โปรเจกต์คำโกหกกับโปรเจกต์กล้องเก่า
“สปอนเซอร์มาถึงวันศุกร์ เวลาเที่ยงตรง” รองประกาศเสียงแหบ พนักงานรับจดหมายที่ศูนย์กิจกรรมนำสติกเกอร์สีส้มมาวางบนโต๊ะชมรม ภาพที่ตามมาคือใบหน้าทุกคนเหมือนกันหมด: ขมวดคิ้ว ทวนคำว่า ‘เที่ยงตรง’ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า “เที่ยงตรงเหรอ… แล้วฟิล์มล่ะ?”…
บ้านที่เก็บความเงียบ
เสียงรถบัสปล่อยคนสุดท้ายลงตรงหัวมุมถนน เงาดึกคืบคลานจนขอบฟ้าเกือบกลืน บ้านเช่าไม้ชั้นเดียวตั้งตรงข้ามกับร้านขายของชำที่เปิดไฟนีออนสีเหลืองเลือนนวล นรินยืนมองประตูบ้านที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของความเงียบในหัวเธอ ทั้งที่ไม่อยากทำ…
หอใจ๋ดี วันป่วนของผู้ชายที่กลัวทำคนอื่นผิดหวัง
คำแรกของเรื่องเปิดมากับเสียงรัว ๆ ของโทรศัพท์มือถือกลางดึก เสียงออดจิ๋วของแอปแจ้งเตือนผสมกับเสียงคนเดินผ่านในโถงหอพัก ทำให้ภาพแรกของคืนวันนั้นดูไม่นิ่งและเต็มไปด้วยความเร่งรีบ “เฮ้ย ไตร! ตื่นยัง!” มีนา พยักหน้าราวกับคนหมดพลัง…
หอปลอมปัง: วุ่นรัก วุ่นจริง ที่ชั้น 3B
เสียงกุญแจรถเข็นกระทบกับบันไดโลหะดังขึ้นเป็นจังหวะเมื่อเต้ยพยายามลากกล่องสีฟ้าข้ามทางเดินชั้นสามของหอพักหญิง-ชายรวมชื่อประหลาดว่า ‘บ้านรวม 3B’ ทั้งที่เขาอยู่คนเดียวในห้อง 312 มานานไม่กี่ชั่วโมงแล้ว “ใครมาอีกแล้วเนี่ย!”…
เหตุผลของการโกหกที่สวยงาม
คืนหนึ่งในห้องชมรมที่พัดลมเพดานทำงานเหมือนกำลังร้องบทร้องขำ ชมรมไอเดียโน่นนี่ของมหาวิทยาลัยราชนครกำลังอยู่ในสภาพชอกช้ำหลังโชว์ผลงานกลางภาคที่คนมาสามสิบ พวกเขาเพิ่งถูกตัดงบพาร์ทเนอร์หลักเนื่องจากรายงานการเงินหายไปสองพันบาท ซึ่งจริง ๆ…
เสียงที่บ้านเช่าเลขที่ยี่สิบหก
ฝนตกเป็นผืนบาง ๆ บนหลังคาสังกะสีเมื่อรถของนรินเลี้ยวเข้าซอยแคบ ๆ สู่หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่เขาเลิกรู้จักไปตั้งแต่ยังเป็นเด็ก เสียงลมยกใบไม้เป็นจังหวะช้า ๆ คล้ายมือที่ลูบซอกคอของบ้านสลับกันไป บ้านเช่าเลขที่ยี่สิบหกตั้งอยู่ในแถวหลังสุด ผนังไม้สีซีด…
หอพักฝนดาว: ภารกิจโกหก (แบบที่ไม่ควรเลียนแบบ)
เสียงไซเรนคอนโดส่งออกมาไม่ผิดเวลา แต่ที่หอพักฝนดาวมันดังขึ้นตรงช่วงบ่ายที่นักศึกษาทั้งห้องกำลังง่วนกับการบ้านส่งวันถัดไป นามินลุกพรวดจากเก้าอี้ หมุนสายน้ำชงกาแฟที่ล้นจนพรมเปื้อน…
เสียงหัวเราะกลางเวที: เรื่องของคิรินกับหน้ากากพร่องดวง
เสียงมือถือดังขึ้นกลางประกาศของชมรมละครเวที เสียงนั้นไม่เข้ากับบรรยากาศฝุ่นและโบกมือลาจากรอบซ้อม แต่มันเปิดเรื่องทั้งการประชุมและเรื่องตวัดหัวใจของคิรินไปพร้อมกัน คิริน: ขอโทษครับ ผมขอแปะโปสเตอร์ก่อน หัวหน้าชมรมบอกว่าให้ช่วยงานหน่อย…
มีนทร์กับมหกรรมความวุ่นวายของคนที่ว่า ‘ช่วยแป๊บเดียว’
เสียงสัญญาณจราจร ร้องแผ่ว ๆ จากโทรศัพท์ในกระเป๋าแบบสไตล์ ‘เตือนความจำชีวิต’ ดังขึ้นพร้อม ๆ กับที่มีนทร์วิ่งฉีกข้ามสนามหญ้าหน้าตึกศูนย์กิจกรรมนักศึกษา ควันกาแฟจากแก้วพลาสติกยังพวยพุ่งตามเขาไปเหมือนตังเมที่ไม่ยอมออกจากปาก. “มีน!…
หอพักที่เก็บคืน
วลียืนอยู่หน้าบันไดปูนเก่า หอพักวรรณาที่เธอเคยหนีออกมาหลังจากเหตุการณ์คืนนั้นยิ่งใหญ่และเงียบกว่าความทรงจำที่เธอมีอยู่เสียอีก ฟ้าสีหม่นกดทับทุ่งหญ้าเล็กๆ ด้านหน้า ผนังที่ปาดปูนขาวเป็นริ้ว ลูกร่องรอยของมือมือหลายคู่ที่สัมผัสผ่านเวลา…