ในคืนที่ฝนตกหนัก เสียงฝนกระทบหลังคาทำให้รู้สึกเหมือนมีชีวิตอยู่ในภาพยนตร์ที่ซึมซับอารมณ์อย่างลึกซึ้ง อัคราเดินเข้าไปในบ้านไม้เก่าแก่ที่เคยเป็นสถานที่อบอุ่นของเขาเมื่อครั้งยังเด็ก ความทรงจำในอดีตไหลเข้ามาอย่างค่อยเป็นค่อยไป เมื่อเขามองไปที่ห้องนั่งเล่นที่ตอนนี้เต็มไปด้วยฝุ่นและความเงียบเหงา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“แม่…” เขาเรียกเสียงเบา ก่อนจะเดินไปที่รูปถ่ายเก่าที่ติดอยู่บนผนัง มันคือภาพของเขากับแม่ยิ้มแย้มอยู่ในวันเก่าก่อนที่ชีวิตของเขาจะเปลี่ยนไป
เมื่อเขาลงไปนั่งบนโซฟาหลังเก่า เขารู้สึกถึงอารมณ์ที่กลับมาอีกครั้ง ความรู้สึกที่เขาเก็บซ่อนเอาไว้มานานจู่โจมเข้ามา เขาไม่สามารถลืมได้ถึงวันหนึ่งที่ทำให้เขาต้องจากบ้านนี้ไป
“เธอจะกลับมาไหม?” เสียงของมีนาเอ่ยขึ้นขณะที่เธอเดินเข้ามาในห้อง มีนาคือคนเดียวที่เข้าใจความรู้สึกของเขา
“ฉันก็ไม่รู้…” อัคราเงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ
มีนานั่งลงข้างเขา และความเงียบก็เข้ามาครอบงำทั้งสองคน “เราเคยมีความฝันที่จะไปหาสถานที่ใหม่ ๆ จำได้ไหม?” เธอพูดพร้อมกับยิ้มให้ แต่รอยยิ้มของเธอนั้นกลับมีความเศร้าแฝงอยู่
“ใช่… แล้วทุกอย่างก็พังทลาย” เขาพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ เสียงของเขากระทบกับบรรยากาศที่เงียบงัน
อัครารู้สึกเหมือนเขากำลังถูกดึงกลับไปยังเหตุการณ์ที่ทำให้เขาเลือกเดินจากเมืองนี้ไป เธอคือคนที่เขารัก และความรักนั้นทำให้เขาต้องสูญเสียทุกอย่าง
“เราไม่ควรทะเลาะกันแบบนั้น” มีนาพูดต่อ “เราควรจะพูดคุยกันให้มากกว่านี้”
“แต่ถ้าเราสื่อสารกันได้ดี เราคงไม่ต้องแยกจากกันแบบนี้” อัครากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
มีนานิ่งไป สายตาของเธอจับจ้องไปที่พื้นขณะที่น้ำตาค่อย ๆ ไหลลงมาบนแก้ม “ฉันไม่อยากให้เราจบลงแบบนี้”
“ฉันก็ไม่อยากจะให้มันจบลง” เขาเอ่ยเสียงเบา ก่อนที่จะยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้เธอ “เรายังมีเวลาแก้ไขทุกอย่าง”
มีนาเงยหน้าขึ้นมองเขา มีแสงสะท้อนจากความหวังอยู่ในดวงตาของเธอ “หรือว่าเราจะลองเริ่มต้นใหม่?”
“เริ่มต้นใหม่?” เขาถามกลับด้วยความสงสัย แต่ในใจเขากำลังคิดถึงความเป็นไปได้
“ใช่… เราสามารถกลับไปที่จุดเริ่มต้นได้ ถ้าเราเรียนรู้จากความผิดพลาด”
เมื่อมีนาพูดจบ อัครารู้สึกได้ถึงความรู้สึกที่ขับเคลื่อนเขาไปข้างหน้า ความรู้สึกที่เขาเคยสูญเสียไปยาวนานกลับเข้ามา มันเหมือนกับแสงสว่างที่ลอดผ่านม่านหมอกที่หนาทึบ
“เราจะทำให้มันดีขึ้น” เขายืนยันเสียงแข็ง รู้สึกถึงพลังที่ลุกโชนในใจ
คืนหนึ่งผ่านไป ฝนยังคงตกอยู่ข้างนอก แต่ภายในบ้านไม้หลังนั้นกลับเต็มไปด้วยความหวังใหม่ อัครากับมีนานั่งอยู่ด้วยกันอย่างเงียบ ๆ โดยมีความฝันและความหวังเป็นเกราะป้องกัน
ในขณะที่พวกเขาค่อย ๆ คุยกันเกี่ยวกับอนาคต อัครารู้สึกเหมือนทุกอย่างกำลังจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เหมือนการเริ่มต้นฤดูใบไม้ผลิที่นำมาซึ่งชีวิตใหม่หลังจากฤดูหนาวที่ยาวนาน
“จะมีความรักที่ดีกว่าเดิม” เขาพูดออกมาด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น ขณะที่มีนาเอามือไปจับมือเขาไว้แน่น
ในหัวใจของเขา อัครารู้ว่าเขาได้กลับมาแล้ว ไม่ใช่แค่กับบ้านของเขา แต่ยังกลับมาหาความรักที่เขาเคยสูญเสียไปด้วย
