึงการที่เคยอันตรายไปต่อสู้กับความสัมพันธ์ของครอบครัวที่แตกสลาย และนี้เป็นครั้งแรกที่เธอแอบรู้สึกว่าอยากจะให้เขารับรู้ความหมายนี้ เพราะสำหรับเธอ โลกที่โซ่จรดนั้นมีเสน่ห์จนยากจะต้านทาน
สัปดาห์ต่อมา กระแสของโชคชะตาดึงทั้งสองเข้ามาในงานเทศกาลทางศิลปะ ยายแสนและโซ่มีโอกาสได้ทำโปรเจ็คต์ร่วมกัน ภายในงานนั้น สัญญาณของแต่ละที่เริ่มเปลี่ยนไป สองคนเริ่มเผยความใกล้ชิดออกมาในระหว่างการทำงาน แต่นี้กลับทำให้ยายแสนรู้สึกหดหู่ขึ้นมาในเวลาเดียวกัน เพราะโซ่ได้บอกว่าตนเองมีกลุ่มที่รักอยู่ แต่ไม่สามารถออกจากสถานการณ์นี้ได้
ความลับเริ่มกัดกินจิตใจเธอเมื่อรู้ว่าโซ่ยังคงมีอดีตอันซับซ้อนติดตามเขาอยู่ หน้าที่การศึกษาพาใครหลายคนมาน้อยครั้งทำให้เขาหลีกหนีจากความรู้สึกมาที่การดำเนินชีวิต ความมั่นใจของเขาถูกหยิบยื่นออกมาในขณะที่ความรู้สึกที่เขามีให้ยายแสน มันยังไม่ชัดเจน
ในที่สุดคืนวันที่แสนน่าจดจำมาถึง งานศิลปะที่ได้รับความสนใจจากผู้คนในเมืองชั้นใน ทุกอย่างกำลังลงตัว ความรักที่ซ่อนเร้นกลายเป็นการเปิดเผยและการต่อสู้ครั้งใหญ่เพื่อที่จะพิสูจน์ใจของทั้งคู่ว่า คนหนึ่งพนันใจให้อีกคนหนึ่งได้ยินเสียงจากใจว่าผ่านไปแล้ว”
“ยายแสน! มาร่วมกับฉัน ไม่ต้องกลัว ยิ่งต่อสู้ ยิ่งชัดเจน” โซ่เอ่ยขึ้น ขณะที่มองตามไปที่การแสดงกลางเวที ยายแสนรู้ว่าตัวอาจจะเป็นความเจ็บปวดที่ตนซ่อนอยู่ การได้ยินคำนี้ทำให้เธอหลับตาและตั้งสติใหม่
“แต่เราต้องการรอจนกว่าจะจบการแสดง” ยายแสนจำเป็นต้องตอบกลับไป มองการฝ่าฟันจากเธอที่หวังว่าจะช่วยได้
ขณะที่เสียงเพลงดังกึกก้อง ครอบครัวของเธออยู่ในที่ชัดเจน โซ่ตั้งใจจะเดินไปข้างหน้า และการเดินทางก็ดำเนินไป ทั้งสองจะสามารถมองถึงความเข้าใจที่มีต่อกันได้หรือไม่?
“ถ้าเราหนีไปจากที่นี่ มันจะไม่ใช่การแก้ปัญหา” นี่คือการเผชิญหน้าที่ซ่อนอยู่ในลึก เพราะความรักไม่ใช่เพียงการหลบหนี แต่เป็นการยอมรับอุปสรรคที่วนเวียนอยู่
ทั้งสองเผชิญหน้ากับความรู้สึกด้นวนที่ต่างทักทายภายในใจ ในใจต้องการที่จะเป็นตัวเองกับอนาคตที่อาจเลือกสิ่งที่แตกต่าง
กลางคืนคืนที่สอง ทุกอย่างเป็นไปอย่างเรียบง่ายชวนหวาน สุดท้ายเมื่อการแสดงจบลง ยายแสนได้พูดกับโซ่ว่าความรู้สึกที่ไม่สามารถพูดออกมาได้รับการขอบคุณในทุกระยะเวลาที่มี
“ต้องขอบคุณที่ทำให้ฉันเข้าใจ คุณทำให้ฉันตัดสินใจได้ว่า ไปต่อหรือกลับ”
ความหวังครั้งใหม่เกิดขึ้นที่จุดเปลี่ยนของการรับรู้ คนทั้งสองจึงต้องอธิบายความซับซ้อนด้วยกันว่า ชีวิตต้องดำเนินต่อไป ตามความรู้สึกบริสุทธิ์ภายในใจ
ในที่สุด เสียงเพลงดังก้องไปทั่วเมือง ถึงแม้ว่าจะไม่มีคำตอบทั้งหมด แต่รู้แค่เพียงว่า ในตอนจบ ความรักอาจมีทางของมันอย่างแท้จริง.”
