ดวงดาวในคืนฝน

ในคืนหนึ่งที่ฝนตกพรำเหนือเมืองเล็กริมทะเล จิตใจของนางสาวมีนาเต็มไปด้วยความคิดถึงอดีต ชีวิตที่เคยสงบสุขในวัยเยาว์กลับดังก้องในใจเธอ ขอบฟ้าเป็นสีเทาและลมพัดแรงพาเอาน้ำฝนมาพร่างพรมไปทั่วถนนที่เธอเคยเดินผ่านเป็นประจำ

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“เธอยังจำฉันได้ไหม?” เสียงของภูมิดังขึ้นจากด้านหลัง มีนาเหลียวหลังมองเห็นชายหนุ่มที่เคยเป็นรักแรกของเธอยืนอยู่ท่ามกลางสายฝน ชายหนุ่มในชุดเสื้อยืดเก่า ๆ ที่มีรอยยิ้มอบอุ่นเหมือนเคย

“ภูมิ…” น้ำเสียงของมีนาเบาบาง แต่หัวใจของเธอกลับเต้นแรงขึ้นอย่างไม่คาดคิด

“มาที่นี่ทำไม?” เธอถามด้วยความตื่นเต้น สายตาของเขายังคงสดใสเหมือนวันเก่าๆ ที่เคยใช้เวลาร่วมกัน

“แค่ผ่านมาเห็นเธอ ก็เลยอยากทักทาย” ภูมิกล่าว พร้อมเลิกแขนเสื้อขึ้นเพื่อป้องกันน้ำฝนที่โปรยลงมา

มีนาไม่รู้จะพูดอะไรต่อ แค่การได้เห็นเขาก็ทำให้ความทรงจำในอดีตตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ภูมิเคยเป็นคนที่ทำให้ชีวิตเธอมีสีสัน แต่แล้ววันหนึ่งเขาก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

“จำได้ไหมเมื่อก่อนเราเคยมานั่งเล่นที่นี่?” ภูมิถาม พลางชี้ไปที่ม้านั่งไม้ที่อยู่ใกล้ๆ

“ใช่” มีนาตอบอย่างเงียบๆ เธอจำได้ดีว่ามันเป็นที่ที่พวกเขาใช้เวลาร่วมกัน จนกระทั่งวันนั้นที่ทุกอย่างเปลี่ยนไป

“ฉันยังคิดถึงเธออยู่เสมอ” ภูมิพูดเสียงเบา แต่ชัดเจน มีนาไม่รู้จะตอบกลับอย่างไร เธอรู้สึกเหมือนเวลาที่หายไปนานกลับมาอีกครั้งในคืนนี้

“แต่ชีวิตเรามันก็ไม่เหมือนกันอีกแล้ว” มีนาพูดออกไป ใจของเธอเต็มไปด้วยความหวั่นไหว

“แต่ถ้าเราได้เริ่มใหม่อีกครั้งล่ะ?” ภูมิถามด้วยความหวัง สายตาของเขาจับจ้องไปที่เธออย่างจริงจัง

“เราจะทำอย่างไร?” มีนาถามกลับ การจะกลับไปเริ่มต้นใหม่ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้

“ลองใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอีกสักครั้ง” ภูมิตอบ “ในความฝันของฉัน เธอยังคงเป็นคนสำคัญ”

มีนารู้สึกได้ถึงอารมณ์ที่รุนแรงขึ้นในใจ ทั้งความรัก ความหวัง และความกลัวที่หลอมรวมกันเป็นหนึ่ง เธอไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ภูมิพูดหมายถึงการกลับไปเป็นเหมือนเดิมหรือไม่ แต่การได้ยินคำว่า ‘สำคัญ’ จากเขาก็ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้น

ฝนยังคงตกต่อไป แต่บรรยากาศรอบตัวกลับอบอุ่นขึ้น แม้ว่าเม็ดฝนจะซัดเข้ามากระทบผิวหนัง มีนากลับรู้สึกเหมือนกับว่ามันเป็นเพียงความเย็นสบายที่เธอคุ้นเคย

“เราน่าจะหามุมที่ไม่เปียกกันดีกว่า” มีนาพูดหาทางหนีจากความรู้สึกอันแสนซับซ้อนที่เกิดขึ้นในใจ

ทั้งคู่เดินฝ่าฝนไปยังร้านกาแฟเล็กๆ ที่เปิดไฟสลัวอยู่ด้านหน้า มีนารู้สึกได้ถึงความเชื่อมโยงที่กลับมาหากันอีกครั้ง ในขณะที่นั่งจิบกาแฟร้อน ภูมิมองเธอด้วยความคิดถึง

“คิดถึงวันเก่าๆ เหรอ?” เขาถาม

“ใช่ วันนั้นที่เธอพาฉันไปดูดาว” มีนาเอ่ยตอบ พร้อมรอยยิ้มหวานที่ทำให้ภูมิเคลิ้มไปกับความทรงจำ

“คืนนี้น่าจะมีดาวเต็มท้องฟ้า” ภูมิพูดเสียงเบา ขณะที่สายตาของเขาจับจ้องไปที่หน้าต่างที่เต็มไปด้วยฝน

“ฝนตกแบบนี้ ดาวจะเห็นได้ไหม?” มีนาถาม

“เราต้องรอให้ฝนหยุดก่อน” ภูมิกล่าว พร้อมยิ้มให้เธอ

ทั้งคู่ใช้เวลาพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวในอดีต ที่ซึ่งมีความสุขและความเจ็บปวดอยู่ปะปนกัน แต่ความอบอุ่นในใจกลับเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อเวลาผ่านไป ฝนเริ่มซาลง และดวงดาวเริ่มปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า ความอบอุ่นที่เกิดขึ้นระหว่างทั้งคู่ทำให้พวกเขารู้สึกถึงความหวังครั้งใหม่

“เรามาดูดาวกันเถอะ” ภูมิเอ่ยชวน มีนาพยักหน้าและทั้งคู่เดินออกไปที่กลางแจ้ง ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้น ดวงดาวส่องประกายแวววาว

“เธอเห็นดาวดวงไหนบ้าง?” ภูมิถาม ขณะที่พวกเขานั่งลงบนพื้นหญ้า

“นั่น…ดูเหมือนดาวที่เราชอบที่สุด” มีนาชี้ไปที่ดวงดาวหนึ่งที่ส่องประกายเป็นพิเศษ

“ใช่ มันสวยมาก” ภูมิพูดเสริม พวกเขานั่งอยู่บนพื้นหญ้าภายใต้แสงดาว และโลกทั้งโลกรอบตัวเหมือนจะหายไป

“ถ้าให้เลือกได้ ฉันขอให้คืนนี้ไม่มีวันจบ” มีนาพูดเสียงเบา

“เราจะทำให้มันยาวนานที่สุด” ภูมิตอบ พร้อมจับมือของเธอแน่นขึ้น

ในคืนนั้น ความรักเริ่มต้นใหม่อีกครั้งภายใต้แสงดาวที่สวยงาม ทั้งสองรู้ดีว่าชีวิตนี้ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่พวกเขายังเลือกที่จะอยู่ด้วยกัน และสร้างความทรงจำใหม่ที่เต็มไปด้วยความหมายในคืนที่มีฝนและดาวเต็มฟ้า