เมื่อผมกลายเป็น ‘ประธานสมมติ’ ของมหาวิทยาลัย
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกลางคืนในหอพักชั้นสามของตึกเอ-2 ราวกับมาตอกย้ำว่าโลกไม่ได้หยุดหมุนเพียงเพราะใครสักคนกำลังพยายามนอนหลับ “ใครโทรดึกเหรอ นัท?” ปริม ล็อกประตูห้องแล้วหันมาถามเพื่อนร่วมห้องที่กำลังพิงผนังตาแดงน้อยๆ…
เสียงที่ไม่ควรถูกเรียก
อารียาเดินลงจากรถกระบะคันเก่าโดยมีกล่องกระดาษสองใบกับกระเป๋าเป้ที่ยังมีกลิ่นของกรุง เธอยืนอยู่หน้าบ้านไม้หลังเล็กที่มองดูคดงอเหมือนคนแก่ที่ยิ้มไม่เต็มใจ บ้านของป้าโสภา—ผู้หญิงที่เติบโตมาพร้อมกับความเงียบของหมู่บ้าน—ราวกับรอคอยคนที่ไม่กลับมานาน…
ชื่อเสียงสีเทาแห่งชมรมสตาร์ทอัพ
เสียงประกาศจากลำโพงสีเก่าตรงหน้าประตูทางเข้ามหาวิทยาลัยดังขึ้นพร้อมกับฝุ่นละอองเบา ๆ ที่ลอยจากโต๊ะจัดบูธ งานสัปดาห์แนะนำชมรมของมหาวิทยาลัยสารสินกำลังเริ่ม และความอลหม่านก็เริ่มตั้งแต่เช้าตรู่ “เอ้า ใครขนป้ายให้หน่อย…
หัวใจเป็นเพลง
เสียงนาฬิกาปลุกลุกขึ้นกลางดึกไม่ใช่เพราะเวลาตั้งไว้ แต่เพราะใครสักคนในหอพักชั้นสามยกโต๊ะเครื่องดนตรีขึ้นมาทำการทดสอบเสียงจนกระจกสั่น คีตะสะดุ้งตื่นจากความฝันที่เขาเห็นตัวเองกำลังยืนอยู่บนเวทีแล้วลืมเนื้อเพลง…
ชั้นที่หายไป
เสียงประตูเหล็กของอาคารเปิดเองเป็นครั้งแรกเมื่อเธอก้าวข้ามธรณีประตู นารีไม่แน่ใจว่าต้องขอบคุณบัตรประจำตัวหรือโชคชะตา เมื่อบันไดเลื่อนและป้ายไฟฉายสลัว ๆ ส่งเสียงอ้อนวอน เหมือนอาคารเองกำลังลืมว่ามีคนยังไม่กลับบ้าน “ยินดีต้อนรับคืนแรก นาย… เอ่อ…
คืนมหัศจรรย์ที่มะปรางรับปาก
เสียงประกาศจากลำโพงในสนามกลางมหาวิทยาลัยทำให้มะปรางสะดุ้งเหมือนถูกพ่นน้ำเย็นเข้าหน้า — ประกาศนาทีสุดท้ายเกี่ยวกับการแข่งขันชมรมประจำปีที่มีชื่อว่า “คืนแห่งการสื่อสารสร้างสรรค์” ซึ่งมะปรางกับทีมชมรมภาพยนตร์รับหน้าที่จัดงาน “มะปราง!…
ปรีไม่เป็นผู้นำ (แต่ก็ต้องเป็น)
เสียงโทรศัพท์ส่งสัญญาณในหอพักตอนเช้ามากกว่าจะเป็นเสียงนาฬิกาปลุก และกุลปรียาเปิดตาขึ้นมาพร้อมกับคำมั่นสั้น ๆ ในใจ: วันนี้จะไม่เถียงกับใคร. “ไม่เถียงจริง ๆ เหรอ” “จริงดิ ?” เต้ยืนตัวตรงข้างเตียง จ้องหน้าปรีด้วยสีหน้าท้าทาย…
สภาวะบรรเจิดของมุกข์กับสมาคมความจริงครึ่งใบ
เสียงไซเรนปลอมบนพื้นลานกิจกรรมของมหาวิทยาลัยดังขึ้นในตอนเช้าของวันเปิดรับสมัครชมรม สายลมพัดเอาแผ่นป้ายกระดาษและลูกโป่งพลาสติกให้ไหวไปมาราวกับนกกระเรียนที่สวมถุงพลาสติกไว้ที่ปีก ที่มุมหนึ่งของลาน มุกข์ยืนถือป้ายเล็ก ๆ ที่เขียนด้วยปากกาเมจิกว่า…
โกหกหนึ่งฉากกับเหตุการณ์ยาวทั้งเทอม
เสียงโทรศัพท์สั่นดังท่ามกลางความมืดของห้องชมรมภาพยนตร์ มหาวิทยาลัยราวกับชะงักหายใจไปพร้อมกับคำประกาศจากเพจกิจกรรม: ชมรมที่ไม่ส่งผลงานจะถูกยุบภายในปลายเทอมนี้ “ไหนบอกว่าเธอชอบภาพยนตร์ไง ไอ้เต้?” เสียงของนักศึกษาสาวลาล่า พรวดออกมาจากม้านั่งผ้าใบที่ขาด…
เทศกาลวุ่นวายของภาสกร
เสียงเชียร์จากเวทีหน้าอาคารเรียนดังกระหึ่มในเช้าวันเปิดภาค ภาสกรยืนอยู่ข้างโต๊ะแจกแผ่นพับ ใบหน้าคล้ายแมวถูกลมพัดจนเหม่อ เขาไม่ได้เตรียมตัวจะถูกจ้องมากขนาดนี้ แต่พอลูกศิษย์ปีหนึ่งยิ้มมา เขาก็รู้สึกว่าทุกอย่างต้องดูดี ภาสกร: ผมภาสกรครับ เป็น……