โปรเจกต์โกหกของปุณณ์
เมื่อเสียงกีต้าร์ไฟฟ้าดังกึกก้องจากสนามหญ้าหน้ามหาวิทยาลัย ปุณณ์ยืนอยู่ตรงมุมหนึ่งของงานเปิดตัวชมรมใหม่ มือคำนวณมวนกระดาษขายลอตเตอรี่ที่เขาเพิ่งยกมาจากห้องได้นิดเดียว ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่พยายามมากกว่าปกติ…
แผนโกหกเล็ก ๆ กับเทศกาลสารคดีชั้นปี
เสียงแตรรถสองคันดังติดต่อกัน เสียงนักศึกษาระดมกันเดินข้ามสนามหญ้าในเช้าวันเปิดเทอม วันแนะนำชมรมของมหาวิทยาลัยที่มีทั้งบูธระบายสี ลูกโป่ง และแผ่นพับวางเรียงเป็นแถว โอมยืนหลบอยู่ข้างตึกเรียนคณะสังคมศาสตร์ มือสั่นนิด ๆ เพราะกำลังรอข้อความจากระบบทุนการศึกษา…
งานวัฒนธรรมวันนั้นที่ฉันเกือบพังทั้งมหาลัย
เสียงแตรประกาศกลางสนามมหาวิทยาลัยดังขึ้นพร้อมกับกลุ่มนิสิตที่นั่งกลมอยู่รอบพุ่มไม้ เมื่อแทนวิ่งมาถึง เขายังหอบอยู่เพราะเพิ่งวิ่งข้ามตึกมาเอาเอกสารที่หายไป “เอาแล้วไง แทน มาสายอีกแล้วเหรอ” โอมเพื่อนสนิทยืนยิ้มล้ออยู่…
เทศกาลหนังสือที่ไม่เคยมีในโปรแกรม
เสียงกังวานของกระดาษพับและการคุยกันเบาๆ ถูกกลบด้วยเสียงแก้วล้มกระแทกพื้นในหอประชุมคณะพอดี “โอ้ย!” ทุกคนหันมามอง เฟิร์นจันทร์กำลังยืนก้มหน้า มือนึงจับแก้วกาแฟที่เหลือเศษเล็กน้อย อีกมือกุมแฟ้มที่มีหัวเรื่องว่า…
ละครสารพัดเสี่ยงของคินทร์
“ใครเอาไฟฉายมาช็อตอีกแล้ว?” “ฉันบอกแล้วว่าอย่าให้ปิงถือของไฟฟ้าเวลาใจร้อน!” มะลิคาดผ้าเช็ดหน้าเชิดขึ้น เหมือนเชือกความอดทนเพิ่งถูกดึงอย่างแรง “ปิงบอกว่ามันไม่ได้ช็อต แค่… กระพริบแบบมีสไตล์” ปิงยกมือเล็ก ๆ…
ชื่อเสียงที่พังและความจริงที่สวยงาม
เช้าวันเปิดเทอม ต้นกล้ากำลังวิ่งลืมรองเท้าเพราะเขานอนน้อยและตื่นสายตามธรรมเนียมของคนที่คิดว่า “ฉันยังไหว” เสมอ “ต้น! ช้าอีกแล้วเหรอ!” นทีตะโกนจากประตูหอพักก่อนจะเปิดและยืนทึ้งมองเขาด้วยหน้าแบบที่หมายถึงคำว่า…
บทเรียนของเสียงหัวเราะ
เสียงกระแทกประตูและเสียงหัวเราะลั่นตั้งแต่ยังไม่จบคาบเช้า ทำให้ทุกคนหันมามองห้องซ้อมชมรมละครเวทีของมหาวิทยาลัยซึ่งตั้งอยู่ชั้นสองของอาคารเรียนเก่า เสียงนั่นมาจากพัทธ์ที่ยืนหอบอยู่หน้าประตูพร้อมถุงขนมและหน้าตาตื่น…
เทศกาลที่ไม่มีใครเตรียมใจ (แต่ทุกคนช่วยกันสับสน)
เสียงนกกระจิบนอกหน้าต่างหอพักเช้าตรู่ไม่ได้ตื่นเต้นเท่าเสียงแจ้งเตือนในมือถือของธรรศที่สั่นแบบไม่มีน้ำหนัก เงยหน้าจากหมอน เขาเห็นข้อความจากกลุ่มกิจกรรม: “อัพเดตโปสเตอร์เทศกาล — วิทยากรระดับนานาชาติแน่นอนแล้ว เย็นนี้ประชุมเช้า”…
มีนทร์กับการโกหกที่กลายเป็นละคร
เสียงกระหึ่มของลำโพงประกาศว่าการตรวจตามธรรมเนียมของคณะกำลังจะเริ่มภายในสิบนาที และห้องชมรมละครเวทีชั้นสามของอาคารศิลปกรรมก็กำลังระส่ำระส่ายกว่าเดิม—ไม่ใช่เพราะใครจะประพฤติดีหรือไม่ แต่เพราะฉากยังไม่เสร็จ หน้ากากยังไม่วาด…
ผู้กำกับเทศกาลที่ไม่เคยมีชื่อในทะเบียน
เสียงระฆังเปิดเรียนดังขึ้นพรึ่บเดียวพร้อมกับกลุ่มนักศึกษาที่วิ่งปะปนกับรถเข็นกาแฟหน้าอาคารบริหาร ทำให้ห้องโถงของมหาวิทยาลัยบริบูรณ์ศิลป์กลายเป็นตลาดเช้าภาพรวมทั้งที่ยังไม่สิบโมงเช้า “นว! เธอได้เป็นหัวหน้าเทศกาลจริงเหรอ!”…