คืนหนึ่งที่สดใส ดวงจันทร์เต็มดวงแสงสว่างส่องกระทบหลังคาบ้านไม้เก่าๆ ของอารีย์ หญิงสาววัย 20 ปี ซึ่งกำลังเดินกลับบ้านหลังจากเลิกงานที่ร้านกาแฟเล็กๆ หยุดหายใจเล็กน้อยเมื่อพบว่าเพื่อนเก่าของเธอ กบ ยืนอยู่ที่หน้าบ้าน อารีย์รู้สึกเหมือนได้เจอคนที่เธอเคยใฝ่หา แต่เขากลับมีสีหน้าที่เศร้าลงไป
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“อารีย์ กลับมาที่นี่ทำไม?” กบถามเสียงเบา ขณะที่นิ้วมือของเขาหมุนกระปุกไว้ในมือ
“พ่อ…” อารีย์พูดพร้อมน้ำเสียงสั่น จนไม่สามารถจบประโยค รู้ดีว่าสิ่งที่เธอกำลังจะพูดนั้นคงไม่มีใครเข้าใจ
การสูญเสียพ่อทำให้บ้านนี้เงียบสงบ หลายคืนที่อารีย์ต้องเข้าไปในห้องของพ่อที่ เหงา สลัว เช่นเดียวกับจิตใจของเธอ ในทุกคืน เธอจะนั่งอยู่ที่อ่างอาบน้ำฟังเสียงน้ำในอ่าง และกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากโกมล สุนัขพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ของครอบครัวทำให้เธอนึกถึงวันเก่าๆ ที่พ่อยิ้มให้
กบที่เคยสนิทกันมากกว่าพี่น้อง ตั้งแต่วัยเด็ก เขาย้ายไปต่างจังหวัดหลังจากการเสียนั้น เห็นเขากลับมาที่นี่ ลำพังทำให้หัวใจของอารีย์พองโต ทั้งที่รู้ว่าอดีตถูกฝังไว้หาได้
“ฉันรู้สึกว่าฉันหายไปนาน ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ฉันจะได้กลับมาอีก” กบชะลอ เท้าไปข้างหน้า มีเสน่ห์ที่ไม่เคยเลือนหายไปจากแม้วันเวลา
เกิดการพูดคุยระหว่างทั้งสอง คืนนั้นเป็นคืนที่ไม่เหมือนคืนไหนๆ อารีย์และกบพูดคุยถึงความฝัน เรื่องลืมที่ยังวนเวียนอยู่
“ถ้าเราสามารถย้อนเวลากลับไปได้ คิดว่าเธอจะเปลี่ยนอะไร?” กบถาม ขณะที่นั่งอยู่บนขั้นบันได เหลือบมองอารีย์ด้วยสายตาอบอุ่น
“ไม่ ฉันจะไม่เปลี่ยนอะไรเลย เพราะทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมันทำให้เราเป็นอย่างวันนี้”
ทุกคืนหลังจากนั้น อารีย์จะรอคอยให้กบมาเยือน แต่เมื่อความจริงระเบิดขึ้น การสูญเสียที่ลึกซึ้งกลับทำให้เธอเจอกับอุปสรรคที่ยิ่งใหญ่ในชีวิต ตั้งแต่การไม่สามารถก้าวต่อไปได้ จนกระทั่งเริ่มออกเดินหน้าในแสงจันทร์
ทั้งสองหาโอกาสใช้เวลากับกัน ทำอาหารในครัวที่มีกลิ่นเครื่องเทศและขนมปังใหม่อบร้อนทำให้บรรยากาศพูดคุยสดใส
แต่เมื่อความลับเกี่ยวกับการจากไปของพ่อถูกเปิดเผยออกมา อารีย์พบว่ามันไม่ง่ายเหมือนที่คิด ทั้งสองต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่อาจทำให้รักแท้ที่กำลังเกิดขึ้นระหว่างเขาและเธอต้องผ่านแรงกดดันอย่างมหาศาล
การเผชิญหน้าครั้งนั้นทำให้เกิดการทะเลาะใหญ่หลวง และความรู้สึกเบื่อหน่ายที่สะสมมานานก็ถูกระเบิดออกมาจนได้
“ทำไมเธอถึงไม่เคยบอกฉัน” กบตะโกน ขณะที่เขาหัวเราะแห้งๆ แบบน้ำตาคลอ
“ขอโทษนะ ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้” อารีย์ตอบเบาๆ สะอื้น
ออกจากบ้านที่เคยอบอุ่น ความเข้มข้นของความรักและการตัดสินใจทำให้วันต่อมาเธอกลับมาอีกครั้ง พร้อมกับเดินไปหาเขาที่ตั้งอยู่ข้างอ่างน้ำที่พ่อเคยใช้
“เราต้องแก้ไขทุกอย่างให้ดีขึ้น” อารีย์บอกเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ
ท่ามกลางแสงจันทร์นั้น ทั้งสองสัมผัสถึงความรักที่หลุดพ้นจากความขมขื่นที่ผ่านมา และกลับไปสู่การค้นหาอนาคตด้วยกัน
ทั้งคู่เรียนรู้ว่าสิ่งที่ผิดหวังจะทำให้เราเติบโตได้ และความรักที่จริงใจคือบทเรียนชั้นเลิศในชีวิต
เมื่อลมพัดผ่าน ราวกับขอให้รับรู้ ทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตจะขึ้นอยู่กับความกล้าหาญในการก้าวต่อไป
แสงจันทร์เปล่งประกายส่องลงมาเหนือทั้งสอง สัญญาณแห่งการเริ่มต้นใหม่ ทุกอย่างจะกระตุ้นให้พวกเขาก้าวไปข้างหน้า
