ห้องใต้บันไดกับแผนรักษ์หอ
เสียงกุญแจประตูดังขึ้นเป็นจังหวะไม่สม่ำเสมอ กลิ่นกาแฟกับมาม่าลอยผสมกันในโถงชั้นสองของหอพักนักศึกษาที่ชื่อว่า ‘หอราษฎร์’ พายุยืนเท้าค้ำโต๊ะ โกยเสื้อผ้ากองโตเข้าเครื่องซักผ้า ในมือยังถือผ้าขี้ริ้วสองผืน “ไหวไหมเนี่ย…”…
หอพักเสียงเงียบของแพรวา
เสียงกริ่งหน้าหอพักดังกระทบขึ้นมากลางค่ำคืนแบบไม่ทันตั้งตัว ราวกับเป็นการแจ้งเตือนว่าชีวิตของหอพักหญิงหมายเลข 7 กำลังถูกตั้งค่าใหม่ในขณะเดียวกัน แพรวา ปิยะรักษ์ พิงข้อศอกลงกับประตูห้องครัว เหลือบตามองโต๊ะที่เต็มไปด้วยเหรียญกระป๋อง โปสเตอร์สีสันฉูดฉาด…
งานรวมศิลป์ของคนเล่าเรื่อง
เสียงเบรกของรถขนเวทีดังแว่วมาตั้งแต่หน้ามหาวิทยาลัย สายลมเดือนสิงหาคมพัดเอาใบโพธิ์โรยบนลานกว้าง ข้างหลังคณะศิลปศาสตร์มีแผงป้ายสีรุ้งติดว่า ‘เทศกาลศิลป์ประจำปี: เฟสติวัลของเรา’ แต่ที่สำคัญกว่าแผงป้ายคือกลุ่มนักศึกษาหน้าแตกยืนบีบแตรสั่น…
เหตุการณ์วุ่นวายในชื่อเสียงปลอม
วันเปิดเทอมเช้านั้น มหาวิทยาลัยวุ่นวายเหมือนตลาดนัด มีป้ายสีสด ขบวนอาสา และเสียงประกาศที่คลอจนอื้ออึง ตูนเดินเข้ามาในสนามกลางด้วยแก้วกาแฟอุ่น ๆ ในมือ หน้าตาเหมือนไม่ได้นอนเต็มตื่น ตรงหน้าเขามีบูธของคณะกรรมการกิจการนักศึกษา…
เทคนิคการหลอกตาและหัวใจ: โรงละครที่ถูกปลอมตัว
กายวินชนแก้วกาแฟจนแก้วสั่น ก้อนน้ำแข็งกระทบแก้วให้เสียงดังพอจะกลบคำพูดของนักแสดงสาวคนหนึ่งที่กำลังร้องไห้เบา ๆ อยู่ตรงมุมห้องซ้อม ห้องชมรมละครในอาคารเก่าของมหาวิทยาลัยนั้นมีทั้งกลิ่นฝุ่น ผ้าคลุมเวที…
แผนหนึ่งในล้านของธาริน
ประตูห้องซ้อมชมรมละคร “ลีลาเปีย” ปิดกึกจนพวงกุญแจสั่น ตรงกลางห้องเป็นเวทีทดแทนทำจากพาเลทเก่า ๆ และกระดาษทิชชู่ที่ใช้แทนหมอก พื้นมีเทปกาวเป็นลายทางวางตำแหน่งนักแสดงเหมือนเขาวงกตรคณิต…
งานคืนเดียวและคำสัญญาที่บานปลาย
เสียงเพลง EDM ดังทะลายโถงหน้าคณะ เสียงคนพูดคุยดังเป็นพึมพำ นักศึกษากำลังก้าวขวักไขว่ในวันงานเปิดคณะ ซึ่งควรจะเป็นคืนปกติของการพบปะ แต่สำหรับพีร์ นั่นเป็นคืนที่หัวใจกระสับกระส่ายเหมือนเต้นผิดจังหวะตั้งแต่เที่ยงวันแล้ว “พีร์ ช่วยหน่อยได้ไหม?…
หอวุ่นวายของเรื่องโกหกเล็กๆ
เสียงโทรศัพท์ดังกลางดึกเหมือนมีคนโยนก้อนหินเข้ามาในหัวมีน สายลมจากหน้าต่างหอพักพัดกลิ่นของซุปมิโสะและเหงื่อของวันสอบสุดท้ายออกมาปะปนกัน แต่สำหรับมีนแล้วสิ่งที่ออกมาจากโทรศัพท์นั้นสำคัญกว่าเสียงซุปเสียอีก มีน: “ฮัลโหล ใครคะ ตรงนี้มีนเอง”…
แผนบังหน้าแห่งคณะศิลป์: เมื่อความจริงกลัวแสงไฟ
เสียงหวูดฉุกเฉินดังตะโกนกลางสนามหญ้าหน้าตึกศิลปกรรม ทำให้นักศึกษาจำนวนนับร้อยกระจายตัวไปคนละทิศ คนที่กำลังยืนพูดอยู่บนตู้คอนเทนเนอร์สำหรับงานรับน้องสะดุ้งแล้วก้มมองโทรศัพท์ ลูกไฟแดงบนหน้าจอกระพริบเป็นตัวประกันข่าวลือ «เอาไงดีเนต!?»…
ยังไงก็ลุงมั่ว: งานใหญ่ของเมฆิน
ฝนตกพรำในเช้าวันพฤหัสบดีของมหาวิทยาลัยรัตนากร เมฆินยืนอยู่ใต้ซุ้มทางเข้าอาคารกิจกรรมนิสิต ปากคาบกาแฟกระดาษครึ่งแก้ว เขามองดูโปสเตอร์สีสันฉูดฉาดที่ทีมงานชายคาหน้าตาเหนื่อยลาพึ่งเพิ่งติดเสร็จ “แกแน่ใจนะว่าป้ายอันนี้ต้องแขวนมุมนี้?” ต่ายถาม…