ในเช้าวันอาทิตย์ในเมืองเล็ก ๆ เสียงกระดิ่งที่ร้านกาแฟใกล้ตลาดเก่าดังขึ้นเมื่อผู้หญิงคนหนึ่งเปิดประตูเข้าไป แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านหน้าต่าง ทำให้เห็นละอองฝุ่นเต้นรำในอากาศ ข้าวของในร้าน ราวพอเหมาะพอเจาะ ทำให้รู้สึกอบอุ่นและคุ้นเคยอย่างยิ่ง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!‘สวัสดีค่ะพี่จัน’ เธอเรียกชื่อแม่ค้าเสียงเบา แต่เต็มไปด้วยความคุ้นเคย
จันกระตุกยิ้มตอบ ขณะที่กำลังยกแก้วกาแฟใต้พลาสติกที่ทำเอาให้มันดูหอมวยมวย เขาหยุดส่งเสียงนกหวีด เมื่อมองไปเห็นสาวลูกค้า ราเอลล่า เป็นนักเขียนหนุ่ม นั่งอยู่มุมหนึ่ง พลางวาดภาพลงในสมุดด้วยอารมณ์เหงาไม่น้อย
เสียงเครื่องบดกาแฟทำให้กลบเสียงเพลงคลาสสิกที่เปล่งอารมณ์ความเหงาจากลำโพงเล็ก ๆ ใต้เคาน์เตอร์ จันมักจะเปิดเพลงนี้ เพราะมันชอบเรียกเข้าของลูกค้าที่มักไม่รับฟังการสนทนา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเศร้า หรือเรื่องสนุกสนาน
ราเอลล่ายิ้มและกดปากกาลงไปหนัก ๆ บนหน้าสมุด เขากำลังพยายามเขียนเรื่องราวที่มากกว่าแค่ตัวอักษร แต่ก็นึกถึงชีวิตที่ทิ้งไว้เบื้องหลัง
‘พี่จัน ช่วยคอยเติมกาแฟให้ตลอดเลยนะ’ ราเอลล่าพูดทั้ง ๆ ที่ไม่เงยหน้าขึ้นจากการเขียนหนังสือ
‘ทำไมล่ะ’ จันหัวเราะ เขารู้ดีว่ามันหมายถึงลองทอดเป็นฟอง แต่กาแฟขึ้นรส ขอเพียงแค่เขียนต่อไป
เมื่อชั่วโมงผ่านไป ชิ้นส่วนของความร้าวรานในชีวิตของแต่ละคนเริ่มขาดในสิ่งที่พวกเขาได้สูญเสียไป
จันจะเล่าให้ราเอล่าว่าลูกชายที่เคยขามาเล่นในร้านนี้ตอนเล็กมาก กลับออกจากการรักษาในโรงพยาบาล เป็นลูกชายที่วิ่งวุ่นอยู่ในร้านนี้
‘ชีวิตเราสวนทางกัน ทั้งที่เราอยู่ในที่เดียวกัน’ ราเอลล่าพูดเสียงเบา ทำให้จันหยุดฟัง
เสียงที่ขาดหายทำให้บรรยากาศในร้านบีบคั้น เงียบลงรอบตัว ใครบางคนก็เคยเป็นนักเขียน อีกคนคือคนที่ต้องดูแลครอบครัวใหญ่
‘แล้วเราจะเอาตัวเองไปไว้ที่ไหน’ จันตอบกลับ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดแน่น
ราเอลล่าหยุดหายใจ หลังจากที่เขาไม่สามารถตอบกลับอะไรได้ สิ่งที่สั่นระรัวในหัวของเขา ไปสู่การคิดอย่างอื่น
วันแล้ววันเล่า เขาย้อนกลับไปที่ร้านกาแฟที่ไม่ได้เปิดในทุกวงการ ความอบอุ่นที่หลงเหลือกลับกลายเป็นความรู้สึกที่พัฒนาให้กับความสัมพันธ์ระหว่างเขาและจันอย่างไม่รู้ตัว
รอยยิ้มที่แลกเปลี่ยนกันเริ่มเชื่อมโยงเขาทั้งสอง และทำให้ได้รับรู้ว่าทั้งสองยังมีศักยภาพในการเคลื่อนที่ไปข้างหน้า
จนกระทั่งวันที่เขาได้รับโทรศัพท์ในช่วงที่เขาสามารถเขียนได้ดี ลูกน้องของราเอลล่าทีมลับทำให้เครียดมาก
‘มันคือความรับผิดชอบ’ ศักด์เพื่อนเก่าบอก เขาสั้นเกินไปที่จะให้คำพูดในค้าา ‘แต่เราจะแบ่งปันมันออกไปได้อย่างไร’
การปลอบใจพี่ชายจุดเข้ากับสิ่งที่เขาเริ่มตัดสินใจ เวลาที่เขาได้แบ่งเบาแล้วก็ทำให้สิทธิ์การยอมรับนั้นของราเอลล่าเริ่มตั้งขึ้นใหม่
เสียงหัวเราะในร้านกาแฟที่บีบคั้นรอบนี้ กลับหยุดอยู่แต่จะอิ่มตัวไปกว่าเดิม จันวิ่งเข้าหาเพื่อมอบสิ่งใหม่ นั่นคือการเดินต่อมา ชีวิตไม่แค่ไปข้างหน้า
ราเอลล่ายิ้มรับกับการพูดคุยพวกเขาในที่สุด เหมือนท่ามกลางงามของฤดูร้อน ทุกอย่างเริ่มสดชื่นเมื่อได้อยู่กับจัน
ชีวิตบางครั้งมีความซับซ้อน แต่พวกเขากลับสามารถมีความสุขได้จากสถานที่ที่เต็มไปด้วยความร้อนแรงของอารมณ์ มันเป็นการสร้างสะพานระหว่างห้วงเวลาให้กัน
‘จัน ขอบคุณมาก ถ้าไม่มีเธอฉันคงไม่มีทางก้าวต่อไปได้’ ราเอลล่าพูดออกมาอย่างอบอุ่น หัวใจของทั้งคู่เต็มไปด้วยความหวังในตอนนั้น
แม้แต่ความเปลี่ยนแปลงที่ยากลำบากของชีวิตจะไม่สามารถยับยั้งเส้นทางของพวกเขาได้ แสงแดดในร้านกาแฟที่อุ่นอบและมีความสุข มันปล่อยให้ชีวิตพวกเขาทั้งสองดำเนินต่อไป
และในวันสุดท้ายของความสัมพันธ์ที่พวกเขาจะได้ร่วมกัน กลับกลายเป็นการเปิดประตูใหม่ให้กับทั้งคู่ เพื่อค้นหาสิ่งที่แฝงอยู่ในตัว彼彼อย่างแท้จริง
เสียงในรอยขีดในภาพบริสุทธิ์นี้ จะทำให้การเดินทางของลูกค้าใหม่ยิ่งใหญ่และน่าจดจำตลอดไป
