แสงแดดสาดส่องผ่านหน้าต่างห้องมืดของโรงพยาบาล ขณะที่เอิร์ธ นอนอยู่บนเตียงสีขาว สายตาของเขามองออกไปยังสวนข้างนอก ซึ่งเต็มไปด้วยดอกไม้สีสันสดใสและนกน้อยที่บินจ้องกลับเข้าไปในกระจก แต่เขากลับรู้สึกว่างเปล่าในใจและไม่มีความหวัง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงของเครื่องวัดชีพจรตลอดจนเสียงพูดคุยของพยาบาลที่เปิดประตูเข้ามา รบกวนความคิดของเขา “เอิร์ธ เราจะทำการปล่อยตัวคุณวันนี้” พยาบาลสาวกล่าวด้วยรอยยิ้ม แต่เอิร์ธกลับมีเพียงคิ้วที่ขมวดแน่น และลมหายใจที่หนักหน่วง
เมื่อเดินออกจากโรงพยาบาล ขั้นบันไดโล่งที่เต็มไปด้วยแสงวันใหม่ทำให้เขาต้องยืนมองอยู่สักครู่ ในหัวมีแต่ความทรงจำของแฟนสาวที่เลิกราไป เพราะเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด การเป็นคนมีชีวิตขึ้นอีกครั้งมันดูง่าย แต่การกลับมาใช้ชีวิตซึ่งมีกำลังใจในการทำตามความฝันกลับยากเหลือเกิน
ในเดือนถัดมา เขาตัดสินใจที่จะเดินทางไปยังภูเขาที่เคยไปกับแฟนสาวเพื่อค้นหาความหมาย น่าแปลกใจที่หนทางสู่ยอดเขาเต็มไปด้วยความทรงจำดี ๆ ปรากฏออกมาให้เขาเห็นชัดเจน มันทำให้เขารู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปในอดีต
“เอิร์ธ!” เสียงทักทายพร้อมเสียงหัวเราะดังขึ้น เมื่อเขามองกลับไป พบว่าคนนั้นคือน้ำหวาน เพื่อนเก่าสมัยมัธยมที่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้พบที่นี่ น้ำหวานยิ้มให้เขาอย่างสดใส “เธอมาเที่ยวที่นี่เหมือนกันเหรอ?”
พวกเขาเริ่มพูดคุยกัน และมิตรภาพอันเก่าแก่กลับมาฟื้นคืน ทั้งสองเริ่มเล่าเรื่องราวอดีต และเอิร์ธจึงรู้ว่า น้ำหวานมีความฝันที่จะเป็นนักถ่ายภาพ นั่นทำให้บทสนทนาระหว่างเขากับน้ำหวานกลายเป็นเรื่องที่เต็มไปด้วยแรงบันดาลใจ เอิร์ธเริ่มคิดถึงอนาคตที่เขาอาจจะมีให้กับตัวเองอีกครั้ง
เมื่อเวลาผ่านไป ทั้งคู่ใช้เวลาร่วมกันมากขึ้น พวกเขาไปเที่ยวตามสถานที่สวยงาม แถมยังเก็บภาพความทรงจำดีๆ ผ่านเลนส์กล้องของน้ำหวาน ทุกวันที่อยู่ด้วยกันพวกเขาจะสนุกสนานและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ
ความรักที่อบอุ่นเริ่มก่อตัวขึ้นระหว่างน้ำหวานกับเอิร์ธ แต่ใจของเขายังมีความรู้สึกผิดปนอยู่ น้ำหวานเริ่มสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของเอิร์ธ แต่เอิร์ธชอบที่จะเก็บความรู้สึกทั้งหมดไว้ในใจ จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาเผลอพูดความในใจออกไปว่า “ฉันคิดถึงอดีต…” น้ำหวานจึงไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป
เมื่อคืนถัดมา สายน้ำใสไหลรินผ่านลำธาร แม้จะได้ยินเสียงน้ำไหลที่สดชื่น แต่เอิร์ธกลับรู้สึกเครียด เขาเริ่มค้นหาความจริงเกี่ยวกับคำสาปที่ทำให้การสูญเสียครั้งนี้เกิดขึ้นและเก็บความรู้สึกไว้ตลอดเวลา เขาได้ค้นคว้าทางการแพทย์จนนักวิจัยบอกเขาว่าคำสาปนี้อาจเกิดจากความรู้สึกผิดที่เขายังมีอยู่ ทำให้เขามีอาการเศร้าหมองตลอดไป
เอิร์ธจึงตกลงใจจะเอาชนะความรู้สึกผิดที่มี เขาเริ่มออกเดินทางเพื่อเขียนนิยายที่จะบันทึกความรักที่เขารู้สึกต่อแฟนเก่าและน้ำหวานด้วยกัน สิ่งนี้ทำให้เขารู้ว่าบางครั้งสิ่งที่เราเก็บไว้ในใจจะทำให้เราหมดหนทาง ในการเดินหน้าต่อไป
ในวันที่เขาเตรียมที่จะนำผลงานส่งให้สำนักพิมพ์ น้ำหวานได้บอกเอิร์ธว่าเธอจะตามหาความฝันในเมืองใหญ่ และจะเดินทางไปเริ่มต้นใหม่ เอิร์ธรู้สึกเหมือนมีบางอย่างแตกสลาย แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้ว่าการสนับสนุนความฝันของกันและกันนั้นคือสิ่งที่สำคัญที่สุด
จุดพีคมาถึงเมื่อเอิร์ธต้องเลือกว่าจะมอบผลงานที่เขาทุ่มเททำเพื่อทั้งสองคนให้ถึงฝั่ง และหลีกเลี่ยงจากการใช้ชีวิตตามความผิดหวัง ทั้งในเสียงของน้ำหวานที่อยู่ในใจและสารภาพที่เขาไม่มีวันลืม
วันสุดท้ายที่น้ำหวานจะออกเดินทาง เอิร์ธเขียนจดหมายบอกเล่าความรู้สึกที่แท้จริงผ่านตัวอักษร และมอบมันให้เธอเป็นของขวัญในวันอำลา
เสียงเครื่องบินที่อยู่เหนือท้องฟ้าดังขึ้น ขณะที่เอิร์ธยืนอยู่บนสนามบิน น้ำหวานหันหลังและมองไปยังเขา น้ำหวานยิ้มให้เขาด้วยแววตาที่มั่นใจที่ส่งมา มันทำให้เขาหายใจได้สะดวกขึ้น เหมือนขยายระยะห่างแต่กลับรู้สึกถึงการเชื่อมโยงผ่านความรักทั้งสองที่ยังอยู่ในหัวใจ
ในที่สุด สิ่งที่เหลืออยู่คือความเป็นจริงสวยงามและการเดินทางที่ยังคงอยู่ เขาไม่รู้อีกว่าจะเจออะไรในอนาคต แต่เขารู้ว่าความรักและความหมายในชีวิต กำลังเปลี่ยนแปลงในแบบที่เขาไม่ได้คาดคิด ความรักที่แท้จริงไม่ใช่การครอบครองแต่เป็นการสนับสนุนซึ่งกันและกันในทุกเส้นทาง
