แสงแห่งเช้าวันใหม่ตื่นจากการหลับใหล ห้องเรียนเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของนักเรียน ม.6/3 ที่กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน วิคเตอร์ หัวหน้าห้องที่มีรอยยิ้มเสมอเดินมายังโต๊ะของเบลล่า ผู้หญิงที่เขาหลงรักมาหลายปี ขอให้เธอลงคะแนนให้เขาเป็นประธานนักเรียน ในขณะที่ปริ้นซ์ เพื่อนรักที่นั่งอยู่ข้างกันนั้นดูกังวลเมื่อเห็นท่าทีมุ่งมั่นของวิคเตอร์
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เบลล่ายิ้มบาง ๆ และเลื่อนตาไปมองวิคเตอร์ผ่านแว่นใหญ่ของเธอ “เฮ้ วิคเตอร์ เธอเชื่อว่าเราควรเอาคะแนนเสียงมาใช้เพื่อการศึกษาแบบไหนเหรอ”
วิคเตอร์หันมายิ้มอย่างธีมบุกเบิก แบบที่ปริ้นซ์เคยบอกว่า ปริศนาในใจเขาในตอนนี้คือความกลัวที่จะสูญเสียโอกาสสูญเสียเบลล่า ด้วยดวงตาที่มองออกไปนอกหน้าต่างซึ่งเป็นอาคารเรียนเก่าหลังหนึ่ง เขาเรียบเรียงคำพูดในใจ
“ฉันคิดว่าเราสามารถเอาคะแนนเสียงมาใช้เพื่อการพัฒนาความเข้าใจกันกับตัวเอง”
การพูดคุยในห้องเรียนทำให้วิคเตอร์ต้องใช้เวลาเยอะ สร้างสรรค์แผนพัฒนาการศึกษาในชั้นเรียน แต่นั่นไม่ใช่แค่ความรักในวัยรุ่นที่เขาต้องเผชิญ ความรักของเขาไม่มีทางราบรื่น เนื่องจากผู้ปกครองของเบลล่าไม่เห็นด้วย สายตาที่เข้มงวดของแม่ของเบลล่าต่อวิคเตอร์ทำให้เขารู้สึกเหมือนชอุ่มกลางทะเลทราย
หลังเลิกเรียน เบลล่าตัดสินใจชวนวิคเตอร์มายังสวนสาธารณะ เหล่าต้นไม้สูงใหญ่ให้ร่มเงาอันอบอุ่นแก่พวกเขา จุดไฟเริ่มเบาบางเมื่อทั้งคู่คุยกันถึงความทะเยอทะยานและความใฝ่ฝัน
“ถ้าฉันมีโอกาสไปเรียนต่างประเทศ ฉันจะไม่ลังเลเลย” เบลล่าพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ ท่าทางที่จริงจังมอบความรู้สึกกระตุ้นให้วิคเตอร์รู้สึกกดดัน
คำว่าอันที่จริงคำว่าไปเรียนต่างประเทศสำหรับเบลล่าไม่ใช่เรื่องง่ายนัก เพราะเธอต้องต่อสู้กับการตัดสินใจของแม่ที่จะห้ามเธอไป เพราะกลัวว่าจะไม่กลับบ้านอีก
ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ก็เต็มไปด้วยการเรียนและบทสนทนาภายในกลุ่มเพื่อนที่อบอุ่น แต่เบลล่าเริ่มรู้สึกถูกบีบอัดจากความคาดหวังของแม่ ในแต่ละวันที่ผ่านไป ความสัมพันธ์ระหว่างเบลล่าและวิคเตอร์เริ่มมีทั้งเรื่องดีและไม่ดี การเสียบ่อยครั้งของเธอทำให้เขาหงุดหงิด
ในวันที่ดูเหมือนจะอยู่ในช่วงที่ทั้งคู่ดีต่อกัน เบลล่าได้รับข่าวว่าพ่อของเธอเกิดอุบัติเหตุและต้องเข้ารับการผ่าตัด ทำให้เธอเกิดสภาวะเครียดขึ้นอย่างรุนแรง ในคืนหนึ่งที่เลวร้าย เธอได้นั่งร้องไห้อยู่ตามริมคลอง น้ำเย็นไหลผ่านทำให้เธอรู้สึกกระวนกระวายที่สุด
วิคเตอร์รู้ว่าต้องทำอะไร เขาวิ่งไปหาพ่อตามทาง และเมื่อถึงที่นั้นเขาก็พบเบลล่ากำลังนั่งอยู่ที่ริมคลองในเวลาสายสะอาด เขาดึงตัวเบลล่าขึ้นมาอย่างอ่อนโยน และใช้กระดาษเช็ดน้ำตาของเธอ
“เบลล่า ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันอยู่ที่นี่เสมอ” เขาพูดด้วยเสียงแผ่วเบา วางมือบนแขนเธอ เธอหยุดมอง และมีความรู้สึกวูบโบยเหนือท้องฟ้าที่มืดมนเต็มไปด้วยความอยู่ไม่สุข
เมื่อปัญหาดูเหมือนลดลงในสัมพันธภาพของทั้งสอง คนรอบข้างของเบลล่ากลับรู้สึกว่าต้องเตรียมการสิ่งที่แย่ที่สุดเพราะอาการของพ่อเริ่มทรุดลง ในการประชุมเพื่อกำหนดอนาคต ของเธอและพ่อแม่ ทุกคนเริ่มตัดสินใจต่าง ๆ
จุดแตกหักที่ทำให้เบลล่าต้องเลือกเกิดขึ้น เมื่อท่ามกลางคืนฝนตกเธอรู้สึกพ่ายแพ้กับสิ่งที่เกิดขึ้น เพียงแค่ฟังสายโทรศัพท์จากแม่ เธอจะต้องไม่ทิ้งทั้งการศีกษา การไปเรียนต่อและการรักษาอาการพ่อไปในทางเดียวกัน
น้ำตาเธอเริ่มร่วงหล่นลงมาในขณะที่ดิ้นรนอยู่ภายในใจ พร้อมรูปภาพในหัวเมื่อนึกถึงอนาคตที่เธอเคยวาดไว้ว่าจะมีชีวิตที่ดี
วิคเตอร์มาหาเธอและบอกว่า เวลาไม่รอใคร เบลล่าจะต้องเลือกในสิ่งที่เธอรัก เขาเดินเคียงข้างเธอผ่านชายทะเล ในการเตรียมเอ็มเบรันช์ใน 10 ปีต่อไป
แต่เมื่อเบลล่าตัดสินใจแล้ว ส่งผลให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เริ่มมีระยะห่าง ในวันที่ต้องเดินหน้าไปต่อเธอกลับรู้สึกห่างเหินกับวิคเตอร์ และเธอแยกทางไปเป็นเวลานานจนคิดว่าอาจลืมเขาได้
เบลล่าใช้เวลาปีกว่าในการหาวิธีปลดล็อกความรักนี้ให้เป็นจริง และในตอนที่รู้ว่าฝันกลับมาฟื้นคืนชีวิตอีกครั้ง เบลล่าตัดสินใจไปหาวิคเตอร์เพื่อขอโทษ ยอมรับความเปลี่ยนแปลง และไม่อยากจะสูญเสียเขา
เมื่อพบกันอีกครั้งที่สวนสาธารณะ เดิมทีมันเต็มไปด้วยความอบอุ่น ท่ามกลางแสงที่สะท้อนระหว่างต้นไม้สีเขียวที่เริ่มเบ่งบาน พร้อมเสียงฝนพรำและเสียงหายใจที่ท้อแท้
คำสารภาพนั้นจึงเกิดขึ้นในวันที่สายฝนนั้น และเบลล่าตัดสินใจพูดความคาดหวังของเธอให้วิคเตอร์ฟังด้วยท่าทีอ่อนไหวห่วงใหญ่”ฉันอยากให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม”
ความรักที่คอยซัพพอร์ตกันมาตลอดการเดินทางและเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เก่า ๆ ทุกอย่างรู้สึกว่าเป็นคืนที่มีฝนพรำ
กระแสของน้ำส่วนลึกและเสียงหัวใจของทั้งคู่เริ่มกลับมาเต็มไปด้วยความรัก ทำให้สัญญาให้กันในวันที่ความรักจะเป็นสิ่งที่ไม่เลือนลาง”
