โครงการซวย…ที่เปลี่ยนใจ
คืนที่ใบปลิวสีฟ้าติดผนังคณะเหมือนจะยิ้มแหย ๆ เหนือโต๊ะเรียน มิลินยืนอ่านข้อความบนแผ่นกระดาษแล้วก็หัวเราะในลำคออย่างมีความสุขเหมือนคนที่เห็นสติ๊กเกอร์แมวตลก: “ประกวดนวัตกรรมเพื่อชุมชน ประจำปี – คว้าทุนฝึกงานจริง 5 รางวัล”…
เงียบไม่ได้! มหากาพย์โกหกเล็กๆ ในมหาวิทยาลัย
คืนเปิดเทอมใหม่ที่มหาวิทยาลัยธรรมชาติศาสตร์เต็มไปด้วยแสงไฟสีส้มจากโคมสนาม และเสียงเพลงคลอเบา ๆ ที่เปิดเพื่อให้บรรยากาศดูมีชีวิต เป็นคืนที่พวกชมรมแข่งกันทำบูธเพื่อดึงนักศึกษาใหม่เข้าร่วม บูธของชมรมกิจกรรมกลางแจ้งถูกออกแบบเป็นป่าจำลองเล็ก ๆ มีเต็นท์คว่ำ…
คืนหนึ่งที่วงเวียนเสียงหัวเราะ
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกลางคาบวิชาที่โมรีพยายามข่มตาพยายามตั้งใจเรียนการออกแบบเสียง วิทยุกระจายเสียงในห้องแล็บส่งเสียงบันทึกคลื่นความถี่เก่า โมรี: “ฮัลโหล?” เสียงในสายตะกุกตะกักเหมือนก้อนเมฆฝนกำลังรวบรวมตัว “โมรี…
คืนนี้มีดาวหอ (แต่ดาวดันหาย)
เสียงเพลงดังจากวิทยุเก่าของมะขามบันทึกช่องความทรงจำของหอพักชั้นสองในคืนที่ทุกอย่างเริ่มเลอะเทอะ: ตื่นเต้นปนปวดหัว ป้ายประกาศงานคืนดาวฉีกขาดครึ่งนึงเพราะลมหนาว และกล่องปากกาสีน้ำเงินพลิกคว่ำบนโต๊ะอาหารกลางหอ “มึงรู้มั้ย…
หอแห่งความจริง (ที่เกิดจากการโกหกหนึ่งครั้ง)
เสียงกระดิ่งของหอพักดังขึ้นพร้อมกับเสียงลากล้มจากชั้นสอง ทำให้คนในลอบพักหลายคนสะดุ้งและหันมามองหน้าต่าง ห้องโถงเปลี่ยนเป็นเวทีเล็ก ๆ ของความปั่นป่วนเช้าวันจันทร์วันแรกของภาคการศึกษาใหม่ “ใครนำเตียงล้มลงกลางโถงอีกแล้วเนี่ย?” มินท์…
งานปลายภาค…ของใคร?
เสียงแจ้งเตือนดังเป็นระลอกตอนเช้า นัทสะดุ้งตื่นจากความฝันที่เขาเป็นดาวเด่นในงานรับปริญญาจนลืมว่าตอนนี้ยังไงก็ยังไม่ค่อยมีผลงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน “ไอ้นัท! ตื่นหรือยังวะ?” เสียงเจมส์เพื่อนร่วมห้องตะโกนมาจากโถงหอพัก “ตื่นแล้ว!” นัทตอบกลับเสียงแหบ…
หอสมบัติของความจริง: เรื่องวุ่นวายในชมรมละคร
ตอนนั้นเสียงกลองชุดของวงโอ่อ่านเช้า ๆ ในหอพักน่าจะเป็นสัญญาณบอกว่าเช้าวันใหม่มาถึง แต่ในห้องซ้อมเล็ก ๆ ของชมรมละครที่ตั้งอยู่ชั้นสามของอาคารเรียน หมอกควันจากเตาเทียนของชุดเวที (เป็นของเก็บกางที่เอามาจากตลาดมือสอง) ลอยคลออยู่กับเสียงตะโกนว่า “เต้ยครับ…
ละครชีวิตของคนชอบสวยความจริง
เสียงประกาศจากกระดิ่งชำรุดในหอประชุมของมหาวิทยาลัยดังขึ้นแผ่ว ๆ ก่อนที่ไฟฉุกเฉินจะกระพริบแปลก ๆ เสียงที่มากับประกาศไม่ใช่เสียงที่ควรได้ยินจากการประชุมชมรมละคร แต่มันคือเสียงของมิก หัวหน้าชมรมในสภาพผมยุ่ง เสื้อยับ และหอบเหมือนวิ่งมาจากสนามฟุตบอล…
มีนา เมคเวฟ: วุ่นรัก วุ่นงาน วุ่นใจที่มหาวิทยาลัยอรุณรังสี
เสียงเป่านกหวีด ร้องเชียร์ และเพลงเชิงคึกคักกระหึ่มไปทั้งลานอเนกประสงค์ของมหาวิทยาลัยอรุณรังสีในเช้าวันเปิดภาคการศึกษาใหม่ แต่กลางดงธงและแผ่นพับมีคนหนึ่งที่ยืนหน้าแดงเหงื่อซึมไม่ต่างจากนักกีฬาเพิ่งวิ่งมาจากสนามบอล «มีนา: ฉันไม่ใช่หัวหน้าจัดงานนะ พี…
ร้านหนังสือที่พูดไม่ได้
เสียงกริ่งร้านหนังสือกะลาไม่ดังขึ้นอีกแล้ว แต่คนที่เดินเข้าออกยังคงมีมากเหมือนเดิม ที่ต่างคือความเหนื่อยบนใบหน้าของยายผ่อง เจ้าของร้านวัยเจ็ดสิบที่ยืนกวาดเศษกระดาษด้วยไม้กวาดที่ดูเก่าเกินกว่าจะขอซ่อม “ยาย ผมจะคุยกับหัวหน้ามหาลัยเอง” ธันบอก…