มหกรรมคำโกหกของพัทธ
เสียงโทรศัพท์ดังในห้องเช่าของพัทธตอนเช้าวันพฤหัสทำให้หมอนข้างลื่นหลุดจากซอกคอจนเขาต้องลุกขึ้นมาโบกมือไล่ฝันร้ายของคืนก่อน “ฮัลโหล…” พัทธพูดเสียงยังครึ่งหลับครึ่งตื่น “พัทธ! ไอ้บ้า ตื่นยัง! วันนี้ประชุมใหญ่คณะ…
คืนไฟหอฝันเฟลอร์
เสียงกระดิ่งหน้าห้องหอพักซ้ำๆ ในเช้าวันจันทร์ทำให้ผาหลุดจากฝันกลางคาบวิชาที่เขาไม่ตั้งใจจะฟังตั้งแต่แรก เขาเกาหัวพลางคิดว่าใครจะตื่นมาส่งเมสเสจแบบนี้แล้วกระดิ่งได้ด้วย ผา: “เดี๋ยวๆ ใครวะ ตื่นก่อน นาฬิกาปลุกฉันยังไม่ดังเลย” ก้อย…
ภาพยนตร์วุ่นรักของชมรมฝันเฟี้ยว
เสียงเชียร์จากกลุ่มนั่งพื้นในห้องชมรมภาพยนตร์ดังทะลุผ่านประตูไม้เก่า ขณะที่โปรเจ็กเตอร์เก่าแก่ของชมรมกำลังครางนกหวีดเหมือนจะถอนใจ. “พัท! ไฟ! ปรับแสงหน่อย!” มุกตะโกนแล้วปีนขึ้นไปตรงกล่องควบคุม…
เงาในบรรเลง
เสียงฝีเท้าลากผ่านทางเดินคอนกรีตที่ยาวเหยียดของโรงเรียนประจำวชิรุณินนั้นฟังดูหนักแน่นและไม่เป็นธรรมชาติ เหมือนใครสักคนเดินด้วยความพยายามที่ต้องเก็บความเงียบไว้ในอก ครูพิมจดตัวเลขเวลาบนมือถือ—สองทุ่มสิบสองนาที—แล้วหยุดมองไปยังแผ่นกระดาษเล็ก ๆ…
หน้ากากสถาบัน
เสียงกีตาร์สงบลงกลางคาบซ้อม และความเงียบทิ้งร่องรอยเหมือนเสียงตูมดังข้างหลัง เพลงจบลงพร้อมกับการเคลื่อนไหวที่ผิดที่ผิดเวลา มะปรางก้มหน้าเช็ดเหงื่อ พยายามยิ้มทั้งที่รู้สึกว่าสถานการณ์กำลังจะระเบิด มะปราง: “โอเคๆ หนูนาจากซ้าย หนึ่ง สอง สาม……
คาเฟ่ของมายด์กับแผนชุบชีวิตที่ล้นด้วยความวุ่นวาย
เสียงกระดิกของประตูบานเก่า ตูม! ของร้านกาแฟตึกคณะเหมือนจะเป็นสัญลักษณ์สาธิตความมีชีวิตของคณะมนุษยศาสตร์ มันไม่ใช่ร้านที่สะอาดเหมือนห้าง ไม่ได้กลิ่นกาแฟแบรนด์ดัง แต่เป็นที่ที่บรรยากาศเต็มไปด้วยเรื่องเล่า บทกวีที่คั่นหนังสือ…
เสียงที่ถูกลืมที่บ้านหนองแฝก
วันที่วศิญ์ลงรถสองแถวที่ทางแยกเข้าหมู่บ้านหนองแฝก แสงเย็นของบ่ายไหลผ่านทุ่งข้าวเป็นแถบ เขามองบ้านไม้สีน้ำตาลเก่า ๆ ที่มีหลังคามุงจากซ่อมแซมไม่เสร็จ หลายหลังหน้าตาเหมือนถูกละเลยมานาน แต่สภาพไม่ใช่รกร้าง ทุกรายละเอียดบอกว่าที่นี่ยังมีคนอยู่…
หอซวย…แต่ซวยอย่างมีสไตล์
เสียงเตารีดฟุ้งออกมาเป็นกลุ่มเมฆขาวในเช้ามื้อสุดท้ายก่อนการตรวจหอ พัทธ์ยืนมองผ้าชีฟองที่เขินอยู่ในมือแล้วทำหน้าเหมือนคนค้นพบสูตรมายากลที่ต้องจดบันทึกไว้ในชีวิต แต่สูตรที่เขาจดบันทึกไว้นั้นจริง ๆ คือคำโกหกตัวเล็ก ๆ…
คนประกาศตัวก่อนเวลา
“พีท! พีท! รีบมาหน่อย เราจะประกาศรายชื่อหัวหน้าทีม!” เสียงตะโกนจากมุมหอสมุดทำให้พีทสะดุดกาแฟแล้วแทบหกใส่เสื้อเชิ้ตตัวใหม่ที่เพิ่งซักด้วยมือเมื่อเช้า “เดี๋ยว! เดี๋ยว… ผมยังไม่ได้เปลี่ยนรองเท้าเลย!” พีทหายใจแรง พลางจับผมให้เข้าทรง…
เวทีลวงโลกของนรินทร์
เสียงฝีเท้ากระพืออยู่กลางเวทีเก่าของอาคารกิจกรรม ชั้นสอง ที่ฝาจนมีรอยกาวจากโปสเตอร์ปีที่แล้ว ตรงยี่สิบหกเมตรของเวที มีเสากลมสองต้นที่ใคร ๆ เรียกกันเล่น ๆ ว่า “ต้นกาแฟ” เพราะทาสีวอลนัทแล้วสวยตรงมุมมองหารักหน่อย ๆ “โอ้ย! หยุด! หยุดก่อน…