บทสรุปของความรัก

เสียงเพลงไพเราะดังคลอจากห้องเรียนที่มีแสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านหน้าต่าง นักเรียนมัธยมปลายห้อง ม.6/2 นั่งเกร็งอยู่กับการสอบกลางภาค ขณะที่ดาวิชตั้งใจเลือกอ่านคำถามส่วนที่ยากที่สุด เขากลับถูกดึงความสนใจไปที่นางฟ้าผมยาวคนหนึ่งที่เดินเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มหวาน เธอคือเมย์ นักเรียนใหม่ที่ย้ายเข้ามาเรียนที่นี่

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

เมย์นั่งข้าง ๆ ดาวิช และทันใดนั้นเสียงหัวเราะของเธอก็ดังออกมา “ฉันเห็นนายทำข้อสอบแบบมีความสุขมากเกินไปนะ” ดาวิชจึงหันไปยิ้มให้เธอ “อาจจะสิ ฉันชอบคิดว่ามันเป็นวิชาแข่งขัน” ความปรารถนาที่จะทำให้เธอยิ้มมากขึ้นเป็นสิ่งที่ทำให้เขาใจเต้นแรงขึ้น

ช่วงเวลาที่พวกเขาได้สานสัมพันธ์กัน กลายเป็นการเปิดเผยความลับที่ลึกซึ้ง ดาวิชฝันอยากเป็นนักดนตรี แต่กลับต้องแบกรับภาระทางบ้านหลังจากพ่อแม่แยกทางกัน เขาได้กลายเป็นผู้ดูแลน้องสาววัยห้าขวบ ขณะที่เมย์ก็เผชิญกับความกดดันไม่ต่างกันจากพ่อแม่ที่ตั้งความหวังไว้สูงเกินไป

วันเวลาผ่านไป ท่ามกลางเสียงเฮฮาของเพื่อน ๆ และความมืดมนของบ้านหลังเล็ก ดาวิชเริ่มปลีกตัวออกมาให้เมย์เป็นผู้คอยแชร์ปัญหาต่าง ๆ จนกระทั่งมีโอกาสแสดงดนตรีในงานโรงเรียน เมย์เป็นคนแรกที่ส่งเสียงเชียร์ ดังขึ้นและดังไปถึงดาวิช ในขณะที่เขาเผชิญหน้ากับความกลัวในใจ

เมื่อความสัมพันธ์ของพวกเขาลึกซึ้งขึ้น ดาวิชรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงภายใน ความรักที่อบอุ่นในใจกลับกลายเป็นภาระหนักหน่วง เขาจำเป็นต้องเลือกว่าจะเดินตามความฝันของตัวเองหรืออยู่กับเมย์ที่กำลังเผชิญกับปัญหาเช่นกัน การเลือกนี้จึงกลายเป็นเพียงความรักที่แปรเปลี่ยนไปในทางอื่น

ในคืนที่ดาวิชตัดสินใจบอกเมย์ว่าตนไม่สามารถดูแลทั้งความฝันและเธอได้ เขายืนอยู่ที่สนามเด็กเล่นที่เคยมีความสุข แต่ตอนนี้มันกลับเต็มไปด้วยความมืด เรือนร่างของเขาสั่นไหวเมื่อเพื่อนทุกคนหันมองด้วยความตกใจ เมื่อเมย์ยืนอยู่ที่จุดนั้น น้ำตาของเธอเป็นดั่งสายน้ำที่ไหลลงสู่พื้นทราย “ทำไม?” เมย์ถามด้วยเสียงสั่น “ทำไมต้องเลือก?”

ดาวิชรู้ว่าเขาจะต้องตอบคำถามนั้น แต่ความไม่แน่นอนในใจของเขากลับกระหึ่มอัดอยู่ในอก ทุกอย่างเข้ามาท่วมท้นจนเขาเริ่มลังเล มันเป็นช่วงเวลาเจ็บปวดที่ไม่มีใครควรประสบความซับซ้อนเช่นนี้

เมื่อวันรุ่งขึ้น ข่าวเกี่ยวกับดาวิชที่ลาออกจากโรงเรียนแพร่สะพัดไปใกล้ชิด เมย์รู้สึกถึงการหายไปอย่างโหดร้ายของเขา หลังจากนั้นเพียงไม่กี่เดือน การหลีกเลี่ยงความจริงไม่อาจทำให้เธอลืมดาวิชได้ ในวันที่สองของการแสดงดนตรีที่โรงเรียน เธอได้ตัดสินใจขึ้นเดี่ยวบนเวที เสียงเพรียกเรียกดาวิชให้กลับมาและเชื่อมั่นในอารมณ์

ในค่ำคืนแห่งการแสดง เมย์เข้าใจสิ่งที่ดาวิชพยายามจะบอกเธอ ทุกวินาทีที่ดนตรีเล่นมักมีความหมายรออยู่ เธอเล่นเพลงที่เขาชอบ และเมื่อเสียงเพลงทุกคนต่างหันไปมอง ที่นั่นในมุมมืดดาวิชยืนอยู่”ฉันกลับมาแล้ว” เพราะในทุกเสียงเพลง มีการรอคอย หัวใจที่ได้รับการเยียวยาแต่ไม่สูญเสียความรัก

เมื่อถึงเวลาที่พวกเขานั่งเงียบอยู่ที่ริมแม่น้ำ ดาวิชและเมย์เริ่มเล่าเรื่องราวของชีวิตในเวลาที่หายไป ถึงความสูญเสียและการค้นหาตัวเอง แต่อย่างไรก็ตามในวันสุดท้ายของการแสดง เมย์ได้รับข่าวร้ายจากบ้านของเธอที่ไปห้ามการเพาะปลูกที่เธอดูแล ทุกอย่างเข้ามาจับต้องความรับผิดชอบของทั้งคู่

เมื่อถึงจุดสูงสุด กลางคืนและแสงไฟถูกตั้งออกไป ณ จุดนั้นที่พวกเขาต้องเลือกอีกครั้ง แต่การตัดสินใจในครั้งนี้กลายเป็นการเลือกที่จะร่วมเดินหน้าฝ่าฟันทุกอุปสรรคไปพร้อมกัน

ดาวิชและเมย์ได้ตั้งสัญญาณใหม่ของความรักที่หยั่งลึกทันทีและเริ่มมองหาความหวังในอนาคต ต้องการที่จะอยู่เคียงกันตลอดไป และเลือกไม่ให้ความรักนั้นเป็นเพียงการลาจากไป”