รถสองแถวไต่ทางดินจนช้าลงเป็นจังหวะ เสียงลมพัดในทุ่งข้าวกระซิบแผ่ว นิรานั่งตัวแข็ง กำถุงผ้าของแม่ไว้ในมือ ความเย็นจากกระจกหน้าต่างทำให้มือเธอสั่นไม่ใช่เพราะอากาศ แต่เพราะช่องว่างในหัวที่ยังไม่เต็ม เธอรู้สึกเหมือนไฟฉายไม่ส่องถึงบางมุมของความทรงจำ—มุมที่เธอร้องขอให้แสงนั้นหายไปตั้งแต่เด็ก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เมื่อรถผ่านปากทางหมู่บ้านมีผ้าขาวหนึ่งผืนแขวนพาดบนกิ่งไม้ พ่อค้าข้างทางสบตาเธอแล้วหลบสายตา นิราไม่เข้าใจ แต่รู้สึกถึงความไม่สบายใจลึกๆ ที่ไหลผ่านหน้าอก เหมือนมีใครผลักให้เดินช้าลง
ประตูบ้านไม้ที่เธอจำได้เพียงคล้ายๆ ยืนเงยต้อนรับ กลิ่นเก่าๆ ที่คุ้นเคยกลับมาจากผ้าห่มเก่า ชามข้างบานประตูยังวางอยู่ แต่มีที่เหลือว่างหนึ่งที่ไม่เคยมีอยู่ในความทรงจำของเธอ เธอค่อยๆ ก้าวเข้าบ้าน พลางเรียกชื่อแม่ทั้งที่รู้ว่าไม่มีใครตอบกลับ
เสียงเปิดประตูช้าจากด้านหลังทำให้เธอหันไป พบกับพิม เพื่อนเด็กที่ตอนนี้ทำผ้าปักอยู่บนตัก เสื้อผ้าของพิมไม่เปลี่ยนมาก แต่สายตาช่างหนักหน่วง
“นิรา… กลับมาจริงเหรอ” พิมถาม น้ำเสียงนิ่งแต่มีอะไรบางอย่างที่พยายามกลั้นไว้
“ฉันต้องจัดการเอกสารของแม่” นิราตอบ เธอมองไปรอบบ้าน มุมหนึ่งของห้องยังคงมีกรอบรูปเก่า เศษฝุ่นทำให้ภาพเลือน แต่เธอเห็นรูปเด็กกลุ่มหนึ่งเล่นอยู่หน้าบ้าน หน้าของคนบางคนถูกขูดออกจนเป็นจ้ำขาว
พิมหยิบกาแฟให้ส่งมาให้ นิราขอบคุณแล้วยืนจ้องรูปนั้น เธอพยายามโฟกัส แต่หัวเธอเหมือนถูกดึงออกจากปัจจุบัน ความทรงจำในภาพนั้นควรจะเป็นของเธอ แต่เธอจำหน้าเด็กของตัวเองไม่ชัด
“เธอไม่สบายเหรอ” พิมถามเบาๆ
“ไม่… แค่…” นิรากลืนน้ำลาย พยายามเรียกคำพูด “มีอะไรกับรูปนี้ไหม”
พิมนิ่ง เสมือนลังเลว่าควรพูดอะไร “บางอย่าง… เราไม่ค่อยพูดถึงรูปนั้น”
บ่ายวันแรกในหมู่บ้านเริ่มเป็นชุดคำถามที่นิราตั้งขึ้นเอง เธอไปสำรวจบ้านเก่าของแม่ พบตู้ไม้เก่าที่มีสมุดบันทึกเล่มหนึ่งซึ่งหน้าปกถูกขูด เธอเปิดอ่านด้วยความระมัดระวัง หน้าแรกมีชื่อคนในหมู่บ้าน แต่ตอนกลางๆ หลายหน้าถูกลบจนเป็นข้อความกระจุก พิมบอกว่ามันเป็นสมุดบันทึกงานประจำปี แต่พอถามรายละเอียด ทุกคนมองไปทางอื่น
คืนแรกเธอนอนไม่หลับ เสียงกบเรียงตัวในนานอกบ้านดังเป็นระเบียบ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่เข้าพวก—เสียงเล็กๆ เหมือนคนฮัมเพลงเบาๆ จากไกลๆ เพลงนั้นไม่ใช่เพลงที่เธอรู้… แต่เหมือนจะเคยได้ยินในอีกชีวิต
เธาลุกขึ้น เดินออกไปสูดอากาศ นอกบ้านค่อนข้างมืด ไฟจากบ้านเพื่อนบ้านหรี่เป็นจุดเล็กๆ ระยะไกล เสียงฮัมยังอยู่ ดังก้องเพียงนิดแล้วหายไปเหมือนคนถอนหายใจ เมื่อเธอเรียกชื่อเสียงนั้นก็จาง
“ใครนั่น” นิราพูดกับตัวเองในความเงียบ
วันรุ่งขึ้นเธอเริ่มถามคนในหมู่บ้านอย่างเป็นทางการ—นายก อบต.คนเดิม ป้าแม่ค้า ครูโรงเรียนประจำหมู่บ้าน ทุกคนตอบแบบเดียวกัน เหม่อ เลี่ยงคำพูด พูดไม่เต็มประโยค หนักกว่านั้นคือมีแววตาเศร้าบางอย่างที่บอกเป็นนัยว่าพวกเขารู้แต่ไม่อยากพูด
พิมพาตัวเธอไปที่ศาลาวัดเก่า หน้าศาลมีรูปปั้นไม้ซึ่งดูราวกับคนใส่หน้ากาก มีเชือกผูกอยู่รอบๆ กิ่งไม้ใกล้เคียง ร่องรอยของพิธีปรากฏให้เห็น แต่เมื่อพิมบอกชื่อพิธีใดๆ ใส่ปาก ความเธอรู้สึกว่ามันติดคอ
“พิม บอกฉันตรงๆได้ไหม” นิราถาม “เมื่อก่อน… เกิดอะไรขึ้นจริงๆ”
พิมถอนหายใจใหญ่อย่างขม เธอเล่าแบบกระซิบ “มีเรื่องที่พวกผู้ใหญ่… พูดกันว่าขับไล่เสียง มีคนเรียก… เสียงที่เรียกชื่อคนในหมู่บ้าน”
“เรียกชื่อ?” นิราถาม ความหัวใจของเธอเต้นแรงขึ้น ราวกับอะไรสักอย่างในอกเริ่มขยับ
พิมพยักหน้า “ไม่ใช่ผีแบบหนัง ผีที่เรียกชื่อแล้วมากัดหรือมาปรากฏตัว มันเป็น… การเรียกความทรงจำของคน บางคนถ้าได้ยินจะจำได้เลย บางคนจะหายไปจากสิ่งที่ตัวเองจำได้”
นิราตกใจ “หายไป?”
“ใช่” พิมย้ำ “บางคนเชื่อว่ามันคือ ‘เสียงของที่นี่’ ซึ่งถูกบีบข่มไว้เมื่อตอนที่เกิดเหตุ มันเหมือน… ถูกขังไว้ในที่หนึ่ง แล้วผู้ใหญ่ก็ทำข้อตกลง”
“ข้อตกลงอะไร” นิราเอียงคอ
พิมก้มหน้า “ข้อตกลงที่แลกความทรงจำกับความปลอดภัย”
ความเงียบตกลงมาราวกับผ้าม่านหนา นิรารู้สึกว่าตัวเองกำลังลอยอยู่เหนือความจริง เธออยากยอมรับ แต่ก็มีเบอร์หนึ่งในความคิดว่าเป็นเรื่องที่ไร้เหตุผลจนเกินไป
ค้นหาเพิ่มขึ้น เธอพบคนวัยกลางคนชื่อถวิล ซึ่งเป็นคนที่ออกนอกหมู่บ้านบ่อยและกลับมาดูแลที่ดินเล็กๆ เขายอมคุยกับเธอช้าๆ และเสียงของเขาเหมือนวางหินลงบนโต๊ะ
“ฉันไม่รู้ว่าต้องอธิบายยังไง” ถวิลพูด “แต่ความทรงจำของหมู่บ้านเราบางชิ้น… มันถูกผูกไว้ เช่นเดียวกับข้าวที่ผูกไว้ให้ไกลจากฝน เราให้บางส่วนของความทรงจำเป็นเงื่อนไข แลกกับการอยู่รอด”
“แลกยังไง”
“ผู้ใหญ่ทำพิธี เราร้อง พวกเขาทำพิธี ผูกเชือก ทำสัญลักษณ์ แล้ว ‘เสียง’ หยุดเรียกคนที่เป็นปัญหา” ถวิลทอดสายตาออกไปไกล “แต่บางที… ของที่ถูกขังไว้ก็ไม่อยากอยู่กับเรา”
นิรานั่งตะกุกตะกัก ความคิดไหลย้อนกลับไปยังภาพที่ขูดหน้าจากกรอบรูปในบ้าน แม่ของเธออยู่ระหว่างภาพ แต่ใบหน้าของใครบางคนถูกขูดออก เหมือนว่ามีใครไม่ได้อยู่
พิมบอกว่าเมื่อเด็กคนหนึ่งหายไป ชาวบ้านกลัวว่าจะเกิดความวุ่นวาย คนที่มีอำนาจจึงทำพิธีบางอย่างเพื่อให้ความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์นั้นหายไป เป็นการแลกเปลี่ยนที่ทุกคนยอมรับเพราะมันทำให้หมู่บ้านสงบ แต่ก็แอบเก็บความว่างเปล่าไว้ในมุมใจ
นิรามองมือของตัวเอง การขาดบางส่วนของความทรงจำเกี่ยวกับเวลาที่เธอเป็นเด็กทำให้เธอคิดว่าเธออาจจะเป็นหนึ่งใน ‘สิ่งที่ถูกย้าย’ หรืออย่างน้อยเธอก็เป็นคนที่ต้องมีส่วนเกี่ยวข้อง
คืนต่อมา เสียงฮัมกลับมา หนักแน่นกว่าเดิม แต่คราวนี้มันมีจังหวะเฉพาะ เสียงเรียกชื่อบางชื่อ แล้วพัก แล้วเรียกอีกครั้ง เธอนอนนิ่ง รู้สึกว่ากล้ามเนื้อของโลกทั้งใบหดตัวลง พิมมานั่งข้างเธอในความมืด มือของพิมสั่น
“ฉันไม่อยากให้เธอไปคนเดียว” พิมกระซิบ “ถ้าจะไปที่ต้นไผ่ที่เราใช้ทำพิธี… อย่าไปตอนกลางคืน”
นิราตอบช้าๆ “ทำไมไม่…” เธอหยุด ตัวเองนึกถึงภาพของสนามไผ่ที่อยู่หลังวัด ที่นั่นมืดและลมไหวมีเสียงเหมือนผ้าเสียดสีกัน
เหตุการณ์เริ่มเปลี่ยนความเป็นปกติ เมื่อตอนกลางวัน เธอไปที่โรงเรียนเก่า ห้องเรียนว่างเปล่า โต๊ะเก่าเรียงเป็นระเบียบ แต่มีโต๊ะตัวหนึ่งเหมือนถูกมองข้าม ผนังที่นั่นมีรอยขีดเขียนเป็นรูปวงกลมซ้อนกันและข้อความเล็กๆ ที่ถูกขีดชื่อเด็กไว้หลายชื่อ รวมทั้งชื่อหนึ่งที่นิราไม่เคยเห็นในประวัติศาสตร์หมู่บ้าน
“ชื่ออะไรน่ะ” เธอถามครูใหญ่ซึ่งเป็นหญิงสูงอายุ
ครูพยักหน้าแล้วพูดช้าๆ “พิมพล… เขาเคยอยู่ที่นี่ แต่ชื่อของเขาไม่ได้อยู่ในบันทึกของเรา เหมือนไม่เคยเป็นจริง”
นิราตะลึง ความรู้สึกแปลกประหลาดค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความโกรธเล็กๆ “ทำไมไม่มีบันทึก”
ครูหลับตา เธอพูดเสียงแผ่ว “ผู้ใหญ่ตอนนั้นคิดว่าถ้าเราไม่พูดถึง เขาจะหายไป และหมู่บ้านจะปลอดภัย”
นิราคาโหมความรู้สึกลุกเป็นไฟไม่ได้แค่ว่าคนหนึ่งหายไป แต่เพราะว่าเธอเองมีช่องว่างในความทรงจำที่อาจเกี่ยวพันกับสิ่งนั้น เธอเริ่มคิดว่าความทรงจำของตัวเองถูก ‘เก็บ’ไว้บางที่ และบางอย่างกำลังพยายามเรียกมันคืน
วันหนึ่งในบ้านเธอพบกล่องไม้เก่า ภายในมีกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่ขีดเขียนด้วยลายมือตกๆ ใจความบางส่วนกล่าวถึงการทำพิธี: “…ต้องมีการแลก ความทรงจำบางส่วนของเด็กที่เห็น ต้องเก็บไว้ที่ใต้รากไผ่ คนที่เรียกจะหยุด แต่ต้องไม่
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
