ในคืนที่สายลมพัดมาเย็นฉ่ำ หญิงสาวคนหนึ่งที่ชื่อมีนาเดินทางกลับมายังเมืองบ้านเกิดของเธอ เมืองเล็กริมทะเลที่เคยเป็นที่ซ่อนตัวของความทรงจำที่เธอพยายามลืมเลือน ทุกย่างก้าวที่เธอเดินบนถนนทอดยาวไปยังชายทะเล ทำให้มีนารู้สึกถึงความคุ้นเคยที่กลับคืนมาอย่างช้าๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เมืองนี้ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย” เธอพูดกับตัวเอง ขณะมองไปที่บ้านหลังเก่าที่เธอเคยอยู่ มันยังคงโดดเดี่ยวแต่กลับเต็มไปด้วยเรื่องราวที่น่าสนใจ ทุกมุมของบ้านล้วนมีร่องรอยการเติบโตและรอยยิ้มจากอดีต
มีนาเดินมาถึงชายทะเล ที่ซึ่งเธอเคยสัญญากับเด็กหนุ่มคนหนึ่งในวัยเด็กว่า จะกลับมาเมื่อสายลมพัดมาเย็นฉ่ำเช่นนี้ เสียงคลื่นซัดสาดลงบนฝั่งทำให้เธอนึกถึงการเล่นน้ำทะเลร่วมกันในวันวาน
“นายยังอยู่ที่นี่ไหม” เสียงของเธอดังขึ้นเมื่อมองไปยังทะเลอันกว้างใหญ่ บางทีอาจจะมีใครสักคนได้ยินคำพูดของเธอในคืนนี้
ขณะที่เธอยืนอยู่ริมทะเล ความทรงจำที่อบอวลกลับมาอีกครั้ง มีนาเห็นภาพของนาวิน เด็กหนุ่มที่เคยทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ นาวินเป็นคนที่รักทะเลและเคยสัญญาว่าจะรอเธอ
“ถ้าฉันไม่ได้กลับมา นายต้องรอ” นาวินเคยพูดไว้ด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ฉันจะกลับมา” มีนากระซิบขณะมองไปที่ขอบฟ้า เห็นดวงดาวเริ่มปรากฏบนฟ้า
ในเช้าวันถัดมา มีนาเดินไปที่ตลาดนัดเล็กๆ ที่เคยเป็นที่นัดพบของวัยรุ่นในเมือง เธอพบกับยายของเธอที่ร้านขายขนมหวาน
“มีนา! ลูกกลับมาแล้วเหรอ?” เสียงยายดังขึ้นด้วยความดีใจ
“ใช่ค่ะยาย ฉันกลับมาเพื่อหานาวิน” มีนาตอบด้วยความมุ่งมั่น
ยายยิ้มให้เธอ “นาวิน? เขาไปเรียนที่กรุงเทพแล้วค่ะ แต่เขายังกลับมาที่นี่บ้าง”
“ว่าแต่ถ้าพบเขาแล้ว ลูกจะบอกเขาว่ายังไง” ยายถามด้วยความสงสัย
“ฉันจะบอกเขาว่า…ฉันยังรักเขา” มีนาตอบเสียงเบา แต่มั่นใจ
มีนาตัดสินใจจะไปหานาวินที่กรุงเทพ ขณะนั่งรถประจำทาง มีนาเฝ้าคิดถึงวันเวลาที่เธอและนาวินใช้ร่วมกัน และความรู้สึกที่ไม่เคยจางหายไป
“เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม” มีนาถามตัวเองเมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่กรุงเทพฯ
เมื่อถึงกรุงเทพ มีนารู้สึกเหมือนอยู่ในเมืองที่แปลกตา แต่เธอมีจุดหมายในใจ มุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยที่นาวินเรียนอยู่ ทุกย่างก้าวทำให้หัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้น
“นาวินอยู่ไหน” มีนาถามเพื่อนของนาวินเมื่อเธอไปถึงห้องเรียน
“นาวิน? เขาหายไปเดือนนึงแล้ว” เพื่อนคนหนึ่งตอบด้วยสีหน้าผิดหวัง
มีนารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มลงมา เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป แต่เธอตัดสินใจไม่ยอมแพ้ ตั้งใจจะค้นหาเขาให้เจอ
คืนหนึ่งขณะที่นั่งอยู่ในคาเฟ่ มีนาได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนของนาวิน บอกว่าเห็นนาวินอยู่ที่คอนโดในกรุงเทพ
“เขาอยู่ที่ไหน” มีนาถามอย่างร้อนใจ
“ที่คอนโดของเพื่อน” เพื่อนตอบและบอกที่อยู่ให้ทันที
มีนารีบไปที่คอนโดใจเต้นแรง ทุกความรู้สึกที่เคยมีกลับมาอีกครั้ง ความหวังที่ส่องแสงสว่างในใจ
เมื่อเธอมาถึงคอนโด หัวใจก็เต้นแรง เมื่อเห็นประตูเปิดออก และนาวินยืนอยู่ตรงหน้า
“มีนา!” นาวินอุทานด้วยความตกใจ
“นายยังจำฉันได้ไหม” มีนาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่” นาวินถามกลับด้วยความสงสัย
“ฉันกลับมาหานาย” มีนาตอบเสียงแน่วแน่
นาวินนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะเดินเข้ามาหาเธอ “เธอยังรักฉันอยู่ไหม”
“ตลอดเวลา” มีนาตอบเสียงเรียบ แต่เต็มไปด้วยความมั่นใจ
ทั้งสองยืนอยู่ตรงนั้น เผชิญหน้ากันในความเงียบ ทุกคำพูดที่อยู่ในใจเหมือนสื่อสารกันผ่านแววตา
“ถ้าอย่างนั้น เราจะทำให้มันเป็นจริง” นาวินพูดแล้วดึงมือของเธอไป
ในช่วงเวลานั้นเองที่รู้สึกเหมือนว่าทั้งโลกหยุดหมุน มีนารู้สึกถึงความอบอุ่นจากมือของเขา สายลมพัดผ่านเข้ามาในห้อง ให้รู้สึกถึงวันเวลาที่เคยมีร่วมกัน
และในที่สุด พวกเขาก็ได้กลับมาอยู่เคียงข้างกันอีกครั้ง สัญญาที่เคยให้กันในวัยเด็กได้รับการเติมเต็มในเวลาที่เหมาะสม
ในคืนที่มีสายลมพัดมาเย็นฉ่ำนี้ ความรักและความทรงจำได้กลับมาเป็นหนึ่งเดียวกันอีกครั้ง ในเมืองเล็กริมทะเลที่เคยเป็นที่ซ่อนตัวของความรักที่แท้จริง
