เสียงเรียกจากอดีต

ยามเช้าของวันหนึ่งในฤดูฝน เมืองเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำมีบรรยากาศเย็นสบาย นาวินยืนอยู่ริมสะพานไม้เก่าที่เขาเคยเล่นสมัยเด็ก รำลึกถึงวันเวลาดี ๆ ที่เขาเคยมีที่นี่ เสียงน้ำไหลและเสียงนกร้องเพลงกลายเป็นเสียงดนตรีที่คุ้นเคย ชายหนุ่มขยับมือไปจับราวสะพาน แสงแดดอ่อน ๆ ที่ซ่อนอยู่หลังเมฆทำให้เขารู้สึกอบอุ่นในใจ

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“นายกลับมาแล้วสินะ” เสียงของมีนาเพื่อนสาวที่รักกันตั้งแต่เด็กดังขึ้นด้านหลัง นาวินหันไปมองพบเธอยืนอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ดูสดใส

“ก็แค่กลับมาทำธุระ” เขาตอบเสียงเรียบ แต่ใจกลับเต้นแรงเมื่อเห็นเธอ

มีนายิ้มให้เขา “หรือไม่ก็กลับมาหาความทรงจำที่หายไป”

นาวินนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มตอบอย่างมีเลศนัย เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังหนีอะไรอยู่ ความจริงที่ถูกปิดบังในใจเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นทุกครั้งที่เขาเห็นมีนา

“เรายังมีอะไรที่ต้องคุยกันนะ” มีนาพูดขึ้นพลางยิ้มให้เขาอย่างอ่อนหวาน

“ผมไม่รู้สิ” นาวินตอบออกมา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความลังเล

หลังจากที่ทั้งสองสาวนั่งคุยกันที่ร้านกาแฟเล็ก ๆ ในตัวเมือง ความทรงจำในวัยเด็กเริ่มหลั่งไหลกลับมา มีนาเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเมืองนี้ ทำให้เขารู้สึกเหมือนย้อนกลับไปยังวันวาน

“นายยังจำวันนั้นได้ไหม วันที่เรานั่งเล่นเรือในแม่น้ำ?” มีนาถาม สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเบิกบาน

“มันเป็นวันที่สุดแสนวิเศษ” นาวินตอบ ขณะที่ภาพของวันนั้นปรากฏในหัวของเขา ไฟแห่งความสุขเริ่มติดขึ้นในใจ

“แล้วทำไมถึงจากไป?” เสียงของมีนากลับมาทำให้เขารู้สึกเหมือนมีดแทงใจ

“มีหลายเหตุผล” นาวินตอบอย่างอ้อมแอ้ม ดวงตาของเขาลึกซึ้งและเศร้าในเวลาเดียวกัน

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว นาวินรู้สึกถึงการรับรู้บางอย่างที่เกิดขึ้นในใจ ความรู้สึกที่เขาไม่เคยคิดว่าจะกลับมาอีกครั้ง

เขาเริ่มเข้าใจว่าเขาหนีอะไรมา และสิ่งที่เขากำลังวิ่งหาคืออะไร

คืนหนึ่ง นาวินตัดสินใจเดินไปที่บ้านเก่าของเขา บ้านที่เขาเคยมีความสุขมากมาย บ้านที่เต็มไปด้วยความทรงจำ เขาเปิดประตูบ้านที่เก่าแก่และมีกลิ่นอับ

“กลับมาแล้วเหรอ” เสียงของแม่เขาดังขึ้นอย่างอบอุ่น

“ครับแม่” เขาตอบเสียงเบา แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

แม่ของเขาเดินมาหาและกอดเขาแน่น “พวกเรารอคอยนายกลับบ้าน”

“ทำไมถึงไม่บอกให้รู้ว่าแม่คิดถึง” นาวินพูดออกมาพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหล

“แม่รู้ว่านายมีเหตุผล” แม่ตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ

ในคืนที่เขานอนอยู่ในบ้านเก่า ความคิดถึงอดีตเริ่มเข้ามาในหัวใจ เขายังจำวันหนึ่งที่เขาและมีนานั่งอยู่ด้วยกันใต้ต้นไม้ใหญ่

“ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันคงไม่ทำให้เราต้องห่างกัน” เขาเคยบอกกับมีนาในตอนนั้น

“บางทีสิ่งที่เกิดขึ้นอาจจะนำเราไปสู่สิ่งที่ดีกว่า” มีนาตอบอย่างมีแสงสว่างในดวงตา

ทุกคืน นาวินจะออกมานั่งที่ระเบียงบ้านมองเห็นดาวที่ระยิบระยับ เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยความหวังใหม่

จนกระทั่งวันหนึ่งเขาได้พบกับความจริงเกี่ยวกับเหตุผลที่เขาหนีในอดีต และเสียงของเขาในใจเริ่มเรียกร้องให้เขาเผชิญหน้ากับมัน

“นายต้องคืนความสุขให้ตัวเอง” เสียงของมีนายังคงดังก้องอยู่ในหัว

ในที่สุด นาวินตัดสินใจจะไม่หนีอีกต่อไป เขาต้องเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตเขา มันจะไม่ง่าย แต่เขามีความเชื่อว่าบ้านเกิดจะคอยช่วยเหลือเขา

วันสุดท้ายที่เขาจะอยู่ที่นี่ นาวินเดินไปที่ที่ทำงานเก่าของเขา สถานที่ที่เคยสร้างความทุกข์ให้เขาในอดีต

“สวัสดีครับ” เขาทักทายเพื่อนเก่าหลังจากที่เขาเดินเข้าไปในออฟฟิศ

“นายกลับมาแล้วเหรอ” เพื่อนคนหนึ่งถามด้วยความประหลาดใจ

“ใช่ ผมกลับมาแล้ว” นาวินตอบด้วยรอยยิ้มที่จริงใจ

ในที่สุดเขาก็พบทางเดินที่เขาต้องไป มันอาจจะไม่ง่าย แต่เขาพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุก ๆ สิ่งที่รอเขาอยู่ข้างหน้า นาวินรู้ดีว่าเสียงเรียกจากอดีตนั้นคือสิ่งที่ทำให้เขากลับมา และนี่คือการเริ่มต้นใหม่ที่เขาค้นหามาตลอดชีวิต