คืนราตรีหอเก่า: แผนโกหกของเมฆิน
เสียงไซเรนมือถือดังขึ้นพร้อมกันสามเครื่องในห้องหอพักชั้นสาม อาคารขาวเก่า ๆ กลิ่นกาแฟเก่าๆ ลอยเตะจมูก เมฆิน ลุกพรวดจากเตียงในชุดนอนลายเมฆสีเทา มือยังตวัดโทรศัพท์ ก่อนจะกดปิดเสียงด้วยท่าทางรวบรัด เมฆิน — นี่ฉันตื่นสายอีกแล้วเหรอ ติณห์ — (เสียงกรุบ)…
คืนดาวของเมฆิน
เสียงสิดเพียงหนึ่งเดียวจากปากประตูหอพัก ‘ห้ามเสียงดังหลังห้าทุ่ม’ ถูกกลืนไปกับเสียงตะกุกตะกักของชีวิตหอที่ไม่มีอะไรเรียบร้อยเลย ยกเว้นป้ายประกาศหนาเตอะที่บอกว่า ‘ผู้ชนะมอบทุนปรับปรุงหอพัก 50,000 บาท’ และรูปดวงดาวเล็ก ๆ…
ทุนทองแดงของภาคิน
เสียงรองเท้ากระทบพื้นไม้ของหอประชุมเก่าดังก้องจนประตูบานสูงสั่นเล็กน้อย เหล่านักศึกษาชมรมภาพยนตร์ยืนเป็นกลุ่ม ๆ จ้องมองบอร์ดประกาศที่ติดประกาศปิดการจองเป็นครั้งที่สามในสัปดาห์เดียว ภาคิน: “ได้ยินมาว่าฝั่งวิศวะจองทั้งหมดเดือนนี้เลย” โซ…
ละครหลอกหลอน…หัวเราะลั่นชมรม
เสียงโทรศัพท์ดังสะดุ้งกลางหอประชุมชมรมละครเวทีของมหาวิทยาลัยราชมณี เสียงนั้นไม่ใช่เสียงเรียกธรรมดา แต่มันดังพร้อมกับประกายหวังของคนที่กำลังจะเริ่มแสดง: ก้องภพ ยืนกุมสคริปต์ที่ยังเลอะไอเดียไม่เรียบร้อย…
โชว์ใหญ่ใจเกินร้อย
เสียงสัญญาณประกาศของอาคารศิลปศาสตร์ขาดช่วงเหมือนคนหายหายใจในห้องซ้อม “ประกาศจากคณะศิลปะและการละคร แจ้งให้ทราบว่าชมรมละครของมหาวิทยาลัยได้รับการคัดเลือกให้เป็นผู้จัดงานกาลาดนตรีการกุศลประจำปีและจะต้องมีการแสดงพิเศษเป็นไฮไลต์ของงาน…
โปรเจกต์เก้าโมงคืนกับคำโกหกเล็ก ๆ ของมาร์ค
เสียงไซเรนเล็ก ๆ จากโทรศัพท์ของมาร์คดังขึ้นตรงกลางห้องนั่งเล่นหอพักตอนเก้าโมงเช้า แต่สิ่งที่ทำให้เขารีบหยิบขึ้นมาคือไม่ใช่ข้อความงาน กลับเป็นวอยซ์โน้ตจากเพื่อนเก่าที่อัดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นจนแทบสำลักกาแฟ ปั้น: “มาร์ค…
โปรเจกต์ฮือฮาของแพท
เสียงตะโกนประกาศจากลำโพงหน้าหอศิลป์ทำให้เช้าวันจันทร์ของมหาวิทยาลัยศิลปศาสตร์กลายเป็นตอนเปิดรายการวาไรตี้ประจำสัปดาห์ได้โดยไม่ต้องบอกใคร “ประกาศสำหรับนิสิตทุกคน! วันนี้เวลาสิบโมง จะมีการคัดเลือกโปรเจกต์เพื่อรับทุนสนับสนุนจากบริษัทผู้ผลิตภาพยนตร์…
หอพักดาวห้าแฉกกับเหตุการณ์คืนมหัศจรรย์
เสียงสัญญาณประตูหอพักดังขึ้นในเวลาเย็นที่ไม่ควรจะแตกต่างกันเท่าไหร่ แต่สำหรับหอพักดาวห้าแฉกแล้ว ทุกประตูเหมือนกำลังแข่งขันกันว่าใครจะเปิดพร้อมหัวเราะก่อนกัน. นัทยืนอยู่หน้าห้องเมทของตัวเอง มือหนึ่งถือกล่องป๊อปคอร์นที่เพิ่งซื้อจากตู้ขายอัตโนมัติ…
ชมรมของคนหน้าตาย (แต่ใจวุ่น)
เสียงกระดิ่งทางเข้าอาคารสารพัดกิจกรรมดังระงม เหมือนมีใครกำลังกดปุ่มเปิดเหตุการณ์พลาดๆ ทุกชิ้นในวันเดียว ภัทรยืนอยู่หน้าห้องชมรมละครทดลองด้วยใบหน้าเรียบเฉยตามสไตล์คนที่เพื่อน ๆ บอกว่า ‘หน้าตาไม่บอกอะไร’ แต่ด้านในหัวของเขากำลังตีฆ้องร้องสวด…