เศษแก้วปลิวว่อนตามแรงลมกรรโชก เสียงหวูดไซเรนดังท่ามกลางเมฆต่ำครึ้ม เมืองวิตซ์ซึ่งลอยเหนือผืนโลกครึ่งกิโลเมตรเป็นปกติคล้ายจะถูกพายุโจมตีทุกเมื่อ – แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เจียชะงักหายใจ เมื่อมือของเขาแตะรอยเลือดที่เย็นเฉียบบนประตูเหล็กของตึกชั้นล่าง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“อ้าว! ไอ้เจีย จะยืนคาอยู่ตรงหน้าสถานนี้ไปอีกนานไหม? อย่ามัวชะโงก” เสียงเหวี่ยงเหน่อของหง มิช่างซ่อมประจำเขต ขัดเขินในน้ำเสียง ชวนให้เจียถอนใจ เขาเหลือบตาสำรวจรอบตัว พลางเลี่ยงตอบ เรื่องงานวันนี้ เจียอยากรีบเสร็จ ไม่นึกว่านี่คือจุดเริ่มเหตุร้าย
ภายในห้องช่าง ห้องเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำมันเก่าและเสียงจ้อกแจ้กจากบรรดาคนงาน ทุกคนดูวางใจว่าอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นแค่ขโมย ไม่ใช่คดีฆาตกรรม – นอกจากอุนา หญิงสาวหน้าเรียบที่เพิ่งย้ายฐานะจากเขตต่ำ
เธอเดินข้ามฝ่ากลุ่มช่างเข้ามาเงียบ ๆ สบตาเจียด้วยสีหน้าที่ยากจะอ่าน “นายเห็นรอยเลือดเมื่อกี้ไหม?” ถามเบา ๆ
เจียสบตาแต่ไม่ตอบ อุนาขบริมฝีปาก พลางหยิบเศษผ้าขึ้นเช็ดนิ้ว เงาของเธอบนผนังค่อย ๆ ยาวขึ้นในแสงเช้าสลัว “ฉัน… คิดว่ามันไม่ใช่อุบัติเหตุ” เสียงเธอแหบพร่า เจ้าตัวหลีกทางกลับที่นั่งโดยไม่อธิบายเพิ่ม ทิ้งคำถามในใจเจียว่าผู้หญิงคนนี้ซ่อนอะไรไว้
แนวสายฟ้าฟาดวูบกลางท้องฟ้า เสียงคำรามสั่นกระจก ทุกคนหยุดนิ่ง น้ำฝนซัดลงอย่างรุนแรงทันใด แรงลมดันหน้าต่างสั่นครืน หัวหน้าทีมงานตะโกนสั่ง “ปิดระบบเปิดม่านเหล็กด่วน! พายุกำลังมา!” เจียเร่งเข้าหาตู้ควบคุม กดแผงสวิตช์ขณะอุนาแอบเหลียวไปทางทางเดินหน้าประตู
ฝีเท้าดังขึ้นชั้นสอง เสียงร้องอึกทึก หลายคนกรูวิ่งขึ้นไป เจียสบตากับหง มิ – ทั้งสองเร่งตามขึ้นชั้นบนทันที สายตากวาดพบชายวัยกลางคนร่างยักษ์นั่งทรุดริมหน้าต่าง เลือดไหลออกมาจากบาดแผลที่ไม่เหมือนโดนของมีคมธรรมดา
ผู้จัดการตึกกรีดร้อง เอะอะด้วยความตื่นตระหนก ตำรวจเมืองแหวกเข้ามาแม้ยังไม่ได้ล็อกดาวน์ หลายเสียงแว่วกระซิบว่าฆาตกรเป็น “เหล่าคนล่องหน” กลุ่มลับที่มีข่าวลือว่าควบคุมเวทมนตร์สายมืด อุนานิ่งเงียบ ฟังเสียงผู้คนปนเปเสียงฟ้าร้อง
เจียถูกเรียกไปให้การ – ใจเต้นแรง รู้สึกลมหายใจอุ่นที่ต้นคอ อุนาโผล่มาใกล้ ๆ กระซิบช้า ๆ “ฉันรู้ว่าคนก่อเรื่องคือใคร… แต่ฉันพูดไม่ได้”
“เพราะอะไร?” เขากลั้นถาม เธอก้มหน้า กระซิบ “ชีวิตฉันขึ้นอยู่กับความเงียบนี้”
หลังเคลียร์พื้นที่ ทั้งสองอยู่ลำพังใต้ไฟสลัวมุมอับ “นายอยากออกจากเขตล่างใช่ไหม? อยากให้แม่กับน้องได้อยู่ปลอดภัย มีงานดี ๆ ใช่ไหม?” อุนารู้เป้าหมายในใจเจียโดยไม่ต้องพูดตรง ๆ เจียถอนหายใจ ขยี้มือในกระเป๋าแจ็กเก็ตสีจาง
เธอสบตาเขานิ่งงัน “แต่ใครก็ตามที่เข้าใกล้ความลับนี้จะถูกลากลงจนจมหาย นายต้องเลือก… จะสืบหาความจริงกับฉัน หรือเดินออกไป ไม่มองกลับมา”
เจียนิ่ง เกือบเอ่ยปฏิเสธแต่กลืนคำ เจียเคยมองว่าความยุติธรรมคือเรื่องไกลตัว – ทว่าร่างเหยื่อเมื่อสักครู่ยังติดซ้อนในสายตา “เล่าให้ฉันฟัง” เขากล่าวสั้น ๆ ขณะเสียงฝนเบา หมายมั่นในใจว่าจะร่วมเดินในเส้นทางนี้กับอุนา
คืนนั้น เมืองใต้ฝนเย็นเฉียบ ไฟส้มจากตะเกียงถนนวูบไหว เจียบิดผ้าห่มนอนไม่หลับ น้ำเสียงปริศนาของอุนาดังก้องในหัว เขาคิดถึงแม่ที่ไอหนักขึ้นทุกวัน น้องที่เฝ้ารอการย้ายสู่เขตสูง ความหวังนั้นช่างไกลจนราวกับเป็นนิทาน
รุ่งเช้า อุนาทิ้งโน้ตสั้น ๆ “เจอกันหน้าแท็งก์น้ำเก่า 8 โมง เย็นนี้มีเรื่องสำคัญ” เจียลังเล รีบซ่อมแซมแผงไฟ วาดแผนในใจว่าจะปกป้องครอบครัวแต่หัวใจเหมือนถูกฉุดให้เข้าใกล้ความลับมืดมนนี้มากขึ้น
หลังเลิกงาน เจียมาถึงแท็งก์น้ำ ควันเย็น ๆ ลอยจากปล่องระบาย อุนานั่งรอสงบ แมวตัวเล็กสีดำคลอเคลียขาเธอ เธอเริ่มเล่าเรื่องเล่าเมืองลอยฟ้าในอดีต สมัยยังมีสงครามเรื่องอำนาจเวทมนตร์ และ “เหล่าคนล่องหน” ถือกำเนิดในยุคแห่งวิกฤต
จู่ ๆ เสียงกริ่งดังแหวกความเงียบ กลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดโค้ตดำโผล่มาจากเงามืด อุนาบีบแขนเจียแน่น เธอกระซิบ “ถ้านายต้องโกหก ถามวางใจ ได้ไหม?”
ชายคนแรกกล่าวเสียงแหบ “กรรมกรอย่างพวกแก ไม่ควรยุ่งเรื่องสูง” เขาขู่ทั้งสอง แต่เจียกำมือแน่นเผยใจสู้ อุนาหน้าซีดแต่ไม่ถอย เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่น “มันไม่ใช่ความลับของพวกคุณแล้ว เมื่อไหร่เหยื่อบริสุทธิ์ถูกปล่อยทิ้ง เมื่อนั้นความลับก็ไม่มีค่า”
การปะทะสายตาเต็มไปด้วยแรงตึงเครียด คนตรงหน้าหัวเราะในลำคอ แต่ฉับพลันขวดแก้วถูกปาใส่พื้น เสียงแตกและควันขาวโขมง ทุกคนแตกฮือตะกายหนี อุนาคว้ามือเจียวิ่งหนีเข้าซอกตึก น้ำฝนเป็นเสียงประกอบจังหวะหัวใจทั้งสองที่เต้นรัว
ซ่อนตัวในห้องเครื่องใต้พื้น อุนากระซิบขอโทษที่ลากเจียมาเสี่ยง แต่เจียไม่ฟัง มือทั้งคู่สั่นในอากาศเย็น ทั้งสองยืนยันว่าจะร่วมมือกัน แม้โอกาสรอดจะริบหรี่
เช้ามืด วันใหม่ เจียตัดสินใจฝืนคำสั่งนายเก่า ลอบเข้าไปค้นห้องเก็บระบบข้อมูลของตึก ผ่าแสงไฟสลัว ๆ พบแฟ้มข้อมูลเก่า ๆ หลายแฟ้มถูกลบ – เหลือแต่ภาพถ่ายขาวดำและชื่อที่เกี่ยวกับ “โครงการบิดเบือนสภาพแวดล้อม” ซึ่งไม่เคยถูกเผยแพร่ แมวสีดำที่ถูกพบเมื่อคืน ปรากฏในรูปถ่ายเดียวกันราวกับเป็นนัยยะบางอย่าง
เสียงเปิดประตูดังขึ้น เจียใจเต้นแรง อุนาแอบมาช่วยกลบร่องรอย การหนีอย่างหวุดหวิดแต้มใจทั้งคู่ด้วยความใกล้ชิด อุนาเล่าชีวิตวัยเด็กเคยอยู่ในกลุ่มล่องหน ถูกฝึกฝนให้เป็นสายสืบ แต่เบื่อหน่ายชีวิตที่ไร้เสรี เธอเคยทำผิดจนถูกขับไล่ เป้าหมายตอนนี้มีเพียงการปล่อยเรื่องราวความจริงให้สาธารณะรับรู้
“ฉันกับนายเหมือนกันนะ… ต่างแค่เราวิ่งไปคนละทาง แต่เหนื่อยเหมือนกัน” อุนาพึมพำ เจียอมยิ้มราง ๆ คนถูกกดขี่ในเมืองลอยฟ้าคงเหมือนกันหมด – ต่างไขว่คว้าขีดเส้นอิสรภาพของตน
ข่าวลือแพร่ว่าตำรวจเตรียมจับผู้ก่อเหตุ เจียและอุนารู้ทันทีว่าเวลาหมดลง อุนาเอาชุดข้อมูลที่บันทึกความเคลื่อนไหวของโครงการลับ ให้เจียตัดสินใจว่าจะส่งให้ใคร ระหว่างฝ่ายกดขี่ที่นิ่งเงียบกับสื่อมวลชนใต้ดิน
ทั้งสองใช้คืนสุดท้ายเตรียมแผน – รอยยิ้มเปื้อนริมฝีปาก ผสมความกลัวและหวังอิสระ เจียสารภาพว่ากลัวการอยู่ในที่มืดคนเดียว กลัวการสูญเสีย แต่วันนี้รู้สึกว่ามีใครบางคนอยู่ข้าง ๆ
กลางค่ำแผ่นฟ้าผ่าไฟแรง เจียกับอุนาแทรกซึมใต้บันไดซ่อมสายไฟ ระทึกในทุกฝีก้าว พวกเขาส่งข้อมูลแก่สื่อใต้ดินผ่านช่องกล้องวงจรปิดที่ถูกเจาะระบบ มั่นใจว่าความจริงจะกระจายไปถึงหูของประชาชน
แต่อำนาจรัฐใหญ่ไม่ปล่อยคนกล้า ผ่านไปไม่กี่ชั่วโมง ตำรวจบุกจับเจียต่อหน้าครอบครัว แม่เจียร้องไห้หนัก น้องสาวเจียตะโกนด่าเจ้าหน้าที่อย่างสิ้นหวัง เจียมองตาอุนาซึ่งซ่อนดูจากที่ไกล – เธอเงียบ สะท้อนในดวงตาคือความเสียใจปนหวัง
เวลาผ่านไปหลายวัน ข่าวลือเรื่องข้อมูลลับฟุ้งกระจาย ท่ามกลางพายุเมืองเหนือพื้นโลก กลุ่มชนชั้นล่างรวมตัวประท้วง ความจริงค่อย ๆ ปรากฏมากขึ้น อุนาเดินตามทางเดินเปลี่ยว คิดถึงบทสนทนาสุดท้ายกับเจีย
ในห้องขังใต้ดิน เจียถูกสอบสวนรุนแรง แต่ยังไม่ยอมแพ้ เขานั่งเงียบ ความคิดวนเวียนถึงชีวิตก่อนหน้าที่เคยฝันถึงเสรี – ตอนนี้ เหมือนความหวังถูกกดทับแต่ยังไม่ยอมดับ
คืนหนึ่ง อุนาแฝงตัวเป็นตำรวจปลอม นำเจียหลบหนี ช่วงเวลาลุ้นระทึกสายตาทั้งสองสบกันโดยไม่พูดจนกระทั่งหลุดจากเส้นทางเฝ้ายาม อุนากระซิบ “นายมีสิทธิ์เลือกอนาคตนะ ถึงเลือกผิดก็ยังได้เปลี่ยนถนน”
เจียหัวเราะเศร้า ๆ ก่อนตัดสินใจ “ฉันจะไม่หนี ถ้ายังไม่ได้เห็นโลกที่ดีกว่านี้จริง ๆ” อุนาหลบตา น้ำตาคลอเบ้า ทั้งคู่กอดกันแน่นในความมืด แล้วเจียก็เดินออกจากประตูห้องขัง มอบความหวังเล็ก ๆ ให้หญิงสาวในเงื้อมมือ
เวลาผ่านไป เมืองบนฟ้าสั่นคลอนชนชั้นแต่ไม่จม เจียในฐานะนักเคลื่อนไหว ถูกประณามแต่ยังต่อสู้ อุนาตามหาเจียในฝูงคน สบสายตาผ่านฝุ่นควันและแสงตะวัน อดีตที่เคยแยกกัน คนทั้งคู่ยังคงเดินต่อ แม้อุดมการณ์จะเป็นเพียงเงาบนเมฆ ก็ยังมีความหมายต่อผู้คนที่เคยตกเป็นเหยื่อของความอยุติธรรม
