ในคืนอันแสนเงียบสงัด เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ ความมืดมิดของป่าลึกลับล้อมรอบตัวพี่น้องสองคน ขวัญซึ่งเป็นพี่สาววัย 26 ปี ยืนอยู่ที่หน้าป่าด้วยความลังเล ในขณะที่น้องชายอายุ 22 ปีชื่อแดงยืนถือกระเป๋าเป้เที่ยว ข้างกายเขามีกระติกน้ำและไฟฉายที่แสงส่องสว่างไปยังที่ที่พวกเขาจะเดินไป
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เมื่อไหร่เราจะกลับ?” แดงถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวล มองไปที่ขวัญที่ยืนอยู่ห่างไกล
“ถ้าพวกเราหาแม่พบ ก็จะได้กลับไป” ขวัญตอบ ด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจแม้ว่าภายในใจยังรู้สึกสับสน
ขวัญจำได้ว่าค่ำคืนหนึ่งเมื่อ 12 ปีที่แล้ว แม่จากไปในคืนที่พวกเขานอนหลับอยู่ พ่อกลับบ้านแต่แม่กลับหายไป บางครั้งเขาเห็นแม่ในความฝัน เขาเชื่อว่าถ้าทั้งสองได้เดินทางไปที่นี้ ก็จะได้เจอเธออีกครั้ง
พวกเขาเริ่มเดินเข้าไปในป่าที่มืดมิด เสียงกิ่งไม้กระทบกันและเสียงสัตว์ตัวเล็กทำให้บรรยากาศดูวังเวง และเมื่อมีลมพัดผ่านเบา ๆ ขวัญรู้สึกว่ามันมีบางอย่างแปลก ๆ ทำให้เธอไม่สบายใจ แต่เธอไม่ยอมให้ความกลัวเข้าครอบงำ
“เราต้องลงไปในหุบเขานั้น” ขวัญชี้ไปที่หุบเขาเล็ก ๆ ที่อยู่ลึกเข้าไปในป่า ระวังไม่ให้เสียงของเธอกดดันน้องชาย
“ไปกันเถอะ” แดงยังคงเชื่อมั่นในความคิดของพี่สาว เขาไม่รู้ว่าตนเองต้องการอะไรจากการเดินทางนี้ แต่มันกลายเป็นภารกิจที่ใหญ่กว่าตนเอง
เมื่อเวลาผ่านไป ความเงียบก็เริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงกระซิบในอากาศ บนทางเดินที่เต็มไปด้วยความสับสน พวกเขาเจอเพื่อนบ้านเก่าที่เคยพักในละแวกใกล้เคียง
“นี่พวกเจ้ามาที่นี่ทำไม?” เพื่อนบ้านที่ไม่พอใจถาม พวกเขาตระหนักว่ามีหลายคนที่ถูกทิ้งไว้หลังจากการหายไปของแม่
“เรากำลังมาหาแม่ของเรา” ขวัญตอบ
การตอบคำถามนั้นไม่ทำให้บรรยากาศดีขึ้นบางส่วน เขาสังเกตเห็นว่ามีหลายคนยังมีบาดแผลจากการสูญเสีย
แต่แม้จะมีอาการขัดแย้ง เธอก็ยังเดินหน้าต่อไป ความสัตย์ซื่อต่อกันในครอบครัวเป็นสิ่งที่เธอมั่นใจที่สุด
“ใช่! เราต้องการเจอแม่!” แดงเสริม แต่บางทีเขาเองก็เริ่มสงสัยในความคิดของตัวเองแล้ว
เมื่อเวลาผ่านไป พวกเขาได้เจอหลายสิ่งที่ทำให้พวกเขากลับมาทบทวนกับความสัมพันธ์ภายในครอบครัว ความรักและความเกลียดชังที่แฝงอยู่ในความทรงจำ ทั้งคู่ต่างเข้าใจว่าทั้งคู่ยังมีเยื่อใยที่เชื่อมโยงกันอยู่ ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร
จนกระทั่งพวกเขาถึงหุบเขาที่เสร็จแล้ว ขวัญมีอาการเครียด แล้วเริ่มบอกกับแดงเกี่ยวกับความทรงจำที่เกี่ยวกับแม่ที่ทำให้เธอสามารถเดินไปต่อได้
“หนูก็เคยคิดว่าแม่จะกลับมา แต่ในหัวใจเรารู้ว่าแม่อาจจะไม่เคยกลับมา” ขวัญพูด น้ำตาไหลอาบแก้มเธอ
แดงรู้ตัวว่าการเดินทางอาจจะเป็นการสิ้นสุดแห่งความหวัง หรือเพียงแค่เริ่มต้นใหม่ของการค้นหาที่แท้จริง เมื่ออยู่ต่อหน้าเขาต้องตัดสินใจว่าเขาจะยอมรับความจริงหรือจะพยายามต่อต้านมัน
“ถ้าแม่ยังอยู่ นั่นจะดีไหม” แดงพูดในที่สุด
พวกเขายังคงค้นหาในยามเช้า แต่เมื่อบ่ายค่ำมืดมิดและอากาศเริ่มหนาวเย็นลง ขวัญเริ่มลังเล
มันทำให้พวกเขาเผชิญด่านสุดท้ายนี่ ขวัญเลือกที่จะสานสัมพันธ์กับแดง เมื่อพวกเขาทั้งคู่ได้อ่านจดหมายที่แม่เคยทิ้งไว้ก่อนหน้านั้น มันเป็นบทเรียนที่พวกเขาต้องเอามาทบทวน
ทั้งสองเห็นความรักที่แม่มอบให้ และการเลือกสานสัมพันธ์ของพวกเขาเองจะเล่าเรื่องนี้ต่อไป ในขณะที่ครอบครัวจะไม่มีวันหายไปจากใจของพวกเขา
เสียงป่ากลายเป็นเสียงแห่งความรัก ความเชื่อมโยงของทั้งคู่จะเป็นบทเรียนที่ดีที่รอการเติบโตต่อไป
