แสงยามสายส่องลอดหน้าต่างกระจกใสบานมหึมา เปิดเผยโลกของหอศิลป์ลอยฟ้ากลางมหานคร—ความสูงร้อยเมตรเหนือผืนดินกับผนังสีขาวสะอาดตาและงานศิลป์นับร้อยแขวนเรียงราย เดียร์หยุดยืนมองภาพวาดธรรมชาติขนาดใหญ่ตรงหน้า เธอลูบรอยขีดข่วนมุมกรอบแผ่วเบา ริมฝีปากขยับเหมือนจะเอ่ยบางสิ่ง แต่กลับเงียบงัน นิ้วมือซ่อนความสั่น คนไม่รู้ว่าเธอซ่อนความลับอะไรไว้เบื้องหลังแววตาอ่อนล้า
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“พี่คิดว่าเธอยังจะทำงานอยู่ไหม วันนี้หมดแรงหรือยัง” เสียงของแก้ม ศิลปินรุ่นพี่ที่แอบชอบเธอเอ่ยขึ้นข้างหลัง เดียร์ฝืนยิ้ม แก้มสังเกตท่าทีเงียบผิดปกติจึงเดินเข้ามาใกล้
เดียร์มองลงพื้น ละสายตาจากภาพ “ยังไม่หมดแรง แต่เหมือนมีใครจ้องอยู่ตลอด”
แก้มสบตาอย่างกังวล “เธอฝันร้ายอีกแล้วเหรอ หรือ…มีอะไรจะเล่า”
เดียร์ส่ายหน้า เบี่ยงออก ดวงตาซ่อนบางอย่างไว้ คนรอบตัวก็เริ่มรับรู้ได้ แต่ไม่มีใครรู้ว่าเมื่อสามปีก่อนเดียร์เคยเข้าไปเกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของศิลปินระดับตำนาน—และหนีจากเหตุการณ์นั้นมา
แสงสว่างกระจายทั่วห้อง ตอนบ่ายคนทยอยกันกลับ กลุ่มนักศึกษาที่เหลือกำลังจัดเตรียมเวทีสำหรับงานจัดแสดงคืนพิเศษ มีแค่เดียร์กับแก้มที่ยังเดินเวียนตามมุมต่าง ๆ ในเงียบ
ระหว่างที่แก้มเปิดกล่องสีไม้ เดียร์ตัดสินใจหันหน้าเข้าห้องเก็บของชั้นในสุด ประตูลับที่ไม่มีใครสังเกต เจอช่องเล็ก ๆ ตรงมุม เธอลูบเบา ๆ และได้ยินเสียงกลไกคลิกเบา ๆ
เมื่อเลื่อนฝาปิดออก พบซองจดหมายสีเหลืองซีด วางเคียงข้างภาพวาดลายเส้นหยาบ—เส้นสายดูคุ้นตา เหมือนกับภาพชุดสุดท้ายที่ปภพ ศิลปินในตำนาน วาดก่อนหายตัวไป
เสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้ เดียร์รีบซ่อนทุกอย่างไว้ในกระเป๋า เธอหายใจถี่ หัวใจเต้นเร็วเมื่อต้องโกหกกับใครบางคนที่ถามถึงเสียงในห้อง โดนถามด้วยความสงสัย แต่ก็เลี่ยงสายตาได้
ค่ำคืนนั้น งานจัดแสดงคึกคัก แสงไฟละลานตา เสียงหัวเราะกลบความตึงเครียด เดียร์เดินวนเวียนรอบภาพวาดกลางห้องที่มีชื่อจารึกของศิลปินระดับตำนาน เธอหยิบซองจดหมายขึ้นดูใต้แสงไฟ เผลอทำตกซอง ฉัตร นักศึกษาหนุ่มจอมสงสัยหยิบขึ้น—กลายเป็นจุดแรกที่คนอื่นเริ่มเข้ามาพัวพันอย่างไม่ตั้งใจ
“นี่อะไร—ของเธอหรือ?” ฉัตรยื่นซองให้พลางขมวดคิ้ว
“ของฉันเอง ขอบคุณนะ” เดียร์รับคืน ท่าทีไม่มั่นคง ฉัตรจ้องเธอนานก่อนจะยิ้มกลบเกลื่อน มุมปากกระตุกนิด ๆ เหมือนไม่ค่อยเชื่อ
ไฟดับวูบกลางงาน ท่านผู้มาชมนับร้อยตกใจ เสียงตะโกนดังขึ้น ผู้คนแย่งกันหาทางออก ขณะที่เดียร์กับแก้มพลัดหลงกลางความมืด เสียงกระจกแตกดังมาจากห้องจัดแสดงหลัก สิ่งที่เดียร์เห็นก่อนไฟติดคือ ร่างใครบางคนวิ่งออกประตูหลัง พร้อมภาพวาดหายไปหนึ่งชิ้น
เสียงไซเรนจากรถตำรวจ ดังข้ามลานกว้าง เจ้าหน้าที่กรูกันขึ้นมาบนหอศิลป์ สอบถามแขกและนักศึกษา เดียร์เก็บความลับไว้ หนีสายตากฎหมาย หัวใจเต้นระรัวด้วยความกลัวถูกเปิดโปง ว่าเธอรู้เรื่องมากกว่าคนอื่น
เช้าวันรุ่งขึ้น หอศิลป์ปิดซ่อม แต่ในห้องพักครูนิทรรศการ เดียร์กับแก้มนั่งจ้องหน้ากันในความเงียบ แก้มวางมือลงบนโต๊ะ
“เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น เธอดูไม่ดีเลยนะเดียร์” เสียงของแก้มทั้งหนักแน่นและอบอุ่น
เดียร์กัดริมฝีปาก ไม่ตอบทันที ในที่สุดก็โพล่งออกมาเบา ๆ “ถ้าฉัน…รู้เรื่องคนที่ขโมยภาพวาด จะผิดไหม ถ้าไม่บอกใคร”
แก้มอึ้ง เผลอหลับตา “เธอไม่ได้ทำใช่ไหม”
“ฉันไม่ได้ทำ แต่เมื่อสามปีก่อน…พี่จำได้ไหม ตอนที่ปภพหายไป ฉันอยู่ตรงนั้น พี่เข้าใจไหม พี่จะเกลียดฉันไหมถ้าฉันบอก”
แก้มขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ เอื้อมมือมาตบบ่าเดียร์ เดียร์ทำท่าจะร้องไห้แต่กลั้นไว้
บ่ายวันนั้น สาวสองคนเดินฝ่าฝูงนักข่าวออกจากหอศิลป์ ฝนโปรยปรายอย่างแผ่วเบาในเมืองสูง เดียร์ขยำซองจดหมายในมือ เธอคิดถึงภาพในอดีตที่เลือกหนีความจริงแต่ครั้งนี้ เธอรู้อย่างเดียวว่าต้องเลือกใหม่
ฉัตรปรากฏตัวอีกครั้ง คราวนี้เขายื่นข้อเสนอที่ทำให้เดียร์ตกใจ “เรารู้ว่าเธอมีซองนั่น เธออยากหาความจริงไหม เคยคิดบ้างหรือเปล่าว่าปภพอาจจะยังมีชีวิตอยู่”
เดียร์นิ่งงัน “เธอ…รู้ได้ยังไง”
ฉัตรเหลือบตาไปอีกทาง “ฉันเองก็มีเรื่องที่ต้องพิสูจน์ คนสำคัญของฉันคือหนึ่งในผู้ต้องสงสัยเมื่อสามปีก่อน”
เดียร์ลังเล คำพูดของฉัตรกระตุ้นความกล้า เธอตัดสินใจเปิดซองจดหมายให้ดู ด้านในมีแผนที่กับโน้ตเขียนไว้ว่า “กลับไปยังจุดที่ทั้งหมดเริ่มต้น ภายในหอศิลป์นี้เอง”
ทั้งสองเริ่มค้นตามจุดต่าง ๆ บนหอศิลป์ ค่อย ๆ เรียนรู้เชื่อใจกันทีละน้อย ทุกย่างก้าวคือการถอดเปลือกความกลัวเดิมของเดียร์ ขณะเดียวกันแก้มที่ยังคงเป็นคนกลางต้องเลือกระหว่างการช่วยเดียร์หรือฟังคำเตือนจากผู้บริหารศิลป์ที่ห้ามยุ่งกับอดีต
ภาพวาดปริศนาและรหัสในแสงอินฟราเรดบนผิวผ้าใบ นำพวกเขามายังชั้นใต้ดิน หอศิลป์ลอยฟ้ามีทางลับซ่อนใต้ดิน เชื่อมกับอดีตห้องนิรภัยสมัยสงครามเย็น ที่นั่น เดียร์พบเครื่องบันทึกเสียงของปภพ โสตประสาทว่าปภพรู้ความลับบางอย่างเกี่ยวกับขบวนการค้ายาใต้หน้ากากวงการศิลปะ
ขณะกำลังฟังบันทึก เสียงเคาะประตูดังพร่ำ ๆ ทั้งสามคนสะดุ้ง จังหวะนั้น หัวหน้าครูดูแลศิลป์พร้อมผู้คุ้มกันบุกเข้ามา คำพูดของเขาเต็มไปด้วยแรงกดดัน “วางของทุกอย่างลง อย่าคิดว่าหนีได้ในหอนี้”
ฉัตรพยายามดึงเดียร์หนี แก้มลังเลแต่สุดท้ายเลือกจับมือเดียร์ด้วยความเชื่อใจ ทั้งสามปีนช่องอากาศเหนือเพดาน หนีผ่านซอกซอยแคบเหนือกรุงเทพฯ เมื่อมาถึงดาดฟ้าหอศิลป์กลับพบว่าโค้ดภาพวาดชิ้นสำคัญที่พวกเขาส่งต่อกัน ถูกขโมยไปก่อนแล้ว
ฉัตรระบายความเครียดด้วยเสียงกัดฟัน “เราไว้ใจผิดคนหรือเปล่า” เดียร์จ้องหน้าเขานาน “ไม่ใช่ความผิดใครหรอก พวกเราทุกคน…เคยทำผิดพลาด” แก้มมองสองคนสลับกัน น้ำตาซึมแบบไม่ให้ใครเห็น
เมื่อรู้ว่าต้องเปิดโปงองค์กรผิดกฎหมายอย่างไม่มีหลักฐาน เดียร์และเพื่อนเลือกใช้ศิลปะเป็นตัวกระจายสัญญาณรหัสลับ ระหว่างนิทรรศการใหญ่ จุดวาบไฟแห่งการเผชิญหน้าเกิดขึ้น ขณะเปิดไฟงานนิทรรศการ ภาพวาดรหัสถูกฉายขึ้นกลางห้อง และข้อความเสียงปภพดังขึ้นในเงียบ
หัวหน้าครูศิลป์ถูกจับได้ว่าคือผู้อยู่เบื้องหลังคดีใหญ่ ท่ามกลางเสียงสับสน เดียร์ยังคงยืนอยู่ตรงกลางห้อง มองภาพวาดที่เธอช่วยเปิดโปงกับแววตาใหม่—มั่นคงและกล้าเผชิญกับอดีตตัวเอง
วันที่นิทรรศการสุดท้ายปิดฉาก เดียร์เดินเข้าไปในห้องจัดแสดงเก่า เธอหยุดอยู่หน้าภาพของปภพ มือแตะกรอบแผ่วเบา แก้มเดินมาอยู่ข้าง ๆ
“ตั้งแต่วันนี้ไป อย่ากลัวที่ต้องเลือกเลยนะเดียร์” แก้มว่าเบา ๆ เดียร์ไม่ตอบ เธอแค่ยิ้ม แววตาสงบขึ้น
แสงเย็นคลี่คลุมหอศิลป์ มุมมองกว้างของเมืองเบื้องล่าง แขกนิทรรศการเริ่มเบาบาง เดียร์ยกมือถอดป้ายชื่อบนอก ทิ้งไว้บนขอบกรอบรูป
เสียงหัวใจเธอเต้นดังเป็นจังหวะใหม่—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะพร้อมเผชิญหน้าตัวตนจริง ๆ เสียที
