หนึ่งคำโกหกกับคืนวรรณกรรมที่พังแต่สวย
เสียงกระดิ่งหอพักดังขึ้นแล้วดังขึ้นอีกเหมือนไม่ตั้งใจ จะตีก็ไม่ตีกระทบเลย พัดชานั่งกอดเข่าบนปลายเตียงมุมห้องหอพักหญิงหมายเลขสามของคณะวรรณคดี เธอเลื่อนนิ้วผ่านใบสมัครทุนกิจกรรมซึ่งเขียนด้วยลายมือสวยกว่าที่เธอรู้สึกได้ในหัวใจ พัดชา:…
สัมมนาลวงของพีท
เสียงถ้วยกาแฟกระทบกันดังแค้วที่คาเฟ่เล็กๆ ข้างตึกวิชาชีวิตมหาวิทยาลัยทำให้บรรยากาศเช้าวันจันทร์ไม่เงียบเหงาเท่าไรนัก พีทยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ ใส่ผ้ากันเปื้อนที่ขนาดตัวใหญ่กว่าตัวเองและพยายามยิ้มให้ลูกค้าที่มาซื้อกาแฟประจำ พีท: “ลาเต้หนึ่งแก้ว…
ปุณณ์ญาและโครงการสุดวุ่นของแทนหัวใจ
เสียงวิทยุสาธารณะของมหาวิทยาลัยกดโทนสูงขึ้นพร้อมกับความสว่างจากกล้องมือถือที่วิ่งว่อนเต็มลานอเนกประสงค์ วันนั้นมีงานเปิดเวทีนิทรรศการนักศึกษาแต่เช้า เรื่องที่จะต้องเกิดคือ…ไม่มีใครวางแผนว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับปุณณ์ญาเลย “นึกว่าหิวข้าว…
มหาวิทยาลัยของคำโกหกตัวน้อย
ภีมยืนอยู่หน้าตู้หนังสือของหอพัก มองโปสเตอร์เก่า ๆ ของงานเทศกาลศิลปะที่ปิดมุมห้องไว้อย่างไม่ตั้งใจ เขายกมือขึ้นลูบเครา—ไม่ใช่เคราจริง แต่เป็นขนคอเสื้อที่ติดอยู่—แล้วหัวเราะกับตัวเอง ภีม: ใครจะไปคิดว่าคำพูดหนึ่งประโยคจะพาให้เราเข้าสนามรบแบบนี้ เต้…
มหากาพย์ละครเทียมของวายุภูมิ
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในหอคอยเก่าของชมรมละครกลางมหาวิทยาลัยตอนเก้าโมงเช้า เสียงนี้ไม่ใช่เสียงเรียกเข้าธรรมดา เพราะมันมาพร้อมกับกลุ่มคนที่ยังไม่ได้นอนเต็มตา กาแฟที่เย็นค้างขวด และชุดเครื่องแต่งกายที่ยังพับอยู่บนโซฟา “วายุ! ตื่นยัง!”…
โรงละครของความจริง(ไม่ค่อย)แน่นอน
เสียงเปิดประตูหอประชุมของมหาวิทยาลัยดังขึ้นเหมือนระฆังเตือนภัยเมื่อห้องประชุมชมรมละครเวทีกำลังจะเริ่มการซ้อมใหญ่ และไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าตกลงจะซ้อมอะไรจริง ๆ เพราะตอนนี้สิ่งที่สำคัญกว่าบท คือข่าวลือที่ว่าอาจารย์ผู้เป็นคณะกรรมการจะมาดูฝีมือ…
แผนบ้าของยศกับหอที่ไม่เคยสงบ
ตอนบ่ายฝนพรำที่หอพักชายเลขที่ 7 ของมหาวิทยาลัยฮันนารา ทุกอย่างควรจะเงียบสงบเหมือนหอพักที่กำลังย่อยอาหารกลางวัน แต่ประตูหอถูกรัวจนแทบจะหลุดบาน โดยมีเสียงหัวเราะ พึมพำ และเรื่องไม่คาดคิดพึมพำออกมาจากห้องนอนประจำของก้องยศ “เฮ้ย ยศ!…
ผมบังเอิญเป็นผู้จัดเทศกาล (และต้องช่วยร้านก๋วยเตี๋ยวย่าแดง)
เสียงกระดิ่งของประตูหอพักดังขึ้นอย่างไม่ตั้งใจตอนสายวันอังคาร พัทธกรยกมือขึ้นกวาดเสื้อผ้ากองบนเตียงก่อนจะผละไปเปิด เขาเห็นมุก เพื่อนร่วมห้องยืนถือกล่องพิซซ่าขนาดยักษ์ มีผ้าพันคอของชมรมละครขยุ้มอยู่ที่มือ “เฮ้ย พัท ลุกหน่อย…
โรงละครคำโกหกของซัน
เสียงเคาะกลองทำนองผิดจังหวะดังขึ้นในหอประชุมเล็ก ๆ ของคณะศิลปศาสตร์ และคนสิบกว่าคนที่คิดว่าจะมาทดลองบทในชมรมละครเวที กลับมองหน้ากันด้วยหน้าตาเหมือนเพิ่งเห็นผีซ้อนผี “ซัน! ชั้นบอกว่าจะซ้อมคอนเต้น ไม่ใช่มาซ้อมคอนสปิริต…
คืนที่ไม่มีแขกแต่มีเรื่องไม่คาดฝัน
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นพร้อมกับเสียงคนคุยกันเป็นชุดสั้น ๆ ในห้องชมรมภาพยนตร์ของมหาวิทยาลัย เชิงตลกร้ายเล็ก ๆ คือ: ไม่มีเก้าอี้พอ ม้านั่งพัง หน้าต่างติดกาวเทป และโปสเตอร์ลอกมาจากงานปีที่แล้วติดอยู่ผนัง —…