ชั้นที่หายไป
เสียงประตูเหล็กของอาคารเปิดเองเป็นครั้งแรกเมื่อเธอก้าวข้ามธรณีประตู นารีไม่แน่ใจว่าต้องขอบคุณบัตรประจำตัวหรือโชคชะตา เมื่อบันไดเลื่อนและป้ายไฟฉายสลัว ๆ ส่งเสียงอ้อนวอน เหมือนอาคารเองกำลังลืมว่ามีคนยังไม่กลับบ้าน “ยินดีต้อนรับคืนแรก นาย… เอ่อ…
คืนมหัศจรรย์ที่มะปรางรับปาก
เสียงประกาศจากลำโพงในสนามกลางมหาวิทยาลัยทำให้มะปรางสะดุ้งเหมือนถูกพ่นน้ำเย็นเข้าหน้า — ประกาศนาทีสุดท้ายเกี่ยวกับการแข่งขันชมรมประจำปีที่มีชื่อว่า “คืนแห่งการสื่อสารสร้างสรรค์” ซึ่งมะปรางกับทีมชมรมภาพยนตร์รับหน้าที่จัดงาน “มะปราง!…
ปรีไม่เป็นผู้นำ (แต่ก็ต้องเป็น)
เสียงโทรศัพท์ส่งสัญญาณในหอพักตอนเช้ามากกว่าจะเป็นเสียงนาฬิกาปลุก และกุลปรียาเปิดตาขึ้นมาพร้อมกับคำมั่นสั้น ๆ ในใจ: วันนี้จะไม่เถียงกับใคร. “ไม่เถียงจริง ๆ เหรอ” “จริงดิ ?” เต้ยืนตัวตรงข้างเตียง จ้องหน้าปรีด้วยสีหน้าท้าทาย…
สภาวะบรรเจิดของมุกข์กับสมาคมความจริงครึ่งใบ
เสียงไซเรนปลอมบนพื้นลานกิจกรรมของมหาวิทยาลัยดังขึ้นในตอนเช้าของวันเปิดรับสมัครชมรม สายลมพัดเอาแผ่นป้ายกระดาษและลูกโป่งพลาสติกให้ไหวไปมาราวกับนกกระเรียนที่สวมถุงพลาสติกไว้ที่ปีก ที่มุมหนึ่งของลาน มุกข์ยืนถือป้ายเล็ก ๆ ที่เขียนด้วยปากกาเมจิกว่า…
โกหกหนึ่งฉากกับเหตุการณ์ยาวทั้งเทอม
เสียงโทรศัพท์สั่นดังท่ามกลางความมืดของห้องชมรมภาพยนตร์ มหาวิทยาลัยราวกับชะงักหายใจไปพร้อมกับคำประกาศจากเพจกิจกรรม: ชมรมที่ไม่ส่งผลงานจะถูกยุบภายในปลายเทอมนี้ “ไหนบอกว่าเธอชอบภาพยนตร์ไง ไอ้เต้?” เสียงของนักศึกษาสาวลาล่า พรวดออกมาจากม้านั่งผ้าใบที่ขาด…
เทศกาลวุ่นวายของภาสกร
เสียงเชียร์จากเวทีหน้าอาคารเรียนดังกระหึ่มในเช้าวันเปิดภาค ภาสกรยืนอยู่ข้างโต๊ะแจกแผ่นพับ ใบหน้าคล้ายแมวถูกลมพัดจนเหม่อ เขาไม่ได้เตรียมตัวจะถูกจ้องมากขนาดนี้ แต่พอลูกศิษย์ปีหนึ่งยิ้มมา เขาก็รู้สึกว่าทุกอย่างต้องดูดี ภาสกร: ผมภาสกรครับ เป็น……
สะพานคำโกหกของพริ้ม
เสียงไซเรนของโทรศัพท์ตอนเช้าส่งเสียงเหมือนเครื่องเตือนภัยจิ๋ว สำหรับบางคนมันเป็นนาฬิกาปลุก แต่สำหรับพริ้ม มันคือเสียงเตือนว่าความเรียบร้อยถูกทุบกระจัดกระจายอีกครั้ง “มีคนแท็กเธอในโพสต์… ทำไมชุดมันเหมือนชุดที่พวกเขาให้ผู้ชนะทุนใส่?”…
ชมรมลวงโลกของเต้ย: ผจญภัยในมหาวิทยาลัยที่ไม่เคยหลับ
เสียงกริ่งชั้น 4 ของอาคารเรียนดังขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะและการผลุบผลับของนักศึกษาที่รีบออกจากห้องเพื่อไปยังบูธบริษัทสตาร์ทอัพที่ตั้งอยู่กลางลานกิจกรรม วันรับสมัครฝึกงานที่มหาวิทยาลัยมักเต็มไปด้วยชุดสูทใหม่เอี่ยม กระดาษรีซูเม่เรียงเป็นภูเขา…
ชมรมภาพยนตร์กับคำสัญญาที่บานปลาย
เสียงประกาศจากไมโครโฟนในหอประชุมเล็ก ๆ ของมหาวิทยาลัยร่มไทรดังขึ้นพร้อมกับไฟสว่างที่ทำให้ทุกคนดูเคร่งเครียดกว่าที่ควรเป็น “ยินดีต้อนรับทุกคนนะคะ วันนี้ชมรมภาพยนตร์กาลเวลาจะพาเพื่อน ๆ ไปชมตัวอย่างผลงานและสมัครสมาชิกนะคะ” พลันที่ประธานชมรมยิ้ม…
เทศกาลที่ฉันไม่เคยสมัคร
เสียงไซเรนปลอมจากแอปนาฬิกาปลุกบนโทรศัพท์ของแพรหมอกดังติดต่อกันสามครั้งก่อนเธอจะตบมันจนดับขณะยังคาบหมอนแน่น ความมืดในหอพักยังไม่สลาย แสงเช้าจางๆลอดผ่านม่านลายดอกไม้เข้ามาเป็นแถบ เธอคว่ำหน้าลงบนหมอนแล้วคิดว่า: วันนี้จะต้องสงบ จะไม่สร้างเรื่องเพิ่ม…