โปรเจกต์คำพูดเล็ก ๆ ของปุณณ์
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกลางหอพักชายชั้นสองของอาคารทะเบียนวิทยาแผน ปุณณ์ลุกจากเตียงในชุดยับ ๆ แล้วคว้าหมวกเบสบอลที่แขวนไว้ตรงหัวเตียงนึกว่ามันจะช่วยให้เขาดูมีระเบียบมากขึ้นกว่าความจริง ปุณณ์: “ฮัลโหล?” อาจารย์อุ้ม: “ปุณณ์ใช่ไหม ชั้นอุ้ม…
โปรเจกต์โน-เนมของมินตรา
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกลางการประชุมชมรมภาพยนตร์ที่มีผู้เข้าร่วมเต็มโต๊ะไม้สีน้ำตาลเก่า ๆ มินตรายกมือถือขึ้นมาจากกระเป๋าสะพาย มือซ้ายยังถือกาแฟเย็นซึ่งเริ่มละลายเป็นน้ำสีซีดตรงขอบแก้ว “รับยัง?” เสียงของเธอสั้นและกระสับกระส่าย “พีคมาก…
เลี้ยวผิดสู่หัวเราะ: ภารกิจมโนของบูม
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกลางคืนของหอพักชายชั้นสอง หลอดไฟลื่นเป็นแสงเหลือง บูมลุกจากที่นอนด้วยผมที่ตั้งตะหง่านเหมือนเสาอากาศวิทยุ เขาหยิบโทรศัพท์ด้วยท่าทางงัวเงีย ก่อนจะรู้ว่าข้อความที่กำลังกระพือเสียงกว่าคือเสียงของเพื่อนซี้ซึ่งกำลังตะโกนอยู่ในมิ้นต์หน้าจอ…
โครงการความจริงของหอช็อตซ่า
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกลางคืนในหอพักชั้นสามของหอผาเกมส์ดิ้ง และนั่นไม่ใช่เสียงเรียกปลุกธรรมดา มันเป็นเสียงเรียกจากอนาคต — หรืออย่างน้อยก็เป็นเสียงเรียกจากสำนักงานทุนของมหาวิทยาลัยที่ถามว่า ‘หอของพวกคุณมีโครงการวิจัยหรือกิจกรรมสร้างสรรค์อะไรเด่น ๆ…
เทศกาลความจริงของนาวา
เสียงแตรจักรยานดังขึ้นพร้อมกับฝุ่นที่ลอยเป็นพวงรอบประตูอาคารกิจกรรมของมหาวิทยาลัยในเช้าวันจันทร์ นาวาวางถุงผ้าแล้วหอบหายใจ พยักหน้าให้มารดาที่มาส่งเป็นครั้งสุดท้ายก่อนเปิดเทอมใหญ่ “โชคดีนะนาวา อย่าลืมกินข้าว”…
เทศกาลหนังผิดพลาดของชมรมที่ไม่มีอยู่
เสียงประกาศจากคณะดังขึ้นเป็นจังหวะเหมือนกลองทดลองที่ทัดไม่เคยอยากได้ยิน วันจัดงานรวมชมรมของมหาวิทยาลัยเป็นเหมือนงานแฟชั่นโชว์ของตัวตนที่เขาไม่เคยรู้จะใส่อะไรให้พอดี —ทัด: “ช่วยด้วยนะ มิลิน ฉันลืมแบบฟอร์มลงทะเบียน…”…
เทศกาลเก้าเก้า: ความซวยที่กลายเป็นความจริง
เสียงกีตาร์เพื่อนในหอพักดังเข้ามาเป็นแบ็กกราวนด์ ขณะที่มีนทร์นอนหงายอยู่บนเตียง มองเพดานด้วยสายตาที่คล้ายคนกำลังคิดแผนการใหญ่ แต่ทว่าครั้งนี้แผนการอยู่ได้เพียงห้าสิบเปอร์เซ็นต์เพราะเขาเพิ่งโกหกไปเมื่อเช้า มีนทร์:…
เรื่องใหญ่ของธารินกับสัปดาห์ความจริง
เสียงลั่นจากไมโครโฟนยังไม่ทันสะท้อน เสียงฮือฮาและฝีเท้านักศึกษาก็กระแทกเข้าที่ประตูห้องชมรมอย่างพร้อมเพรียง เหล่านักจัดงานกำลังต่อสู้กับรายการกำหนดการที่เปลี่ยนไปทุกนาที และตรงกลางความสับสน หญิงชายสองคนยืนตระหง่าน กึ่งปั้นยิ้ม กึ่งเหงื่อตก “ธาริน!…
คำโกหกเดียวที่กลายเป็นมหกรรม
เช้าวันเปิดเทอมแรกของภาคเรียนที่สอง มหาวิทยาลัยราวกับถูกปลุกขึ้นจากฤดูหนาว: มีโปสเตอร์สีฉูดฉาดปะติดตามต้นไม้ ร้านกาแฟหน้าอาคารคณะเต็มไปด้วยกลุ่มคนพูดคุยกันอย่างตื่นเต้น และบริเวณสนามกลางมีแผงให้สมัครชมรมเรียงกันเป็นตับ…
โปรเจกต์สับสนของชมรมละคร
เสียงรองเท้ากระทบพื้นห้องซ้อมเก่าเป็นจังหวะเดียวกับที่ฉากหลังกระแทกผนังเสียงดังประปราย วันนั้นห้องซ้อมของชมรมละครคณะศิลปศาสตร์กำลังดิ้นรนจะไม่พังลงก่อนงานเทศกาลปลายภาค และคนที่ยืนกลางความวุ่นวายคือ ‘ปุ้ย’…