ในค่ำคืนหนึ่งของเดือนพฤศจิกายน อากาศหนาวเย็นพัดผ่านกลุ่มนักเรียนมหาวิทยาลัยที่กำลังขนสัมภาระเข้าหอพักเก่าแก่แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่บนขอบของเมือง เสียงหัวเราะและการพูดคุยของพวกเขาแผ่วเบาลงเมื่อพวกเขาเงยหน้าขึ้นมองหอพักเก่าแก่ที่มีประวัติศาสตร์ไม่ค่อยดีนัก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“พวกเราต้องการที่อยู่ราคาถูกนี่แหละ!” เต้ย หนึ่งในนักเรียนที่กำลังช่วยขนกระเป๋าขึ้นบันไดกล่าวด้วยเสียงหัวเราะ แม้ว่าดวงตาของเขาจะมีแววแห่งความวิตกกังวล
หอพักนี้เคยมีเรื่องราวสยดสยองมาก่อน มีนักศึกษาหญิงคนหนึ่งหายตัวไปเมื่อหลายปีก่อน และไม่มีใครพบเธออีกเลย เรื่องราวนี้กลายเป็นตำนานที่ทำให้คนกลัวที่จะอยู่ที่นี่ แต่เมื่อถึงเวลาที่พวกเขาจะต้องเลือก เต้ยและเพื่อนๆ ก็ไม่สนใจเรื่องเหล่านั้น และเลือกที่จะอยู่ที่นี่เพราะราคาที่ถูก
ในคืนแรกของการอยู่ที่หอพัก เสียงลมพัดผ่านหน้าต่างที่ปิดสนิททำให้เกิดเสียงแปลกประหลาด แต่พวกเขาไม่ใส่ใจ เพราะคิดว่าเป็นเพียงเสียงของธรรมชาติ
วันต่อมา ขณะที่ทุกคนกำลังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น เต้ยเริ่มเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับหญิงสาวที่หายตัวไป และเพื่อนๆ ก็เริ่มแสดงอาการหวาดกลัวเมื่อได้ยิน
“มันไม่น่าเชื่อว่าที่นี่จะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น” ฟ้า เพื่อนสาวกล่าวเสียงสั่น “เธออาจจะยังอยู่ที่นี่ก็ได้”
เต้ยหัวเราะและโยนหมอนใส่ฟ้า แต่เขาก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี ลึกๆ แล้ว เขาเริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศที่แปลกประหลาดในหอพักนี้
คืนที่สอง เสียงเรียกประหลาดดังขึ้นในห้องนอนของพวกเขา เสียงนั้นเหมือนกับเสียงของหญิงสาวที่กำลังร้องขอความช่วยเหลือ ทุกคนตื่นขึ้นมาในความหวาดกลัวและมองหน้ากันด้วยความไม่แน่ใจ
“ใครได้ยินเสียงนั้นบ้าง?” อาร์มถามเสียงสั่น
“เป็นไปไม่ได้ที่เราจะได้ยินเสียงจากข้างนอก” ฟ้าตอบ “ที่นี่ไม่มีใครอยู่”
หลังจากนั้น ในคืนถัดไป เสียงเรียกนั้นกลับมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันชัดเจนขึ้น เสียงนั้นเอื้อมถึงจิตใจของทุกคน และพวกเขารู้สึกถึงการมีอยู่ของบางสิ่งที่ไม่ควรอยู่ที่นั่น
“เราต้องทำอะไรสักอย่าง” เต้ยกล่าวเสียงสั่น “เราไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้ถ้าหากเสียงนั้นยังมีอยู่”
เขาตัดสินใจที่จะออกไปสำรวจหอพักในคืนที่มืดมิด โดยมีเพื่อนๆ ตามไปด้วย แม้ว่าจะมีความกลัวอยู่ในใจ ทุกคนต้องการหาคำตอบเพื่อปลดปล่อยจากความกลัวนี้
เมื่อเดินเข้าไปในห้องที่ถูกล็อกไว้ พวกเขาค้นพบสมุดบันทึกที่เต็มไปด้วยข้อความที่เขียนด้วยลายมือที่ไม่เป็นระเบียบ บันทึกนั้นบอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับหญิงสาวที่หายตัวไป และบอกถึงความทุกข์ทรมานของเธอ
“เธออาจจะยังอยู่ที่นี่” ฟ้าพึมพำขณะอ่านบันทึก
“เราต้องช่วยเธอ” อาร์มเสนอด้วยความดันทุรัง
ในคืนนั้น พวกเขาตัดสินใจที่จะทำพิธีกรรมเพื่อเรียกวิญญาณหญิงสาวออกมา พวกเขานำสิ่งของที่มีความหมายมาไว้กลางห้องและเริ่มกล่าวคำสวด
เมื่อเสียงปลุกให้พวกเขาหยุด ทุกคนรู้สึกถึงความเย็นที่เข้ามาในห้อง และเสียงนั้นกลับมาอีกครั้ง เสียงที่กลายเป็นเสียงกรีดร้องที่แหลมสูง
“หยุด!” เต้ยตะโกน แต่เสียงนั้นกลับดังก้องในห้อง
หลังจากนั้น ทุกอย่างก็ค่อยๆ เงียบลง แต่ในใจของพวกเขากลับเต็มไปด้วยคำถาม “ทำไมเราถึงมาที่นี่?”
ขณะที่พวกเขาเผชิญหน้ากับความจริงที่ชวนสยดสยอง การต่อสู้ภายในจิตใจของทุกคนเริ่มต้นขึ้น และความลับที่ซ่อนอยู่ในอดีตกำลังรอให้ถูกเปิดเผย
ในคืนต่อมา เสียงเรียกกลับมาพร้อมกับภาพหลอนของหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงมุมห้อง ทุกคนในห้องต่างตกใจและวิ่งหนีไปคนละทิศละทาง
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้?” ฟ้าถามด้วยความหวาดกลัวขณะยืนอยู่ในมุมห้อง
“เราต้องออกไปจากที่นี่” เต้ยตะโกนเพราะรู้สึกถึงความกลัวที่กัดกินหัวใจ
แต่ก่อนที่พวกเขาจะออกไป เสียงของหญิงสาวกลับดังขึ้นอีกครั้ง และทุกคนกลับต้องหยุดชะงักในที่เดียว
“ช่วยฉัน…” เสียงนั้นร้องขอด้วยอาการระทมทุกข์
ในที่สุด เต้ยตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับเสียงนั้น และเขาถามว่า “เธอเป็นใคร?”
“ฉันคือคนที่หายไป…” เสียงนั้นบอกด้วยความเศร้าหมอง
เมื่อเต้ยได้ยิน เขารู้สึกถึงความเศร้าของเธอ เขาเริ่มเข้าใจว่าความจริงที่ซ่อนอยู่ในหอพักนี้มีอะไรบางอย่างที่เขาจะต้องเผชิญ
“เราอยากช่วยเธอ” เต้ยพูดเสียงอ่อนโยน ขณะที่น้ำตาของฟ้าหยดลง
แต่เสียงนั้นกลับบอก “ต้องมีการเสียสละ…”
เต้ยรู้สึกถึงความกดดันในใจ เมื่อเห็นเพื่อนๆ ที่ตื่นตระหนกอยู่ในห้อง เขาต้องตัดสินใจว่าจะทำอะไรเพื่อช่วยหญิงสาวที่เขาไม่รู้จัก
“เราจะค้นหาความจริง” เต้ยกล่าวอย่างแน่วแน่ “เราจะไม่ทิ้งเธอไป”
ในคืนสุดท้ายของการอยู่ที่หอพัก ความกลัวยังคงอยู่ แต่ทุกคนตระหนักว่าพวกเขาต้องเปิดเผยความจริงให้ได้
พวกเขาตัดสินใจที่จะกลับไปยังห้องที่มีบันทึก และพบว่ามีแผนที่ซ่อนอยู่ในสมุด
“นี่คือที่ที่เธอไป” ฟ้าชี้ไปที่จุดในแผนที่ และทุกคนก็รู้สึกถึงความเด็ดขาดในการเลือก
ในที่สุด เมื่อทุกคนตามทางไปสู่ความจริงที่ซ่อนอยู่ พวกเขาเข้าพบกับห้องลับที่มีการจัดเตรียมของเก่าแก่ ภายในห้องมีบันทึกเล่าเรื่องราวของหญิงสาวและการหายไปของเธอ
“เธอถูกสาป!” อาร์มกล่าวด้วยความตกใจ ขณะที่พวกเขาอ่านข้อความในบันทึก
เสียงร้องของหญิงสาวกลับดังขึ้นอีกครั้ง ทว่าไม่มีใครสามารถก้าวไปข้างหน้าได้
“เราต้องหาทางยุติคำสาปนี้” เต้ยพูดอย่างมั่นใจ แม้ว่าความกลัวจะปกคลุมอยู่ก็ตาม
พวกเขาตัดสินใจทำพิธีกรรมอีกครั้ง เพื่อปลดปล่อยวิญญาณที่ติดอยู่ในหอพักนี้
แต่ในขณะที่พวกเขาทำพิธี เสียงเรียกกลับเปลี่ยนเป็นเสียงขู่ว่า “อย่ามายุ่งกับฉัน” ทุกคนรู้สึกถึงความกลัวที่พุ่งขึ้นมาทันที
“เราต้องทำให้สำเร็จ” เต้ยตะโกนด้วยความเด็ดขาด
ในขณะที่พวกเขาก้าวไปข้างหน้า เสียงดังขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งพวกเขาสามารถรู้สึกถึงพลังที่กำลังดึงดูดพวกเขาไปข้างหน้า
เสียงนั้นขาดหายไปเมื่อพวกเขาเสร็จสิ้นพิธีกรรม และทุกอย่างกลับมาสงบ
ในขณะที่พวกเขามองดูรอบๆ ความจริงที่เปิดเผยว่า หญิงสาวไม่ใช่เพียงคนเดียวที่หายไป แต่คนที่เคยอยู่ที่นี่ก่อนหน้านี้ก็หายไปด้วย
“เราคงต้องไปจากที่นี่” ฟ้าพูดด้วยน้ำตาที่ไหลออกมา
พวกเขาตัดสินใจที่จะออกจากหอพัก และแม้ว่าความกลัวจะยังคงอยู่ในใจ แต่พวกเขาก็รู้สึกถึงการปลดปล่อยที่เกิดขึ้น
เมื่อพวกเขาออกจากหอพักไป เสียงนั้นเงียบลง และพวกเขาตัดสินใจที่จะไม่กลับมาอีกครั้ง
ในขณะที่พวกเขาเดินออกไป เสียงเรียกกลับดังขึ้นอีกครั้งในใจของเต้ย “อย่าลืมฉัน…”
เมื่อเขาหันกลับไปมองหอพักที่เขาเคยอยู่ ทุกอย่างเริ่มมืดลง และเขาเข้าใจว่าเขาไม่สามารถหลีกหนีจากความจริงที่เกิดขึ้นได้
เสียงนั้นไม่เคยจากไป และจะยังคงอยู่ในใจของเขาตลอดไป
