ละครอลหม่านที่ชื่อว่า ‘จะเอายังไงกันดี’
เสียงประกาศที่ระบบลำโพงของมหาวิทยาลัยยังไม่ทันจาง เสียงตบเท้าและเสียงหัวเราะของนักศึกษาใหม่ก็ปกคลุมสนามหน้าอาคารศิลปะ ชมรมต่าง ๆ ตั้งโต๊ะเรียงเป็นแถวสวยงาม แต่ที่มุมหนึ่ง มีโต๊ะเก่า ๆ ผ้าปูสีซีด กับโปสเตอร์ที่ลอกแล้วติดไว้ครึ่งแผ่น กิตยืนยิ้มกว้าง…
คำสาบานของผู้จัดงานที่ไม่เคยสมัคร
เสียงกลองประท้วงจากเครื่องดูดฝุ่นของห้องตรงข้ามผสมกับเสียงหัวเราะ จังหวะที่ไม่ได้นัดหมายทำให้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าพื้นเวทีชะงัก นทีขยับไมค์จนเสียงกรอบลมในลำคอหายไป เขายิ้มกว้างเกินจริง—เป็นรอยยิ้มที่เขาซ้อมทั้งคืนก่อนกดปุ่มขึ้นเวที…
หอวุ่นวายของกวินกับคำโกหกหนึ่งครั้ง
เสียงก๊อกน้ำในห้องน้ำรวมของหอพักดังไม่หยุดเป็นสัญญาณแรกของเช้าวุ่นวาย วันนั้นเป็นวันประกาศผลทุนประจำปีของคณะ ซึ่งกวินตั้งใจไว้เป็นอย่างยิ่ง เพราะถ้ารักษาทุนได้ เขาจะไม่ต้องกลับบ้านทำงานพาร์ตไทม์ที่ร้านซักรีด…
หอหนึ่งคนกะลา: เทศกาลโกหกเล็ก ๆ ที่บานปลาย
เสียงกระดิ่งปลุกเช้าที่หอ 3B ดังทักทายยามเช้าพร้อมประกาศของหอว่า “เตรียมตัวงานประจำปีหอคืนนี้” แต่ไม่มีใครทำอะไรเพราะทุกคนกำลังง่วงอยู่จริง ๆ พีท: “เดี๋ยว ๆ ผมจะไป…” เพื่อนร่วมห้องชะโงกหน้ามาจากเตียงสองชั้น พลางย่นจมูก…
โปรเจ็กต์ใจลั่นของภา
ในเช้าวันเปิดภาคเรียน ภาตื่นมาเจอข้อความจากระบบทุนการศึกษาว่าเธอต้องส่งแผนโครงการชุมชนภายใน 48 ชั่วโมงเพื่อคงสถานะผู้รับทุนไว้ต่อไป “ภา! ตื่นยัง? มีเรื่องด่วนจากทุน มาเมล์หากลุ่มฉุกเฉินยังไง” ฝน…
โปรเจ็กต์ยิ้มหลอกของมะลิ
เสียงไซเรนปลอมดังขึ้นกลางสนามหญ้าคณะศิลปศาสตร์ พร้อมกับเสียงหัวเราะผสมเสียงอุทานเมื่อหน้าจอโปรเจ็กเตอร์ฉายรูปโปสเตอร์บิ๊กไซส์ของโปรเจ็กต์ใหม่ประจำเทอม: “โครงการรับประกันความสบายใจ (Campus Comfort Guarantee)”…
คลับหนังหลอกโลก
เสียงกระดิ่งประตูชมรมภาพยนตร์ดังขึ้นพร้อมกับกลุ่มนักศึกษาที่ม้วนฟิล์ม กระเป๋ากล้อง และความมั่นใจเต็มเปี่ยม แต่วันนั้นความมั่นใจของพวกเขาสูญหายไปบางส่วนเพราะเหตุผลเดียว: นาย ‘โมก’ โมรินทร์…
หัวเราะได้ไหมถ้าฉันพังไปก่อน
เสียงสัญณาณเตือนเล็ก ๆ ดังก้องในห้องสมุดชั้นสามของมหาวิทยาลัยประภาวี ขณะที่บรรยากาศตามโต๊ะต่าง ๆ ยังคงชะงัก กลุ่มนักศึกษาหลายคนลุกขึ้นเงียบ ๆ เหมือนเป็นการตอบรับสัญญาณที่มองไม่เห็น แต่ทั้งหมดก็หยุดชะงักเมื่อมีเสียงหัวเราะแหบ ๆ…
เวทีของคำโกหก
เสียงโทรศัพท์ดังสนั่นกลางห้องชมรมละครของมหาวิทยาลัย น้ำแข็งใกล้ละลายจากเครื่องดื่มวางบนโต๊ะ ผ้าใบโฆษณางานการกุศลพับอยู่มุมหนึ่ง และนักศึกษากระจุกกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ เหมือนแมลงวันที่ชอบแสงไฟมากกว่าความจริง…
ฉากสุดท้ายของคำโกหก
เสียงเครื่องตีฟองโซดาดังก้องในหอประชุมเล็กของชมรมละครเวที ‘ฉากชิง’ ขณะที่ป่านวิ่งเข้ามาพร้อมถังสีเขียวปกติจะเรียกเสียงฮือจากคนในชมรม แต่วันนั้นกลับเงียบขรึม เพราะความเงียบเป็นเหมือนบัตรเชิญสำหรับข่าวร้ายที่เตรียมเสิร์ฟ “ป่าน!…