ในคืนหนึ่งที่แสงจันทร์สาดส่องผ่านหน้าต่างครัว บ้านของครอบครัวสุวัฒน์ดูวุ่นวายแต่ก็เงียบเหงาพอ ๆ กัน เสียงดังกระทบระหว่างการทำอาหารและเสียงเปิดปิดตู้เย็นทำให้ทุกคนในบ้านรู้สึกถึงความแตกต่างระหว่างวันและคืน การที่ทุกคนอยู่ที่นี่แล้วแต่กลับรู้สึกโดดเดี่ยวมากขึ้น ข้าวผัดที่ถูกรออยู่บนเตายังคงร้อน แต่ความเงียบที่ปกคลุมเอาไว้ทำให้น้ำร้อนในจิตใจของพวกเขาไหลเป็นการขนาดใหญ่
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!อณากร หัวหน้าครอบครัวยืนนิ่งอยู่ที่โต๊ะคุณท่านพ่อชราภาพ ผิวที่เหี่ยวย่นฟ้องถึงวัยที่ก้าวผ่าน ขณะที่มุมนั้นเข้ามาหาเกี่ยวกับผู้หญิงคนหนึ่งผู้มีเงาอยู่ในห้องนั่งเล่นที่จะระเบิดความรู้สึกของเขาในทุกเช้าตรู่ เมื่อเขาขอให้เยาวนา ภรรยาที่สวยงามทำข้าวผัดให้เขา ความทรงจำของช่วงเวลาดี ๆ ชวนให้คิดถึงวันที่ดีขึ้น
“ทำไมยังไม่เสร็จ?” อณากรถามด้วยน้ำเสียงที่ทั้งเชื่อมั่นและหม่นหมอง น้ำเสียงดังนั้นทำเอาให้เยาวนาเริ่มสั่นสะท้าน “พรุ่งนี้มีประชุมสำคัญนะ!” ขอตอบอันรรมย์ที่อยู่ใกล้ ๆ ถ้าเธอทำอาหารมิตรภาพให้เขาสักหน่อยเธอก็ไม่ได้หัวเราะ
“ผมไม่อยากให้ใครต้องมาอยู่กับความรู้สึกหนักหน่วงแบบนี้อีกแล้ว มันไม่สนุกเลย” พูดด้วยน้ำเสียงที่กดดัน ขอโทษในใจ
ปีศาจแห่งความรู้สึกคั่งค้างที่แบกไว้ ทำให้ทั้งสองคนต้องเก็บซ่อนความไม่ค่อยสบายใจนี้ออกไปจากลูกสาวที่อยู่ในห้องนอน คอยอยู่ฟัง เธอตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบาก ระหว่างรอตารางเวลาเพื่อเรียวมมี่ โรงเรียนมัธยมซึ่งเธอมักจะไม่เข้าไปใช้งาน
ห้องนอนของเธอเต็มไปด้วยสีสันของโปสเตอร์ศิลปินและเพื่อนร่วมชั้นเรียนที่เธอชื่นชอบ บรรยากาศช่างแตกต่างจากห้องภาพของพ่อและแม่อย่างสิ้นเชิง เสียงมือถือที่ดังขึ้นทำให้เธอตอบกลับเร็ว ๆ ภาพบนหน้าจอทำให้เธอหัวเราะ แต่ก็รู้ว่าวงจรเหล่านี้เหมือนเส้นรอบการเดินทางที่จะไปหาพ่ออีกครั้งตามสัญญา
เมื่อคืนความมืดจึงกลายเป็นแสงสว่าง จนช่วงที่พวกเขานั่งอยู่ที่โต๊ะนั้น ความวุ่นวายก็เพิ่มขึ้นต่อในใจของทุกคน คนเราจึงหลีกหนีความจริงจากสิ่งที่เกิดขึ้นเสมอ
แต่มันก็มีเสียงทับทิมจากทางแดนหลังมาจ้องมองพวกเขา ด้วยฟาร์มที่ไร้ชีวิตและปฏิสัมพันธ์ที่รอการหลบหนีเพื่อหวังในศักยภาพที่ถึงเวลา
พระอาทิตย์ที่ดวงอาทิตย์กระจายตัวออกไป ความบีบเครียดถูกกดดันให้บังคับพวกเขาไปมองอีกหน่อย รักที่มีอยู่กำลังเผชิญหน้ากับวิกฤต เมื่อถึงเวลากลางคืน พวกเขาจำเป็นต้องเผชิญหน้าภายในจิตใจของพวกเขาเพื่อค้นหาความรักที่แท้จริงอย่างที่ไม่เคยพบ
ทว่าในขณะที่อยู่นั้นเอง ข้อความที่หนักแน่น สัญญาที่พวกเขาไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป หรือพวกเขาควรจะกล้าเผชิญหน้าความจริงนั้น แขนขาของพวกเขาต้องพยายามว่ายน้ำไปในความเจ็บปวดของตัวเอง
ด้วยเสียงลมหายใจและความเงียบฉงน ที่คอยยืนยันความสัมพันธ์ที่รู้สึกได้จากรอบตัว เสียงสุดท้ายได้บอกถึง ถ้าเรื่องปวดแปดนี้เกิดขึ้น ทั้งสองคนย่อมกลับมาร่วมกันอย่างจริงจัง เพื่อลงมือชาติต่อกันอย่างแข็งแกร่งกว่าเดิม
