คอนเสิร์ตโกหกแผลงฤทธิ์
เสียงโทรศัพท์ดังพร้อมกับเสียงตีกลองจากห้องซ้อมด้านบน ทำให้เตชินสะดุ้งจนกาแฟตกจากถุงผ้า ตกลงบนเสื้อเชิ้ตของมะลิ ประธานชมรมพอดี “โอ้ย! กาแฟนี่มันมีวิธีพุ่งที่ไม่ธรรมดาจริง ๆ” มะลิเมื่อย ๆ พูดพลางตบบ่าตัวเอง “ขอโทษครับมะลิ ผมขอโทษจริง ๆ…
ละครสับขาหลอกของเฟื่องสิน
เสียงโทรศัพท์ในหอประชุมชมรมละครดังขึ้นพร้อมกับไฟหน้าฉากที่กำลังกระพริบไม่เป็นเวลา เฟื่องสินยืนอยู่กลางห้อง เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวม้วนแขนตึง มือกุมสคริปต์ที่ยังมีรอยแก้บรรทัดเป็นเลขสีแดง เขามองผู้คนในห้องซึ่งมีทั้งนิสิตปีต่างๆ มารวมตัวเพื่อออดิชันครั้งใหญ่…
โปรเจกต์ความเงียบของต้นกล้า
เสียงประกาศผ่านลำโพงเก่าในอาคารหอสมุดกลางวิทยาเขตฟังดูตะกุกตะกัก เหมือนอุปกรณ์เสียงพยายามกลั้นขำกับคำประกาศของฝ่ายกิจกรรม “ประกาศสำหรับนักศึกษา ผู้ที่สนใจสมัครขอรับทุนพัฒนาโครงการชุมชนประจำปี กรุณายื่นแบบย่อภายในสัปดาห์หน้า” ต้นกล้าเปิดตาโต…
พริ้มแพรและมหกรรมความจริงของมหา’ลัย
เสียงสัญญาณเตือนเตือนว่ามีอีเมลใหม่ทำให้พริ้มแพรสะดุ้งจนกาแฟในแก้วแกว่งเล็กน้อย เหมือนชีวิตเธอในช่วงนี้: ตึง ๆ แต่ยังต้องยิ้ม “อีกแล้วหรือ ไม่น่าเชื่อว่าช่วงปิดเทอมจะมีอีเมลจากมูลนิธิแบบนี้” เธอพูดกับตัวเอง…
ผ้าขาวม้าพับหนึ่งผืนและความวุ่นวายของพีท
เสียงตะโกนจากโต๊ะลงทะเบียนตัดผ่านเช้าวันแรกของสัปดาห์สร้างสรรค์มหาวิทยาลัยอย่างไม่ปราณี พีทวิ่งถือกล่องป้ายชื่อสองกล่อง มือด้านหนึ่งกำลังพับผ้าขาวม้าซึ่งเป็นของแจกสำหรับอาสาสมัคร…
หอที่สัญญาและคืนที่ต้องจริงใจ
วันเริ่มต้นด้วยน้ำท่วม จริง ๆ จะบอกว่าเริ่มต้นด้วยสายฝนก็ได้ แต่ที่หอพักฉัตรแก้วของมหาวิทยาลัยนภา ฝนแค่ตัวการยิ้ม ๆ ที่มาพร้อมกับน้ำจากท่อเก่าที่ตัดสินใจพังในเวลาที่ไม่เหมาะสมที่สุด:…
เกร็ดทองกับกลุ่มคนป่วน
เสียงเครื่องกระจายเสียงของคณะครึกครื้นกว่าปกติในเช้าวันพฤหัส แม้ฟางจะชอบความสงบแต่เช้านั้นกลับเริ่มด้วยความปั่นป่วน—ประกาศการต่ออายุทุนเกร็ดทองสำหรับปีหน้า โดยมีเงื่อนไขใหม่:…
ประธานโดยไม่ได้สมัคร
เสียงเพลงหนักแน่นจากเวทีจัดกิจกรรมรับน้องกระแทกจังหวะจนคนผ่านไปผ่านมาเลี้ยวหน้ามอง เหล่านักศึกษาปีหนึ่งขึงขังกับป้ายสีสันสดใส และบูธกิจกรรมของชมรมต่าง ๆ เรียงกันเหมือนตลาดงานอดิเรก “เอ้า! เข้ามาสมัครชมรมเราเร็ว คลับคนอ่านฟรี มีขนม!”…
แผนการโกหกเล็ก ๆ ของกวี
เสียงปรบมือที่ไม่บริสุทธิ์ดังขึ้นในห้องชมรมภาพยนตร์ของมหาวิทยาลัยกลางบ่ายวันเสาร์ ไฟส่องลงมาจากหน้าต่างสูงจนเห็นฝุ่นลอยเป็นสาย ๆ กวียืนหน้าชุดเครื่องมือถ่ายทำ เล่าฉากเปิดที่เขาจะแสดงเอง ทั้งที่มือสั่น ริมฝีปากสะแวง และเลนส์กล้องยังไม่ถูกยกขึ้นสักตัว…