การประชุมใหญ่ของคนโกหกเล็กๆ
เสียงระฆังเตือนเวลาของมหาวิทยาลัยยังไม่ทันดังจบ ธามก็วิ่งเข้าหอพักด้วยมือเต็มไปด้วยโปสเตอร์และสติกเกอร์งานประเพณีปีใหม่ของคณะที่ตะกุกตะกักไม่เป็นระเบียบ “เฮ้ ธาม! นี่แกจะเอาโปสเตอร์ไปแปะที่บอร์ดยังไงถ้ามือเป็นแบบนี้”…
โครงการใหญ่ของยศกับการโกหกชิ้นเล็ก
ยศยืนอยู่หน้ามุมกระดานประกาศของชมรมวิศวะ เขาจับใบสมัครโครงการประกวดนวัตกรรมของมหาวิทยาลัยด้วยสองมือสั่นเล็กน้อย สายลมพัดเอาฟลายเวอร์เก่ามาปะทะหน้าตา ทำให้เขาแทบจะดูเหมือนไม้กวาดพัดกระดาษไปทุกทิศ แต่ยศไม่ขยับไปไหน เขากำลังคิดเมนท์สั้นๆ…
โปรเจกต์ลวงโลกของโค: วันวุ่นวายของชมรมภาพยนตร์
เสียงกังวานจากไมโครโฟนในหอประชุมของมหาวิทยาลัยทำให้บรรยากาศเช้าวันจันทร์เต็มไปด้วยความตั้งใจและความเครียดของฝ่ายกิจการ นอกจากนั้นยังมีเสียงก้างของเก้าอี้พลาสติก ก้นกระแทกพื้น และการกระซิบแบบสลับสีของกลุ่มชมรมที่กำลังมานั่งประจำกันเป็นวงเล็ก ๆ…
มะลิกับการแสดงที่ผิดแผน
เสียงตะโกนและเสียงหัวเราะเพลงประกอบการซ้อมกระจัดกระจายไปทั่วหอประชุมเล็กๆ ของชมรมละครเวทีมหาวิทยาลัยนภาราษฎร์ ชั้นใต้ดินที่พวกเขาเรียกว่า ‘ห้องเวที’ ทั้งแสงไฟจากโคมหน้าซาก ความพยายามล้มเหลวของลูกชายหุ่นพลาสติกที่ต้องทำท่าเป็นประตู…
หน้ากากนักแสดง
เสียงกลองโลหะที่เคาะจังหวะไม่ถูกต้องดังแทรกเข้ามาในความเงียบของห้องซ้อมเล็ก ๆ ชมรมละคร ‘คำบอก’ ที่อยู่ชั้นสามของอาคารศิลปะ มารินยืนค้ำหัวใจ แทบจะมองไม่เห็นว่าตัวเองมีฝุ่นจากเวทีติดอยู่บนเสื้อเชิ้ต…
มอบหัวใจ…แล้วจินตนาการจ้องตา
เสียงกีตาร์โปร่งถูกรัวกึกก้องจากมุมหอสมุดกลางม.ดารินทร์ ขณะที่พายยืนตัวแข็งหน้าชุดโปสเตอร์ที่เขียนว่า “เทศกาลละครนักศึกษา: โอกาสทุนสร้างสรรค์” ใบหน้าพายมีรอยยิ้มหวาน ๆ แบบที่เขาใช้เวลาห้ามใจไม่ให้แตก…
โครงการอินเทิร์นของมิน (กับความวุ่นวายในหอพักหมายเลขเจ็ด)
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นท่ามกลางคืนที่เงียบสงัดของหอพักหมายเลขเจ็ด เหมือนเสียงนาฬิกาที่ปะทะกับความคิดของมิน — วินาทีนั้นเขาตระหนักว่าคำโกหกแค่ประโยคเดียวกำลังวิ่งหนีออกจากปากเขาเร็วกว่าเสียงแจ้งเตือนในมือถือ “ได้อินเทิร์นแล้วเหรอ… จริงดิ?”…
ละครจอมปลอมของหมอก
เสียงประตูไม้ถูกดันจนดังปัง เสียงจีนส์ขาดเป็นริ้ว ๆ ของเวทีทดลองเขย่าไปมา และหมอกก็ก้าวขึ้นไปยืนตรงกลางท่ามกลางไฟเวทีที่สว่างจ้ากว่าที่เขาเตรียมไว้ หมอก: “เอาใหม่นะ เทคสอง… เทคสอง…” เมฆ: “หมอก! เข้าบทเลย…
ชมรมหลอกลวงของธันกับนิทรรศการหินวิเศษ
ประตูห้องสัมภาษณ์ทุนเปิดกว้าง เหมือนเชิญให้ความจริงเดินออกมา แต่ธันยืนหน้าตึงในชุดนักศึกษา เหงื่อข้างขมับราวกับจะยืนยันว่าเขาเป็นคนที่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ “บอกเราเกี่ยวกับบทบาทการเป็นผู้นำของคุณหน่อยครับ” คณะกรรมการหนึ่งถามด้วยสีหน้าเป็นมิตร…
ละครรักวุ่นวายของเมฆินทร์
เสียงกลองบนเวทีดังลั่นจนทุกคนหันมาอย่างรวดเร็ว เหมือนสัญญาณเริ่มการสู้รบที่ไม่มีใครโทรนัด “หนึ่ง สอง สาม!” ผู้กำกับเข้มงวดตะโกน พลางชี้นิ้วให้พร็อบที่วางกระจัดกระจายกลับที่เดิม เมฆินทร์ยืนอยู่ริมเวที เหงื่อซึมตามแนวผม เขาเป็นคนยิ้มง่าย…