เสียงเอะอะปังปังดังขึ้นตั้งแต่เช้าตรู่ โต้งยืนอยู่กลางซอยบ้านเลขที่ 99 มือขวาถือโทรโข่ง มือซ้ายถือสมุดจด โต้งคือชายวัย 33 ปี ผู้เชื่อว่าการบริหารชุมชนเป็นภารกิจสำคัญยิ่งใหญ่ — แม้ว่าส่วนใหญ่คนอื่นจะเห็นว่าเขาคือ “ตัวสร้างวุ่นวายที่หนึ่ง”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!โต้งส่องโทรโข่งไปทางบ้านน้าเหลิม “ประกาศ ๆ วันนี้มีประชุมด่วนนะครับ สมาคมเพื่อนบ้านบ้านเลขที่ 99 ขอเชิญทุกบ้านออกมาหน้าบ้านเดี๋ยวนี้!”
จ๋อม หญิงร่างเล็ก ที่รักความสงบ เงยหน้าตอนกำลังรดน้ำต้นไม้ เธอถอนหายใจ “อีกแล้วเหรอคะคุณโต้ง ประชุมอีก…เมื่อวานเพิ่งประชุมเรื่องฝาท่อหลุด วันนี้เรื่องอะไรคะ?”
โต้งประกาศด้วยความมั่นใจ “เรื่องสำคัญเลยครับ คุณจ๋อม! รถขยะเข้าช้า ผมสงสัยว่าต้องมีใครสอดไส้เศษอาหารผิดวันแน่ ๆ!”
เสียงฮัมของโมทย์ เด็กหนุ่มไม่เอาไหน แต่ใจดี ที่กำลังเล่นฟลุ๊ตผิดคีย์ดังแว่วออกมาจากบ้านข้าง ๆ “อ้าว พี่โต้ง มัวแต่จับผิด วันที่รถขยะเข้าไม่เกี่ยวกับเศษอาหารหรอกมั๊ง วันนี้วันอังคาร…”
“นี่แหละโมทย์! นายรู้ไว้ด้วยนะ วินัยเป็นสิ่งสำคัญ ถ้าเราปล่อยเรื่องเล็ก ๆ มันจะบานปลายใหญ่โต!” โต้งว่า พลางจดบันทึกในสมุดอย่างจริงจัง
ตาเจือ คุณลุงใจดีที่อยู่บ้านหัวซอย เดินมาพร้อมไม้เท้า “โต้ง เอ็งจะปลุกโขมงโฉงเฉงแต่เช้าทุกวันไม่ได้ ผู้ใหญ่เขานอนดึกนะโว้ย…”
โต้งไม่สนใจสายตาเอือม ๆ “ตาเจือ ผมมีแผน! ผมขอเชิญทุกคนช่วยกันเฝ้าซอย ใช้ระบบเวรยาม กำหนดกฎชุมชนใหม่ให้บ้านเลขที่ 99 สะอาด ประหยัดน้ำ ไม่มีขโมย!”
เสียงถอนใจดังระงมรอบซอย แต่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธโต้งตรง ๆ เฮียมงคล เจ้าของร้านขายกุญแจ หันไปกระซิบกับจ๋อม “คราวนี้จะมีเรื่องอะไรตามมาอีกเนี่ย?”
กลางวันแสก ๆ โต้งแจกตารางเวรยามบ้านละชั่วโมง “ถ้าทุกบ้านช่วยเฝ้า ระวังของ ถังขยะ สมาคมเราจะเป็นต้นแบบประชาธิปไตย!”
โมทย์หาววอด “ผมมีสอบนะพี่โต้ง เฝ้ายามตอนบ่ายสอง ผมจะหลับเอา…”
โต้งหัวเราะ “นั่นแหละ นายกำลังจะฝึกความรับผิดชอบ!”
แผนเวรยามดูดี แต่โมทย์นั่งหลับข้างถังขยะ จ๋อมลืมกุญแจกับตาเจือมัวแต่เม้ากับเพื่อนเก่า วันรุ่งขึ้นเฮียมงคลเจอถังขยะบ้านตัวเองหายไป แล้วฝาท่อหน้าซอยก็ลืมปิด เหมือนจะยิ่งเละ!
ตอนบ่ายโมทย์รีบวิ่งไปหาโต้ง “พี่โต้ง บ้านเฮียมงคลโดนขโมยถังขยะ งานผมก็ยังไม่เสร็จ พี่จะรับผิดชอบยังไงอ่ะ”
โต้งหน้าซีด “เป็นไปไม่ได้! ระบบเวรยามผม… หรือว่ามีสายลับในบ้านเลขที่ 99!”
จ๋อมพูดเสียงอ่อนโยนแต่ติดจะประชด “หรือจริง ๆ แล้วมันแค่ลมแรง ถังกลิ้งออกไปเอง…”
ตาเจือขำ “เอ็งจะซับซ้อนอะไรนักวะโต้ง ถังขยะหาย ไม่ต้องสืบถึง FBI หรอกมั้ง”
แต่โต้งไม่สนใจ “ทุกคน เราสงสัยใครในซอย! ผมจะไปตั้งกล้องวงจรปิดจับคนร้าย!”
วุ่นหนักขึ้น—โต้งเริ่มขอเงินบริจาคติดกล้อง ทั้งที่ไม่มีใครเห็นด้วย เฮียมงคลตัดบทเสียงเข้ม “เฮ้ย! โต้ง ถังขยะฉันแค่กลิ้งไปติดป่าหลังบ้าน! แกจะเน้นจับผิดไปถึงไหน”
โต้งทำหูทวนลม “แต่เฮียคิดดู—ถ้าวันหนึ่งมีขโมยของจริง บ้านเลขที่ 99 จะโดนโจมตีจากทั้งเมือง!”
จ๋อมเหนื่อยใจ “ถ้าอย่างนั้นช่วยปิดฝาท่อก่อนดีมั๊ย? เมื่อตะกี้เกือบมีคนตก”
โต้งเริ่มเครียด แต่ไม่ยอมรับผิด “โอเค เดี๋ยวผมแก้ใหม่ ผมจะไปหาเทปกั้นอันตรายมาใส่ฝาท่อ ปลอดภัยชัวร์”
ตกเย็น โต้งลากเทปสีแดงมากั้นตรึงหน้าซอย ระหว่างติดเทป แขกบ้านใหม่ชื่อพิลัย แวะมาดู “ขอโทษค่ะ นี่ต้องเดินข้ามเทปไหมคะ หรือจะผิดกฎชุมชน?”
โต้งรีบตอบ “โอ๊ะ ไม่เป็นไรครับ นี่แค่เทปเตือน ไม่ใช่เขตอันตรายจริง — ยังไม่ได้สร้างอะไรผิดกฎหมาย”
โมทย์แอบกระซิบกับจ๋อม “ถ้าโต้งมีนายกตำบลอีกซักคน คงต้องแจกผ้าพันแผลฟรีแน่…”
ถึงเวลากินข้าว โต้งยังคงขะมักเขม้นกับการ “เฝ้าระวังสังคม” กว่าตัวเองจะรู้ตัว เทปที่ติดไว้กลับพันถังน้ำของตาเจือไปด้วย พอตาเจือจะไปตักน้ำ ขาถูกเทปพันล้มตึง (แต่ล้มเบา เพราะกลัวเจ็บจริงไม่ตลก!)
ตาเจือบ่น “นี่บ้าน 99 ห้ามเดินหรือไง!”
โต้งรีบพุ่งเข้าไป “ขอโทษครับตาเจือ ผมจะรีบแก้ไข” โต้งหยิบกรรไกรมาตัดเทป แต่เผลอทำกุญแจฝาท่อหล่นลงท่อ!
เสียงฮือฮาเรื่องกุญแจหายกระจายทั่วซอย จ๋อมถอนใจกลายเป็นขำ “ในที่สุดเราก็กลับมาจุดสตาร์ท — ฝาท่อไม่มีฝา”
กลางค่ำคืน จู่ ๆ มีเสียงดังแปลก ๆ หลังบ้าน ทุกคนตกใจนึกว่าขโมยจริง โต้งรีบถือไฟฉายไป ซึ่งกลายเป็นแมวข้างบ้านสองตัวไล่จับหนูจนเสียงดังโต้งหน้าเจื่อนแต่ก็แถ “แมวนี่แหละคือผู้พิทักษ์บ้าน 99!”
รุ่งเช้า โต้งประชุมอีกรอบ “ผมว่าเราต้องร่วมมือกัน ทั้งซอย ไม่ใช่ให้ผมทำคนเดียวใช่ไหม?” เฮียมงคลขมวดคิ้ว “เอ็งเองแหละจะทำ รึจะยอมฟังคนอื่น”
โมทย์โบกมือ “พี่โต้ง ผมมีไอเดีย แทนที่จะเฝ้าของบ้านเรา มาเฝ้ากันเองเถอะ ใครขาดก็ช่วยกัน แจ้งกันแบบง่าย ๆ”
จ๋อมเสริม “แล้วเรื่องขยะ—ถ้าใครว่างก็ช่วยรวมถังมาหน้าซอย จะได้ไม่พลาดวันรถ”
โต้งนิ่งคิด “จริงของพวกนาย… ผมมัวแต่คิดว่าตัวเองต้องคุมทุกอย่าง ทั้งที่จริงแล้ว เราอยู่ด้วยกันก็ต้องแบ่งกันรับผิดชอบ”
ตาเจือยิ้ม “เออ โต้งก็โต้งเถอะ อยู่กันแบบบ้าน ๆ ก็หมุนเวียนกัน เดี๋ยวก็เวิร์คเอง”
บรรยากาศในซอยดีขึ้น ทุกคนช่วยกัน คนลืมก็มี เพี้ยนก็มี แต่เสียงหัวเราะกลับมากขึ้น เมื่อใครสักคนเอ่ยชื่อ “โต้ง” ทุกบ้านก็พูดพร้อมกัน “หัวหน้าเถียงแต่ใจดีกว่าคิด!”
โต้งหน้าแดงนิด ๆ สะกิดโมทย์ “นายว่าต่อไปจะมีเรื่องอะไรวุ่น ๆ อีกไหม?”
โมทย์หัวเราะ “มีแน่พี่ เรื่องโต้งไม่มีวันหมด”
จ๋อมส่ายหน้าแต่ก็ยิ้ม “ขออย่างเดียว อย่าติดเทปพันน้ำฉันอีกละกัน”
โต้งตอบเสียงอ่อย ๆ “รับทราบ! บ้านเลขที่ 99 จะไม่วุ่นวายขนาดนั้นอีก… หรือเปล่า?”
เสียงหัวเราะพร้อมใจดังขึ้นในชุมชน เมื่อความป่วนกลายเป็นความผูกพัน และโต้งก็ยิ้มกว้างในใจ แม้แผนไม่ได้สมบูรณ์ แต่มิตรภาพที่บ้านเลขที่ 99 แน่นแฟ้นกว่าเดิม
