เสียงรถยนต์หึ่งๆ ตามถนนที่เต็มไปด้วยประชาชนที่เดินไปกลับ ขณะที่เจนยืนอยู่ที่ป้ายรถเมล์ รอเวลารถที่จะพาเธอไปยังโรงเรียน ความคิดของเธอล่องลอยไปถึงความฝันในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เธอสวมแว่นตาเล็กๆ ที่มีกรอบหนา มีหนังสือเรียนกองใหญ่ในมือ และหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวัง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ทันใดนั้น เสียงปืนดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่งในร่ำไห้ของผู้คน เสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นในอีกฝั่งของถนนทำให้เจนสะดุ้ง เธอหันไปดูและพบเห็นหนุ่มวัยรุ่นคนหนึ่งโดนตำรวจไล่ล่า เขาตกแตกต่างจากคนอื่นด้วยเสื้อผ้าที่ขาดและรอยสักที่พาดพิง ถึงชีวิตที่เขาคงต้องการหนี
เมื่อรถเมล์ของเธอเข้ามาใกล้ เจนได้เห็นว่าหนุ่มคนนั้นคือนักศึกษาในมหาวิทยาลัยเดียวกันชื่อ ‘ปอนด์’ เขายิ้มให้เธอแต่ไม่สามารถมาหาเธอได้ทันเวลา รถเมล์จึงขับออกไป เสียงของเขายังคงอยู่ในหูของเจน “หวังว่าเราจะได้พบกันอีก”
วันต่อมาในโรงเรียน ทุกอย่างปกติ แต่ความคิดของเจนยังหลงเหลืออยู่ในภาพของปอนด์ที่เธอเพิ่งพบ เธอเริ่มที่จะตามหาเขาโดยปราศจากความกล้าหาญในการเข้าหา เนื่องจากกลุ่มเพื่อนของเธอแนะนำว่าไม่ควรยุ่งเกี่ยวกับนักศึกษาในมหาวิทยาลัย
แต่แล้ว สายลมในรั้วโรงเรียนกลับพัดไปทางทั้งสอง รักแรกใจของเจนเริ่มก่อเกิดเมื่อเธอได้พบปอนด์อีกครั้งที่ชั้นเรียนพิเศษหลังเลิกเรียน ทั้งสองเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับความฝัน ของการศึกษาและเป้าหมายในชีวิต ตลอดจนคติชีวิตที่รวมการสนับสนุนกันและกัน
แม้ว่าความรักของพวกเขาเริ่มต้นอย่างอ่อนโยน แต่ความซับซ้อนก็เริ่มตามมา ปอนด์มีรอยแผลจากการสูญเสียคนที่เขารักเมื่อหลายปีมาแล้ว และมีความลับเกี่ยวกับการมีส่วนร่วมในเหตุการณ์รุนแรงที่เขาไม่สามารถพูดถึงได้
เจนทำให้ปอนด์รู้สึกเห็นถึงการรักที่ไม่มีเงื่อนไข ขณะที่ปอนด์เริ่มลงทุนในความรู้สึกที่แปลกใหม่ แม้ว่าเจนจะไม่รู้เรื่องราวที่อยู่ลึกๆ ในจิตใจของเขา ความสัมพันธ์เริ่มผจญภัยไปตามซอยเล็กในเมือง, ร้านกาแฟเล็กๆ แสงเทียนที่ส่องสว่างในมืด
เวลาผ่านไป ความรักพัฒนาขึ้น แต่ความกดดันและความลังเลของปอนด์กลับทำให้พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับปัญหาที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ อดีตที่เขาพยายามซ่อนอยู่เริ่มกลับมาทำร้ายเขา จนกระทั่งเขาไม่สามารถทนต่อแรงกดดันได้อีกต่อไป
ปอนด์มาหาเจนด้วยความวิตกกังวล เขาอธิบายว่าเขาต้องออกจากมหาวิทยาลัยเพื่อจัดการกับปัญหาครอบครัวที่เขาเคยละเลยไป ในขณะเดียวกันเขาก็ถามเจนว่าเธอยังต้องการเขาในฐานะคนรักหรือไม่ โดยที่ความไม่แน่ใจคืบคลานเข้ามาในแต่ละคำพูด
เจนรู้สึกเหมือนถูกฟ้าฟาด แต่กลับไม่สามารถบอกให้ปอนด์รู้ได้ว่าเธอรู้สึกอย่างไร เธอตัดสินใจที่จะยืนหยัดเคียงข้างเขาแม้ทุกอย่างจะต้องทอดไกลจากกัน ในคืนนั้นท้องฟ้าค่อยๆ ทอแสงของดาวอย่างเชื่องช้า พวกเขาได้แบ่งปันความหวังและความฝันที่จะทำให้เกิดการแตกต่าง แม้ว่าทุกอย่างจะต้องเลื่อนออกไป
เมื่อมาถึงวันประกาศผลสอบเข้ามหาวิทยาลัย เจนได้รู้ว่าเธอเข้าได้ตามที่ตั้งใจเอาไว้ แต่ปอนด์กลับมีข่าวไม่ดี บ้านของเขากำลังจะถูกยึดเพื่อหนี้สินที่ท่วมท้น และเขาไม่มีทางเลือกนอกจากกลับไปในอดีตที่ทำให้เขาเจ็บปวด
เจนพยายามยืนหยัดในความรักต่อไป พยายามที่จะช่วยปอนด์ไม่ให้ต้องกลับไปอยู่ในรอยที่วุ่นวาย แต่แรงกดดันสูงจากทั้งครอบครัวของปอนด์และความรับผิดชอบที่เขาต้องทำให้เขาหลุดออกจากความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยความหวัง
ในคืนอันวุ่นวายก่อนที่ปอนด์จะต้องจากไป พวกเขายนทำสัญญาใจว่าจะไม่ลืมกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เจนมีน้ำตาในตาขณะที่ปอนด์ลดลงอย่างช้าๆ ผ่านความคิด
จากวันนั้น ความรักของพวกเขาไม่เคยหายไป ไม่มีการนัดหมายกลับมา แต่หัวใจของพวกเขาได้ทิ้งไว้ทั้งสองด้านของความทรงจำที่สวยงามและเจ็บปวด
หลายเดือนต่อมา เจนได้สร้างฟอร์มใหม่ของความรักในชีวิตของเธอในการทำงานที่เข้ามาทดแทน แต่ทุกครั้งที่มีฤดูกาลเปลี่ยนแปลง แน่นอนว่าความทรงจำของปอนด์ยังคงติดอยู่ในหัวใจเธอ
ในที่สุด ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเมื่อเจนได้เห็นปอนด์อีกครั้งที่ตลาดเก่าหลังจากที่ทั้งสองห่างกันมาหลายปี ทั้งสองยิ้มให้แก่กัน คำพูดมากมายที่ยังไม่ออกมาจัดการจนเกิดเป็นเสียงลมพัดผ่าน เมื่อแสงแรกของวันใหม่มาเยือน ทั้งคู่รู้ว่าตอนนี้ไม่มีอะไรต้องปิดบังอีกต่อไป”
