สายฝนที่โปรยปรายลงมาทำให้บรรยากาศของเมืองเล็กดูหม่นหมองยิ่งขึ้น เสียงน้ำฝนตกกระทบกับพื้นถนนและหลังคาเก่าแก่ก้องกังวานไปทั่วบริเวณ นาวินยืนอยู่หน้าร้านกาแฟเล็ก ๆ ที่มีป้ายชื่อว่า “รอยยิ้ม” เขาจ้องมองเข้าไปในร้านที่มีผู้คนไม่กี่คนกำลังนั่งจิบกาแฟกันอย่างสบายใจ ขณะที่เขาเองกลับรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งในใจที่ตึงเครียดรอการปลดปล่อย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ถ้านายอยากเข้าไปนั่ง จะรออยู่ทำไม” เสียงที่ดังมาจากด้านหลังทำให้เขาต้องหันมามอง ท่าทางของมีนาที่ยืนอยู่ตรงนั้นเต็มไปด้วยความสดใสเหมือนแดดที่แย่งเอาความมืดมาจากฝน
“มีน…” เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะเดินเข้าไปหานางสาวที่เคยเป็นความรักแรกและครั้งเดียวของเขา เขาทั้งสองนั่งลงตรงมุมที่คุ้นเคยที่สุดในร้าน ซึ่งเป็นมุมที่พวกเขาเคยนั่งพูดคุยกันในวันเวลาที่มีความสุข
“นายยังจำเรื่องเก่า ๆ ได้ไหม” มีนาถาม ขณะยิ้มแหย่ราวกับกลัวคำตอบที่อาจไม่เข้าทาง
“แน่นอน ฉันจำได้ทุกอย่าง” นาวินตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาไม่อยากให้เธอรู้สึกว่าผ่านไปแล้วทุกอย่าง
“วันที่ฝนตก เราเคยเดินเล่นกันรอบ ๆ เมืองนี้” มีนานึกถึงวันเก่า ๆ “ตอนนั้นฉันบอกว่าถ้าเรายังอยู่ด้วยกันในอีกสิบปีข้างหน้า จะพามาดื่มกาแฟที่นี่ทุกวัน”
“ใช่ แล้วตอนนี้เราก็อยู่ที่นี่” เขายิ้มให้กับความทรงจำที่ทั้งหวานและขมขื่น “แต่มันก็ไม่เหมือนเดิม”
“ทำไม นายยังคิดถึงมันอยู่หรือเปล่า” น้ำเสียงของมีนาเริ่มแฝงไปด้วยความเศร้า
“ฉันไม่เคยหยุดคิดถึงเธอ” เขาตอบเสียงเบา ความจริงที่เขาเก็บซ่อนไว้มานานตอนนี้รู้สึกเหมือนถูกปลดปล่อยออกมา
มีนาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาอีกครั้ง “ฉันก็ยังคิดถึงนายเหมือนกัน”
ทั้งสองนั่งอยู่อย่างนั้น สายตาที่สบกันเหมือนย้อนกลับไปในอดีตที่เต็มไปด้วยความรัก ความทรงจำอันงดงามกลับถาโถมเข้ามาอีกครั้ง ทั้งคู่ไม่รู้ว่าตอนนี้เวลาผ่านไปนานแค่ไหนเมื่ออยู่ในสายตาของกันและกัน
“แต่ทุกอย่างต้องดำเนินต่อไป” นาวินพูดออกมาเสียงแผ่ว “เราต้องใช้ชีวิตของเรา”
“ใช่” มีนาพยักหน้า “แต่ฉันไม่เคยลืมความรักที่เราเคยมี”
บรรยากาศในร้านกาแฟเริ่มหนักหน่วงขึ้น ความรู้สึกที่ทั้งสองมีต่อกันยังคงอยู่ แต่ความจริงที่ต้องเผชิญก็ยังมีอยู่เช่นกัน
“นายมีแผนอะไรในอนาคตหรือเปล่า” มีนาถามขึ้นอย่างตั้งใจ
“ฉันแค่พยายามจะเริ่มต้นใหม่” เขาตอบพร้อมถอนหายใจ “แต่ทุกครั้งที่ฉันพยายาม จะมีเธออยู่ในความคิดของฉันเสมอ”
“แล้วถ้าฉันบอกว่า ฉันยังมีความรู้สึกดี ๆ ให้กับนายอยู่ล่ะ” มีนาสบตากับเขา ขณะที่หัวใจของนาวินเต้นแรง
“ทำไม…ทำไมถึงพูดแบบนี้” เขาถามเสียงสั่น
“เพราะฉันไม่อยากให้เราจบลงแบบนี้” มีนาตอบด้วยน้ำเสียงมั่นคง “เราเคยมีความสุขด้วยกัน”
“แต่เราก็เคยเจ็บปวด” เขากล่าวเสียงต่ำ
“ทุกคนต้องเจ็บปวด” มีนาพูด “แต่ถ้าเรายังรู้สึกดีต่อกัน ทำไมเราถึงไม่ลองอีกครั้ง”
ความเงียบเข้าปกคลุมพวกเขาอีกครั้งในขณะที่นาวินพยายามเรียบเรียงความคิด เขารู้สึกเหมือนอยู่ในความขัดแย้งที่ลึกซึ้งจากหัวใจของตัวเอง
“ฉันกลัว…กลัวที่จะรักอีกครั้ง” เขาตอบโดยไม่มองหน้าเธอ
มีนากุมมือเขาไว้ “เราจะเริ่มต้นใหม่ด้วยกัน”
พวกเขาต่างมองหน้ากัน น้ำตาของมีนาเริ่มไหลออกมาอย่างไม่สามารถควบคุมได้ นาวินรู้สึกตื้นตันและอ่อนแอในเวลาเดียวกัน
“ฉันจะไม่ทำให้เธอเสียใจ” เขาพูดด้วยความจริงใจ
“ฉันเชื่อในตัวนาย” มีนาพูดระหว่างหยาดน้ำตา “เราต้องลองอีกครั้ง”
นาวินรู้สึกเหมือนเวลาหยุดนิ่งเมื่อเขาได้ยินคำพูดนั้น เขาตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไป
“ตกลง เราจะเริ่มต้นใหม่” เขาตอบด้วยรอยยิ้ม สัญญาใหม่ที่ถูกสร้างขึ้นในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความหวังและความรัก
ในขณะที่ฝนยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่อง ทั้งสองก็รู้สึกเหมือนโลกภายนอกได้หายไปแล้ว เหลือเพียงแค่พวกเขาที่นั่งอยู่ในร้านกาแฟเล็ก ๆ ที่มีความทรงจำมากมายรอคอยอยู่
