ละครแห่งคำขาว
เสียงร้องโห่ฮาจากหอประชุมที่อัดแน่นดังขึ้นพร้อมไฟเวทีที่สว่างจ้า แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนรู้สึกราวกับอยู่ในมิวสิเคิลกลับไม่ใช่การแสดง หากเป็นการปรากฏตัวของหนุ่มผมยุกยิกใส่แว่นที่ยืนจ๋อยอยู่ข้างประตู…
พีทกับงานวัฒนธรรมที่ไม่เคยมีในประวัติศาสตร์มหา’ลัย
เสียงแตรรถเมล์ข้างมหาวิทยาลัยดังขึ้นตามเวลาที่ทุกคนจดจำได้เหมือนเข็มนาฬิกา แต่วันนั้นพีทจำจังหวะหัวใจตัวเองได้ดีกว่าเสียงแตรเสียอีกเพราะเขากำลังกดปุ่ม ‘ส่ง’ เพื่อตอบอีเมลที่คิดว่าเป็นมุกให้เพื่อนในกลุ่มเดียวกัน…
เทศกาลที่ไม่มีอยู่ของบอน
เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังขึ้นกลางห้องปล่อยอดีตร้างของชมรมภาพยนตร์ในตึกศิลปะ ชั้นสอง ราวกับเป็นสัญญาณเตือนภัยที่มีรูปลักษณ์เป็นแสงสีฟ้าเล็ก ๆ บนหน้าจอมือถือของบอน บอน: “อื้อ—ยังไม่อยากตื่น” เขาหยิบมือถือขึ้นมา…
หอพักสีฟ้าที่ไม่เคยสงบ
เสียงนาฬิกาปลุกในห้อง 307 หอพักสีฟ้าดึกดื่นกว่าเสียงโทรศัพท์ของใครหลายคน มันดังในห้องซึ่งมีถ้วยมาม่าเก่า ๆ สองใบกองอยู่บนโต๊ะ เครื่องซักผ้าที่ไม่มีประตูและรูท่อที่ซ่อมแบบยิ้มแหย่ทุกครั้งที่ฝนตกทำให้เพดานมีน้ำหยดลงมาตรงมุมที่มีต้นกระบองเพชรแห้ง ๆ ตั้งอยู่…
มหกรรมความจริงที่ถูกบิด
ประตูหอพักปิดกึกในวันที่ปรีชาตั้งใจจะไปคุยเรื่องทุนกับคณะกรรมการสโมสรนักศึกษา แต่เขากลับยืนโง่ ๆ อยู่หน้าตึกในชุดสูทที่เพิ่งเช่ามา เครื่องแบบดูดี แต่รอยยับตรงแขนเสื้อบอกเวลาแห่งความรีบร้อนและง่วงนอน “พีช…
บันทึกแผลงๆ ของผู้กำกับมือใหม่
วันแรกของเทอมหน้าร้อนมหาวิทยาลัยมียุงกราย ภายในหอประชุมชมรมละครเวทีมีคนมากกว่าที่ควรจะมีอยู่ในห้องหนึ่ง มินยืนตัวแข็งเพราะความรู้สึกว่าทุกสายตาเหมือนจะบอกว่าเขาไม่ควรอยู่ที่นี่ “มิน! นี่ของนายเหรอ?” ฟางยื่นซองกระดาษหนาคล้ายแฟ้มใส่ให้…
ละครรักละครลวง
เสียงแตรจักรยานดังป๊อกหนึ่งที ก่อนที่ห้องชมรมละครของมหาวิทยาลัยจะระเบิดเป็นเสียงหัวเราะและเสียงบ่นพร้อมกัน “เออ แกเงียบหน่อยสิ พีท ใครจะคิดว่าวันนี้เราจะมาแท็กทีมกันเพื่อซ้อมฉากฆาตกรรม…ในห้องเก็บอุปกรณ์” “เก็บอุปกรณ์มันมืด!”…
งานมหกรรมที่ไม่มีใครสมัคร
เช้าวันจันทร์ที่มหาวิทยาลัยมรวลัยเริ่มต้นด้วยเสียงประกาศที่ก้องจากลำโพงหน้าอาคารเรียน: “ประกาศสำหรับทุกชมรม ผู้รับผิดชอบงานมหกรรมศิลปะภายในมหาวิทยาลัยโปรดรายงานความคืบหน้า…”…
ละครหนี้รักของแป้ง
เสียงกีตาร์ผิดคอร์ดดังลั่นจนกำแพงชมรมสั่นเป็นครั้งที่สามของเช้าวันนั้น “โอ้ย! ใครเล่นแบบนี้อีกแล้วเนี่ย!” รองศรกระโดดขึ้นจากเก้าอี้ มือกุมหัวเหมือนคนตกใจทั้งที่เพิ่งดื่มกาแฟยี่ห้อเดียวกับความเครียด “ผมเองครับ… กุ้ง”…
คืนเดียวก่อนเช็คเอาต์
เต้ยล้มตัวบนเตียงผ้าห่มลายดอกไม้ในหอพักหญิง-ชายรวมลำดับที่ 7 ของมหาวิทยาลัยสมัยใหม่ เตียงเขาอยู่ชั้นล่าง ฝั่งหน้าต่างที่เห็นต้นไม้หน้าหอ เขาเป็นคนหน้าตายเมื่อโดนคำถามตรงๆ แต่หน้าตาจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้างเมื่อมีคนชม มีคนขอให้ช่วย…