เมืองเล็กริมทะเลแห่งหนึ่งถูกห้อมล้อมด้วยคลื่นเสียงของทะเลที่กระทบฝั่งอย่างนุ่มนวล และในยามเย็นที่แสงแดดเริ่มลาลับไป พระอาทิตย์สีส้มอ่อนกระทบกับผิวน้ำ ทำให้เมืองนี้ดูมีเสน่ห์และอบอุ่น ในร้านกาแฟเล็ก ๆ ที่เปิดเพลงโฟล์คเก่า ๆ ชายหนุ่มชื่อ “นัท” นั่งอยู่คนเดียว เขาถือกาแฟในมือ พลางจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง เหม่อมองคลื่นที่ซัดสาดเข้าหาฝั่ง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เสียงนี้ ทำให้ฉันนึกถึงเธอ” เขาพ murmured สำทับกับเสียงเพลงที่เล่นอยู่เบา ๆ ขณะที่ความทรงจำในอดีตเริ่มผุดขึ้นมา ภาพของหญิงสาวชื่อ “มีนา” สาวน้อยจากบ้านตรงข้ามที่เคยมีความรักในช่วงวัยรุ่น ย้อนกลับไปในวันนั้นเมื่อสองปีที่แล้ว มีนาเคยมานั่งอยู่ข้าง ๆ เขาในร้านนี้ เธอยิ้มให้เขาพร้อมกับกาแฟเย็นในมือ
“นัท ฉันจะตัดสินใจแล้วนะ” มีนาพูดขณะมองสายตาของเขา “ฉันจะไปเรียนที่กรุงเทพฯ” ทุกคำพูดของเธอดูหนักหน่วงเหมือนก้อนหินที่กระแทกเข้ากับหัวใจของเขา เขาไม่รู้จะตอบเธออย่างไร
“ทำไมต้องไป? ที่นี่ก็ดีอยู่แล้ว” เขาเกือบจะตะโกน แต่เสียงของเขากลับกลายเป็นเสียงกระซิบ “เรายังมีเวลาอีกเยอะ”
มีนาหัวเราะเบา ๆ พร้อมกับยิ้ม “แต่ชีวิตของเราต้องก้าวต่อไปนัท” เธอพยักหน้า “ถ้าฉันไม่ไป ฉันอาจจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว”
หลังจากวันนั้น มีนาก็ไม่เคยกลับมา และนัทก็ไม่มีโอกาสบอกเธอว่าเขารู้สึกอย่างไร เขาใช้ชีวิตต่อไปในเมืองนี้ แต่ทุกวันที่ผ่านไปมีเธออยู่ในความคิด ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเพลงโฟล์ค เขาจะย้อนกลับไปในวันนั้น
วันหนึ่ง ขณะที่นัทนั่งอยู่ในร้านกาแฟ เขาได้ยินเสียงดนตรีจากเวทีด้านนอก เมืองจัดงานเทศกาลดนตรีเล็ก ๆ และเขาก็ไม่สามารถที่จะต้านทานไม่ให้ออกไปดูได้
“เสียงนี้!” เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างดึงเขาไปที่นั่น เมื่อออกไปนอก ร้าน เขาเห็นผู้คนมากมายยืนจับกลุ่มอยู่รอบ ๆ เวที คนที่กำลังแสดงคือผู้หญิงที่เขาไม่คุ้นหน้า แต่เมื่อเธอเริ่มร้องเพลง เสียงนั้นกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนมีนาอยู่ที่นี่
“นัท!” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง เขาหันไปเห็นมีนาที่ยืนอยู่ที่ประตูร้านกาแฟ รอยยิ้มของเธอทำให้หัวใจเขาเต้นแรง “ฉันกลับมาแล้ว”
“เธอ…” นัทพูดไม่ออก แต่มีนากลับขยับเข้ามาใกล้ เขารู้สึกเหมือนเวลาหยุดนิ่ง
“ฉันกลับมาเพื่อทำความฝันของเราให้เป็นจริง” มีนาพูดเสียงเบา “และเล่าเรื่องราวของเรา”
ในคืนนั้น เพลงดนตรีดังขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่พวกเขานั่งอยู่ที่โต๊ะเล็ก ๆ ทุกคำพูดที่พวกเขาแลกเปลี่ยนกัน เป็นเหมือนการเติมเต็มความรักที่เคยสูญหายไป
“ฉันคิดถึงเธอมาก” นัทพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นสะเทือน
“และฉันก็คิดถึงนาย” มีนาตอบด้วยน้ำตา “ทุกครั้งที่ฉันร้องเพลง ฉันก็คิดถึงนาย”
การกลับมาของมีนาทำให้ชีวิตนัทเปลี่ยนไป เขาเริ่มมองเห็นอนาคตอีกครั้ง และในที่สุดเขาก็ได้บอกความรู้สึกของเขาออกไป “ฉันยังรักเธออยู่”
มีนาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา “ฉันก็รักนาย”
เสียงดนตรีที่ลอยอยู่บนอากาศทำให้ค่ำคืนเต็มไปด้วยความอบอุ่น ทั้งสองคนรู้ว่าแม้ว่าจะมีความยากลำบากอยู่ข้างหน้า แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญมันไปด้วยกัน
เมืองเล็กริมทะเลนี้ยังคงมีเสียงเพลงที่ทำให้หัวใจของพวกเขาเต้นอีกครั้ง ทุกครั้งที่เสียงดนตรีดังขึ้น จะมีความหวังและความรักที่กลับมาอีกครั้งอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
