ม่านหมอกปกคลุมทะเลสาบในยามเช้า พี่น้องสองคนเดินลัดเลาะบนสะพานไม้เก่า นันทวัฒน์ — นักแต่งเพลงผู้ตกงาน พ่อของเด็กทั้งสอง มีใบหน้าหมองคล้ำจากการนอนไม่พอและเสียงกระซิบที่เฝ้าหลอกหลอนในหัวเขา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ลินิน ลูกสาววัยสิบเจ็ดเดินห่างจากพ่อเล็กน้อย ทั้งสองไม่ค่อยคุยกัน นันทวัฒน์พยายามเอื้อมมือไปจะประคอง แต่ลินินสะบัดแขนออกอย่างแผ่วเบา
“อย่าแตะ ต้องการอะไรจากหนู…” เธอพูดเสียงเบา แววตาอ่อนล้า ไม่สบตาพ่อ
“พ่อแค่อยากคุย — ยังไง ก็ไม่มีใครที่นี่แล้ว ลิน…”
เสียงเปียโนแว่วมาเบา ๆ จากคฤหาสน์ริมฝั่ง ลินินชะงัก ทั้งสองหันไปจ้องหน้ากัน
“ใครเล่น…” ลินินถาม
นันทวัฒน์นิ่งชั่วครู่ หัวใจเขาเต้นแรง มันคือเพลงเดียวกับที่ท่านแม่เล่นตอนยังมีชีวิตอยู่
พวกเขาเดินเข้าคฤหาสน์ ประตูไม้ส่งเสียงคราง ทุกฝุ่นละอองในอากาศจับภาพครอบครัวนี้ได้ครบถ้วน ห้องโถงมืดสนิท ไฟเพดานกระพริบ บันไดไม้ลั่นเอี๊ยดแอ๊ด ลินินเดินนำด้วยความลังเล นันทวัฒน์เดินตาม เขาหลบสายตาลูกเหมือนเด็กทำผิด
ที่หน้าห้องพักของแม่ ลินินหยุดฟัง แม้เสียงเปียโนเงียบลงแล้ว เธอกลืนน้ำลาย
“ครั้งสุดท้ายที่แม่อยู่ตรงนี้ — หนูอยู่ไหน…” น้ำเสียงเจือปริศนา เธอถามเหมือนไม่คาดหวังคำตอบ พ่อมองลูกอย่างสำนึกผิด
สายตานันทวัฒน์จับจ้องไปที่กรอบรูปเก่า ๆ รูปภรรยาที่จากไปเมื่อปีที่แล้ว เขาจ้องนานเกินเหตุ จนลินินเบือนหน้าออกจากพ่อ
เสียงกระซิบดังขึ้น ลินินขยับตัว “ได้ยินไหม…” เธอกระซิบถาม
“…อะไรนะ” พ่อขมวดคิ้ว
“ใครบอกให้เราหาความจริง” ดวงตาเธอมีประกายบางอย่าง
ภาพในหัวเธอฟุ้งซ่าน — ผู้หญิงในชุดขาวร้องเพลงอยู่ข้างเปียโน เด็กหญิงสองคนหัวเราะ แม่ส่งยิ้มเศร้า
เสียงกระซิบเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้อง ลินินทรุดเข่าลงกับพื้น พ่อวิ่งเข้าประคองลูก เสียงร้องเงียบลงทันที พวกเขานิ่งฟังเงียบ ๆ น้ำตาลินินไหลพราก ไม่พูดอะไร
คืนนั้น ฝนตกหนัก นันทวัฒน์นั่งอยู่กับเปียโนในห้องเก็บเสียง ตั้งใจแต่งทำนองบทใหม่ เสียงเปียโนดังชัดเจนแต่เต็มไปด้วยฟังก์ของความคิดถึง
ลินินเดินผ่านประตูห้องมา เธอเฝ้าดูพ่ออย่างเงียบ ๆ ในมือมีสมุดบันทึกเก่าของแม่
“มันมีข้อความอะไรในนั้นหรือเปล่า…” พ่อถามเสียงสั่น
ลินินลูบปกสมุด หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งยื่นให้เขา “เพลงสุดท้าย — แม่เขียนท่อนจบไว้ แต่ไม่มีโน้ต… เหมือนแม่แค่เริ่มแล้วก็วางไว้”
“น่าจะมีเหตุผลที่แม่ไม่แต่งต่อ” นันทวัฒน์พูดเสียงเบา
ทั้งสองนั่งเงียบ สมุดวางอยู่ระหว่างกลาง คนสองคนที่เหมือนไกลจากกันมากเหลือเกิน
เสียงกระซิบดังขึ้นอีกในหัวลินิน “จบมัน… จบบทนั้นให้ฉัน…”
คืนนั้น เธอฝันถึงหญิงสาวในห้องใต้หลังคา ท่ามกลางเงาเปียโนและเสียงหัวเราะของเด็ก “สัญญา ว่าจะตามหาความจริงให้แม่…”
เช้าวันใหม่ นันทวัฒน์ลุกขึ้นมาพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าแน่นหนา เขาทำท่าจะออกไปจากบ้าน ลินินเข้ามาขวางประตู
“จะทิ้งหนูอีกแล้วเหรอ” น้ำเสียงกราดเกรี้ยว
“หนูอยู่ได้ไหม — ถ้าพ่อไม่อยู่” เขาถามเสียงแผ่ว
“แล้วทำไมต้องตั้งคำถามกับหนูตลอดเวลา ทำไมไม่กล้าสู้หน้าตัวเอง” ดวงตาลินินกร้าว เธอกดมือแน่นกับบานประตู
สายฟ้าฟาดลงกลางทะเลสาบ เสียงเปียโนหวีดมาจากชั้นล่างอีกครั้ง สมุดโน้ตแม่ตกจากมือกระแทกพื้นเผยให้เห็นชิ้นส่วนจดหมายฉบับเก่า
ลินินหยิบขึ้น—ในนั้นมีความลับ ปมที่แม่เก็บงำไว้ มันคือจดหมายถึงใครบางคน ไม่ใช่พ่อของเธอ
นันทวัฒน์ชะงัก
“พ่อรู้เรื่องนี้ไหม…”
เขาส่ายหน้าแต่ทำตาแดงเถือก “แม่รักใครอีกคน…”
ความเงียบกินเวลานานพอที่ฝนจะซา
วันนั้น ทั้งคู่ไม่พูดอะไรกัน ต่างแยกไปที่ของตัวเอง ลินินอ่านสมุดบันทึก เสียงกระซิบเงียบลง เหลือเพียงเสียงหัวใจของเธอกับความสงสัยที่ไม่มีคำตอบแน่ชัด
ค่ำคืนหนึ่ง ลินินเดินสำรวจห้องใต้หลังคา พบกล่องดนตรี เปิดฝาออก เสียงกล่องบรรเลงทำนองเดิม น้ำตาไหล เธอร้องไห้ทั่วห้องนั้น ร้องโดยไม่มีคนปลอบ แต่เหมือนมีมืออุ่น ๆ โอบรอบไหล่
วันต่อมา นันทวัฒน์ยืนอยู่ริมทะเลสาบ เขาถือเปียโนสมุดกับโน้ต “ลูกจะเกลียดพ่อไหมถ้ารู้ว่า…” เขาพูดคนเดียว
ลินินเดินมาข้าง ๆ “ไม่มีใครเข้าใจแม่เท่าพ่อแล้ว แล้วก็ไม่มีใครเข้าใจพ่อเท่าหนู”
“เสียงในหัวหนู — มันขอแค่ให้เราหาความจริง เรื่องความรัก เรื่องที่แม่ไปไม่ถึงฝั่ง เรื่องที่เรากลัวจะเป็นกันเอง…” เธอเอามือจับแขนพ่อแน่น
ณ ห้องโถงใหญ่ ลินินกับพ่อนั่งเล่นเปียโนด้วยกันเป็นครั้งแรก เสียงทำนองที่ขาดหายค่อย ๆ ถูกร้อยต่อและสมบูรณ์เมื่อสายสัมพันธ์ที่เคยขาดได้ฟื้นฟู
เสียงกระซิบสุดท้ายดังขึ้น “ขอบคุณ…” และเงาสะท้อนของแม่ค่อย ๆ จางหายไปจากเปียโน
สายลมทะเลสาบโบกพลิ้ว ลินินวางศีรษะบนหัวไหล่ของพ่อ ความอบอุ่นอันเปราะบางเริ่มเบ่งบานราวกับเมล็ดพันธุ์ในใจคนสองคน
เสียงเพลงใหม่บรรเลงขึ้นในคฤหาสน์ที่เคยเงียบงัน — เสียงเพลงที่ประกอบด้วยรหัสลับและความจริงที่ถูกเปิดเผย บทสรุปของความกลัวและความรักที่ไม่สมบูรณ์แต่จริงแท้ที่สุด
