โปรเจกต์เกรียนของผมกับคำโกหกสีพาสเทล
เสียงโทรศัพท์ดังยามบ่ายในห้องชมรมภาพยนตร์ของมหาวิทยาลัยดังขึ้นพร้อมกับเสียงพูดตัดห้วนจากคนดูแลตึก พัทริค: “เฮ้ ถึงยังไงก็ต้องรีบหน่อยนะครับ คณะเขาจะมาตรวจโปรเจกต์สัปดาห์หน้า” แพทยกมือขึ้นเกาหัวอย่างไม่สบายใจ…
งานวัดสากลของพีระ
เสียงระฆังเช้าในมหาวิทยาลัยสุพรรณศิลป์ยังไม่ทันดับ พีระก็กระโดดลงจากจักรยานด้วยความรีบ เสียงรองเท้านักศึกษาเสียดสีพื้นทางเดิน และใบประกาศกระจายเป็นแพรในลม เหมือนโลกบอกกับเขาว่าวันนี้จะไม่สงบแน่ “พี ระ เบาๆ หน่อย!”…
เสียงเรียกในมุมหอ
พลอยก้าวขาลงจากรถมอเตอร์ไซค์รับจ้าง ใบไม้เก่าปลิวตามลมเย็นแห่งปลายฤดู พื้นที่หน้าหอพักเป็นพื้นที่แคบ ๆ ระหว่างตึกสองหลัง ผนังสีเทาของหอเก่ากระเทาะเป็นแพทเทิร์นคล้ายเปลือกไม้ที่หลุดลอก ชื่อหอถูกลอกออกจนเห็นสกรูและเศษปูน เธอสะพายกระเป๋าเสื้อผ้าใบเดียว…
ชมรมคนโกหกดีที่ต้องซ่อมโลก
เสียงแตรรถกระจายเสียงส่งเชิญนักศึกษาใหม่ให้ไปลงทะเบียนยังลานหน้าอาคารใหม่ของมหาวิทยาลัยคุกรุ่นไปด้วยสีสันของโปสเตอร์และบูธชมรมต่าง ๆ ที่ต่อคิวแข่งกันดึงนักศึกษา ปุยฝ้ายยืนคอตกอยู่หน้าบูธหนึ่งซึ่งมีแผ่นป้ายโล่งผิดปกติ —…
โปร์เจกต์หลอกตัวเอง
เสียงกลองพลัดหลงดังขึ้นข้างห้องสมุดกลางมหาวิทยาลัย ขบวนชุดนักศึกษาสีส้มวิ่งเป็นวงกลมขัดจังหวะเช้าวันฝนตก เป้สะดุ้งตื่นจากโทรศัพท์ที่สั่นจนตกจากโต๊ะ เขารีบควานหา สูดหายใจลึก แล้วกดรับด้วยเสียงยังไม่เต็มที่ว่า “ฮัลโหล?” “เป้! อยู่ไหนแล้ว…
หอพักก๊วนกวน: ภารกิจโกหกเล็ก ๆ ที่เกือบเปิดผับในมหา’ลัย
เสียงไซเรนจากเครื่องตรวจควันในหอพักหญิงชั้นสามก้องขึ้นกลางดึก ข้าวของกระจัดกระจาย ผ้าเช็ดตัวปลิวเป็นธง แสงไฟกระพริบเหมือนงานดิสโก้ที่ห้องประชุมคณะปีกกลางคืน และปุณณ์กำลังก้มลงเช็กก๊อกน้ำที่เพิ่งถูกเข็มขัดของเตารีดไถผ่านจนหลุดจากท่อ “ปุณณ์! ช่วยด้วย…
เสียงที่หายไปในอาคารเรียน
ประตูไม้เก่าปิดลงด้วยเสียงที่ควรเป็นธรรมดา แต่ที่กวาดผ่านรอบตัวพลอยไม่เป็นธรรมดา เสียงนั้นไม่ใช่เสียงลม ไม่ใช่เสียงประตูที่เกียจคร้าน มันเหมือนการกดทับของความทรงจำ — เงียบลงเร็วและชัดจนทำให้คนที่ยืนอยู่ใกล้กันต้องสะดุ้ง จารุณีเดินช้าๆ…
โครงการโกหก (แต่จริงจัง)
เสียงสัญญาณเตือนของนาฬิกาปลุกในแล็บคอมพ์ดังขึ้นเป็นจังหวะไม่ตรงกับใจของใครคนนั้น — แผนยังนอนคว่ำหน้าบนโต๊ะ เขาเผลอหลับไปพร้อมกับลิสต์สิ่งที่ต้องทำและแก้งานที่ยังไม่เสร็จ “แผน ตื่น! เราสตาร์ตเช้านะ ไม่ใช่ชีวิตซอมบี้ของมึง”…
ป่วนสแตจ! เมื่อมะลิปล่อยข่าวว่ามีซูเปอร์สตาร์ช่วยชมรม
เสียงโทรศัพท์ดังบนโต๊ะไม้เก่าในห้องซ้อมชมรมละครเวทีของมหาวิทยาลัยอัคนี ทำให้มะลิสะดุ้งแล้วหัวเราะแห้ง ๆ กับความวุ่นวายในตอนเช้า “รับสายหน่อยสิ มะลิ ใครโทรมาอีกแล้ว เหมือนจะเป็นคนที่บอกว่าอยากมาช่วยบริจาค” ปอนด์เพื่อนซี้ยืนเท้าเอว…
เสียงว่างในหอพักเลขที่สิบเก้า
ฝนตกหนักในคืนที่มีนเดินลากกระเป๋าเข้าไปในตรอกแคบหน้าหอพักเลขที่สิบเก้า ชั้นป้ายนีออนเขียนว่า “หอพักสาวิตรี” แต่ตัวเลขสิบเก้าถูกทาสีทับหลายชั้นจนดูคล้ายสัญลักษณ์ที่ไม่ค่อยชัดเจน มีนหยุดยืนตรงบันไดปูน…