ไฟนีออนสีขาวขุ่นสะท้อนอยู่บนพื้นกระเบื้องเปียกน้ำ โสภิดากอดแขนตัวเองแน่น มือเย็นเหมือนหิน สองข้างทางทางเดินของหอพักเก่าถูกปลูกต้นลีลาวดีหลบแสง ไอหมอกหนากลบเสียงฝีเท้ามนุษย์ในคืนวันเปิดเทอมใหม่
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!"กลับหอกันเถอะ ฝนน่าจะตกแรงละ" ปิ้ว หน้าตาดื้อรั้นในชุดฮู้ดสีแดง กอดข้าวของแนบอกแน่น สะพายเป้พร้อมลุย ฝ่ายเจน—หัวเราะเสียงแห้ง สีหน้าแอบแฝงความกังวล—สอดส่องซ้ายขวาก่อนจะเดินเบียดอยู่ข้างกายเพื่อนอย่างไม่แสดงออกชัด ๆ ว่ากลัว
สายฟ้าเป็นคนสุดท้าย เด็กชายผิวเข้มผมรวบกระจุก เหน็บกระเป๋ากีตาร์ไว้ข้างตัว เหลือบตามองโสภิดาที่จ้องบันไดราวกับนึกอะไรบางอย่าง "ไง โส พรุ่งนี้มีควิซเช้านะ หวังว่าเธอจะตื่นทันนะ" เสียงครืนในลำคอเจือขำ แต่ในแววตายากจะหยั่งถึง
เจนหัวเราะคิก ออกปากล้อ แต่โสภิดาหัวเราะทิ้งท้ายอย่างไม่เต็มใจ "ฉันฝันว่าหอเก่านี่มีคนปีนเข้ามาหาอะไรกลางดึก…" ปิ้วทำเสียงเยาะ เสียงฝนเริ่มหนาแน่นขึ้น ริมหน้าต่างเกิดหยดไหลถี่ และทั้งกลุ่มก็ดันเข้าประตูหอพร้อมกัน
ห้องรวมเล็ก ๆ สี่เตียงไฟกระพริบเป็นช่วง โสภิดาโยนเป้ตรงเตียง สายตามองไปยังเตียงสายฟ้าที่ยังว่าง—เงาของเสาตรงหัวเตียงดูบิดเบี้ยวแปลก ๆ —แต่ทุกคนยุ่งเกินกว่าจะใส่ใจ อาหารข้าวกล่องถูกวางเรียง ปิ้วเปิดเพลงจากโทรศัพท์ต่ำ ๆ พูดลอดฟัน "อาทิตย์นี้รุ่นพี่จัดกิจกรรมสยองขวัญอีกละวะ เสียเวลานอนชิบ"
สายฟ้าขยับนั่งลงบนเตียงทันที เดินโซเซมุมนอกแล้วกระซิบกับโสภิดา "คืนนี้กะจะเล่นกีตาร์เงียบ ๆ ไม่ว่าใช่มั้ย"
"แค่ไม่ร้องเสียงดัง ฉันไม่รำคาญหรอก" เจนเบ้ปาก ปิ้วยิ้มหยันแล้วยกนิ้วโป้งดื้อ ๆ
คืนนั้นทุกอย่างคล้ายผ่านไปปกติ ไม่มีใครเอะใจหรอกว่าสายฟ้าจะเป็นคนสุดท้ายที่ออกจากห้อง—และไม่มีใครเห็นเขาข้ามขอบประตูห้องอีกเลย
รุ่งเช้าเตียงของเขายังเรียบร้อย มีแต่กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ กับกระดาษโน้ตเขียนลวก ๆ ว่า "ไปห้องสมุด" แต่ห้องสมุดยังปิด ผู้อยู่เวรไม่รู้เรื่อง ใบหน้าของสายฟ้าหายไปจากมหาวิทยาลัยราวกับละอองหมอก
โสภิดาจ้องกระดาษอยู่ในมือ น้ำเสียงสั่นเวลาพูดกับปิ้ว "นายว่ามันแปลกไหม ไม่มีรอยเท้าตามทางออก บัตรนักศึกษาก็วางทิ้งที่นี่…"
เจนเดินวนรอบห้องหลายรอบ เสียงฝีเท้าทำให้ความอึดอัดกลายเป็นพายุ "เขาอาจแค่ไปเที่ยวเล่น—แต่ไม่เอาบัตรฯ? ปกติสายฟ้าไม่ทิ้งอะไรเลยนะ"
บ่ายวันนั้น ภายในสำนักงานกิจการนิสิต อาจารย์ยืนขมวดคิ้วดูรายชื่อนักศึกษาขาดเรียน ปิ้วกัดฟัน พึมพำเบา ๆ "เราใช้ห้องน้ำฝั่งขวาข้างห้องเก็บของเมื่อคืน…มีเสียงคนกระซิบอยู่ในนั้น"
โสภิดารู้สึกบางอย่างวิ่งเย็นวาบขึ้นกระดูกสันหลัง แต่อ้อมแอ้ม "ไม่มีใครเชื่อนายหรอก ปิ้ว—" เมื่อคำพูดจางหาย กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ เหมือนของสายฟ้าลอยมาอีกครั้งจากทางบันได หน้าต่างเปิดเองตึง ๆ ลมวูบ
กลางคืนวันต่อมา โสภิดาลุกขึ้นไปยืนเงียบ ๆ หน้าห้องน้ำหลังจากฝันร้าย เธอได้ยินเสียงกีตาร์ เสียงทุ้มต่ำในเงาคล้ายเพลงที่สายฟ้าชอบดีด และเห็นเงาร่างสูงสองร่างทับซ้อนกันในกระจก แต่เมื่อเปิดไฟดู ไม่มีใครในนั้น
เจนเริ่มหวาดผวากับเงา ทุกครั้งที่มีเสียงฝีเท้าฉายบนผนังยาวข้างหอ ปิ้วเริ่มพูดกับตัวเองว่าไม่กลัวแต่ก็ไม่ยอมเข้าห้องน้ำคนเดียว โสภิดาใช้เวลานั่งนิ่งหน้าต่าง —มองหาความเคลื่อนไหวรอบ ๆ หอพักเก่า—และรู้ตัวว่ากำลังปิดบังบางอย่าง
จนกระทั่งคืนหนึ่ง มีคนเอาน้ำหอมที่เหมือนกับสายฟ้าวางไว้กลางห้อง และมีโน้ตเขียนว่า "คืนของฉันมาเถอะ" ทุกคนต่างหวาดผวา ปิ้วทุบกำปั้นกับโต๊ะ เสียงสะท้าน "ถ้าใครเล่นตลก ฉันจะเอาคืนสิบเท่า!"
แต่โสภิดาหลีกเลี่ยงสายตา เธอรู้สึกถึงความผิดติดค้างในใจ และฉุกคิดย้อนไปถึงเหตุการณ์คืนนั้นที่เคยต่อว่ากันด้วยอารมณ์ร้อน—คำพูดแสบที่สายฟ้าไม่ตอบกลับเลย
วันต่อมาทั้งสามค่อย ๆ สืบค้นกล้องวงจรปิดของหอพัก และพบว่าวิดีโอบันทึกคืนสายฟ้าหายมีเงาบางอย่างปรากฏคล้ายคนยืนอยู่หน้าห้อง แต่หน้าจอถูกเจาะเบลอ—เหมือนมีฝ้ามาขวาง ทั้งสามยิ่งหวาดกลัว
ระหว่างที่เพื่อนสองคนยังไม่กล้าเปิดปากคุยกันตรง ๆ โสภิดาแอบย่องไปห้องเก็บของชั้นล่างกลางดึก เธอเจอร่องรอยผ้าขี้ริ้วเปื้อนน้ำหอม—บางอย่างถูกลากเข้ามาด้านในซอกมืด
จังหวะที่เธอเข้าใกล้ เงาสะท้อนในกระจกแตกร้าวที่มุมห้องกลับขยับวูบเหมือนมีใครขยับตาม เธอหยิบผ้าขี้ริ้วขึ้นมาอย่างลังเล จู่ ๆ ไฟดับพรึ่บ ทิ้งความมืดและกลิ่นเฉพาะตัวฟุ้งเต็มห้อง
เสียงกระซิบไม่ชัดเจนดังขึ้นใกล้หู "ของฉัน…เธอจะคืนไหม…" ใจโสภิดาเต้นตึก เธอหัวเราะฝืนกับตัวเอง "ฉัน…ขอโทษ ถ้าฉันทำผิด…"
ไฟกะพริบกลับมาอีกครั้ง เจนยืนหน้าเครียดตรงประตู "นายสองคนนั่นทำอะไร! ฉันได้ยินเสียงคุยในนี้ตั้งแต่ข้างบน"
โสภิดาลังเลพร้อมกับซ่อนผ้าขี้ริ้ว เจนมองเลยเข้าตา เหมือนจะเข้าใจทุกอย่างในทันที "นายมีเรื่องอะไรกับสายฟ้ากันแน่?"
เงียบชั่ววูบ สายลมเย็นวูบเข้ามาทางหน้าต่าง ปิ้วเดินตามมาช้า ๆ เหงื่อท่วมหน้า "ถ้าเรายังโกหกกันอย่างนี้ เราจะเจอเขาได้ยังไงวะ"
โสภิดาสูดหายใจ—ตัดสินใจบอกด้วยเสียงแผ่ว "คืนนั้น ฉันทะเลาะกับสายฟ้าหนัก…ฉันพูดแรงมาก เขาออกจากห้องไปทั้งน้ำตา ฉันไม่ได้ตาม ไม่คิดว่า…" น้ำตาไหลลงมาไม่รู้ตัว
เจนนิ่งไปพักหนึ่ง แต่สุดท้ายวางมือลงบนไหล่ "เราต้องหาความจริงใช่ไหม ไม่ใช่ว่าเขาโดนปีศาจเอาตัวไป…แต่เพราะเรา…"
แสงเช้าจางลงพื้น สายหมอกต้นลีลาวดีไหลคลุมหอเก่า สามคนเดินออกไปรอหน้าห้องน้ำด้วยกัน—ครั้งแรกที่ไม่มีเงาคนไหนเดินออกมาทั้งที่ไฟยังเปิด หน้าต่างกระพือวูบด้วยสายลม พวกเขาตัดสินใจปิดไฟ เดินเข้าไปเงียบ ๆ
ภายใน เงาพรางตัวซ้อนอยู่หลังผนัง เสียงกีตาร์หวิว ๆ หลอกหลอนแว่วมา "ฉัน…ยังอยู่เหรอ" โสภิดาจับมือเพื่อนแน่น "สายฟ้า…ขอโทษจริง ๆ กลับมาได้ไหม…"
เสียงฝีเท้าของสายลมหนักขึ้น สายฟ้าเดินออกมาจากเงามืดแต่ใบหน้าถูกบดบัง—เป็นเงาเหมือนผนังฝั่งหนึ่งในห้องน้ำ เพียงแต่กีตาร์เงียบสนิท เขามองโสภิดาอย่างโหยหา "เธอจำวันแรกที่พวกเราอยู่ด้วยกันได้ไหม…"
ปิ้วเผลอตะโกน "กลับเถอะ! ทุกอย่างมันจบแล้วนะ!" แต่เงาสายฟ้าสั่นไหวเหมือนไม่อาจสัมผัสกัน เพื่อนทั้งสามยืนจับมือกันแน่น เสียงร้องไห้กลืนเสียงกีตาร์
ระหว่างฝนพรำอีกรอบ เสียงเครื่องดับฝ้าในอากาศกลับมาดัง สายฟ้าหันหลังให้แสงไฟที่เปิดกระพริบ มือชี้ไปยังสมุดโน้ตใต้เตียง—ขีดข้อความสุดท้ายว่า "ให้อภัย"
โสภิดาคุกเข่าลง เธอหลับตา ร้องไห้ "ฉันขอโทษ ฉันไม่อยากให้ทุกอย่างแบบนี้ ถ้าเธอยังอยู่…" แสงจ้าแวบขึ้น—เงาของสายฟ้าค่อย ๆ ซีดจาง เจนและปิ้วโอบกอดเพื่อนแน่น
ภาพสุดท้ายในหอพัก หยดน้ำตาของโสภิดาตกลงบนผ้าขี้ริ้วที่วางทิ้งไว้ เงากีตาร์ยังหวิวคลอสุดสายตา—ทุกคนรู้ว่าแม้สายฟ้าจะไม่หวนคืน แต่ความลับ ความบาดหมาง และทุกความรู้สึก ได้รับการให้อภัยในที่สุด
