แสงจันทร์สาดส่องผ่านกิ่งไม้สูงในสวนหลังบ้านของโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยของนักเรียนที่คุยกันอย่างสนุกสนานสะท้อนให้เห็นถึงบรรยากาศแห่งความสุข จนถึงค่ำคืนที่มืดสนิท นพ (16 ปี) ยืนอยู่ที่สระน้ำในสวนหลังโรงเรียน โดยมีเสื้อยืดขาวติดอยู่บนตัวและกางเกงยีนส์ขาดเล็กน้อย มองไปยังฝูงดาวที่ส่องแสงอยู่บนท้องฟ้า ปรากฏการณ์ที่เต็มไปด้วยความมหัศจรรย์ ในขณะที่ใจของเขาเต็มไปด้วยความกังวล
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ทำไมฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนเดียวที่ศึกษาดาวแล้วฝันถึงอนาคต” นพบอกกับตัวเอง แต่แล้วเสียงก้าวของนักเรียนหญิงดังขึ้นจากด้านหลัง แพร (16 ปี) เท้าของเธอเบา ๆ ในขณะที่ใส่หมวกแก๊ปสีดำเดินเข้ามาหาเขา ทำให้เขาหันไปมองเธอ
“นายออกมาที่นี่ทำไม” แพรถามด้วยน้ำเสียงเฉยเมย แต่ภายในลึกๆ เขาคือคนที่เธอสนใจ แต่ไม่กล้าจะบอก นพยิ้มให้กับเธอ และปากของเขาค่อยๆ ตอบ “ฉันแค่ต้องการนับดาว”
แพรคิดว่าจะกำลังสร้างอะไรขึ้นระหว่างทั้งคู่ ความรักกำลังเริ่มต้นขึ้นในบรรยากาศที่ปกคลุมไปด้วยความลึกลับ และความรู้สึกดีๆ ทุกคืนพวกเขาจะพบกันและเริ่มพูดคุย สิ่งเล็กน้อยเหล่านี้สะท้อนให้เห็นว่าเป็นช่วงเวลาของวัยรุ่นที่สวยงามในการเรียนรู้เกี่ยวกับกันและกัน
แต่ในขณะที่ความรักเริ่มเบ่งบาน ความน่าสะพรึงกลัวเริ่มแผ่กระจายไปทั่ว ครอบครัวของแพรมีปัญหาการเงิน พ่อกับแม่ของเธอทะเลาะกันบ่อยมาก ทำให้เธอไม่สามารถมองเห็นอนาคตในครอบครัวได้ชัดเจน โดยเฉพาะเมื่อนพเริ่มเข้ามาอยู่ในชีวิตของเธอ ทำให้เธอรู้สึกว่าไฟของความหวานในใจเริ่มมอดลง
“ถ้าพ่อแม่ฉันรู้ว่าฉันคบกับนาย เขาจะไม่ยอม” แพรพูดเสียงเบา พลางเหม่อมองลงไปในน้ำขุ่น “แล้วถ้านายต้องเลือกระหว่างฉันกับครอบครัว นายจะเลือกใคร”
ถึงแม้ว่าในใจของนพจะรู้ว่ามันไม่ยุติธรรม แต่เขาก็ไม่สามารถให้คำตอบในช่วงเวลานั้นได้ ทั้งคู่เผชิญกับความกดดัน รวมไปถึงการบ้านและการเตรียมสอบปลายภาค ทำให้มีเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่มีความสำคัญที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขา
คืนหนึ่ง เมื่อแสงดาววับวาวอยู่รอบๆ นพ และแพรยืนอยู่ที่หน้าบ้านของแพรได้ยินเสียงเกิดการทะเลาะกันอย่างรุนแรงภายในบ้าน ทำให้แพรถอยกลับ และนพพยายามจะเข้าไปหาเธอ “แพร! รอฉันด้วย!”
เสียงอึกทึกที่ดังมาทำให้เขารู้สึกทึ่ง เธอพยายามแต่ไม่สามารถกลับไปในบ้านนั้นได้สักที ในระหว่างนั้น แพรเริ่มรู้สึกถึงการสูญเสีย และความรักที่เธอมีให้นพก็เริ่มสั่นคลอน
เวลาเดินผ่านไปอย่างเชื่องช้า นพตัดสินใจจะหาทางออกโดยการประทางการเรียนเพื่อให้ได้เงินมาช่วยครอบครัวแพร แต่การสอบเข้ามหาวิทยาลัยกำลังใกล้เข้ามาเป็นแรงกดดันใหญ่ที่พวกเขาต้องเผชิญพร้อมกัน
ในห้องเรียนที่มีเสียงดัง โต๊ะเรียนที่เต็มไปด้วยเอกสารเล่มโต เสียงอาจารย์บรรยาย แต่ความเงียบในใจของนพกลับกดดันให้เขาคิดถึงแพร “เราจะไม่ให้ครอบครัวเราแตกแยกไปมากกว่านี้” เขาพูดให้กับตัวเอง พร้อมเปิดหนังสือเพื่อเตรียมการสอบ
แต่ในขณะเดียวกัน เขารู้สึกว่าแพรเริ่มห่างออกไป โดยเฉพาะคืนๆ หนึ่งที่เขาเห็นเธอห่างเหินในสวนหลังโรงเรียนเมื่อพวกเขานัดพบกันวันศุกร์ แม้จะเป็นช่วงเวลาแห่งความสุข แต่นพก็รู้ว่ามันกำลังจะเกิดขึ้น การเผชิญหน้าอันหนักหน่วงระหว่างการเลือกทางเดินของชีวิต
เมื่อเขามาที่บ้านแพรเพื่อพูดคุยกับเธอ เสียงระเบิดดังขึ้นจากข้างในบ้านที่ไม่มีความสุข “ไปจากที่นี่เถอะนพ” แพรพูดด้วยน้ำเสียงที่ยืนยันให้เขาเข้าใจ
“ต่อให้มีอะไรเกิดขึ้น ฉันก็ยังรักนาย” เขาตอบ แต่แพรหลับตาลงและน้ำตาเริ่มไหลออกมา ทั้งคู่รู้ดีว่าสิ่งที่พวกเขาต้องทำในตอนนั้นอาจทำลายสิ่งดีๆ ที่พวกเขาสร้างขึ้นร่วมกันไป
เสียงของ้การทะเลาะดังขึ้นในบ้าน แพรจึงฉุดตัวเองออกจากนพและกลับเข้าไป พร้อมทั้งส่งคลิปเสียงให้เขาเพื่อลดความรู้สึกเจ็บปวดที่ก่อตัวขึ้นระหว่างทั้งคู่ “ฉันจะไม่ลืมวันเวลาที่เราเคยมีด้วยกัน” เยื่อใยของความรักเริ่มแยกทางในขณะที่นพเหลือบมองเห็นภาพของแพรเดินหายเข้าไปในบ้าน
อีกสัปดาห์ต่อมา เสียงกรี๊ดของแพรดังขึ้นด้วยความหวาดกลัวและอนาคตที่ไม่แน่นอน ขณะที่นพเดินเข้าไปในความมืดของสวนหลังบ้านของโรงเรียนและนั่งลงที่มุมหนึ่งของสระน้ำ เขาคิดถึงวันเวลาที่สวยงามในตอนแรกที่เคยมี เขารู้ว่าความรักที่แท้จริงนั้นคือการยอมรับความจริงแล้วให้เวลาเยียวยาทุกบาดแผล
“ถ้าชีวิตนี้ต้องแยกทาง” เขาพูดกับตัวเอง “ฉันก็ต้องยอมรับ ต้องเดินต่อไป” แต่น้ำเสียงที่เหี่ยวหวดยังคอยกระซิบบอกเขาว่า นั่นคือการตัดสินใจที่หนักหน่วงที่สุดในชีวิต หนทางข้างหน้าเต็มไปด้วยความไม่แน่นอนและเสียงเรียกของความรักซึ่งยังก้องอยู่ในใจนั้นอาจกลายเป็นเพียงความทรงจำ
แต่ในที่สุด ความรักก็จะอยู่ในความทรงจำเพียงอย่างเดียว ซึ่งทั้งคู่ต่างได้เรียนรู้และเติบโตจากความสุขและทุกข์ที่พวกเขาเคยมีร่วมกัน
