เช้าวันพรุ่งนี้ที่คณะศิลปศาสตร์เริ่มต้นด้วยเสียงร้องเพลงประสานไม่ตรงจังหวะ เหมือนคนสุ่มเก็บโน้ตจากถังขยะแล้วลองเล่นด้วยกัน ท่ามกลางความสับสน มีคนที่ยืนหน้าเวทีแล้วพยายามยิ้มอยู่ตลอดเวลา เขาชื่อ ภูวณัฐ แต่ทุกคนเรียกสั้น ๆ ว่า ‘ภู’ เพราะชื่อเต็มยาวเกินกว่าจะวางบนป้ายโปรแกรมการแสดง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ภู! เธอมาแล้ว เย้” เสียงมีนาที่เปรี้ยวและรวดเร็วพุ่งเข้ามาเธอเป็นคนที่พูดเร็วพอ ๆ กับที่ใจเร็ว “ช่วยถือกล่องอุปกรณ์หน่อยได้ไหม ของสำคัญจะถูกเก็บไว้ในนี้”
ภูยิ้มกว้างแล้วรับกล่องด้วยมือทั้งสองข้าง เขาชอบช่วย และชอบให้คนอื่นสบายใจ เวลาคนขอร้อง เขามักตอบว่า ‘ได้’ อย่างเคร่งครัดเหมือนเป็นกฎข้อเดียวในคัมภีร์ชีวิต
“ได้สิ” ภูตอบไว้โดยไม่ได้คิด สิคำตอบที่เขาเชี่ยวชาญจนกลายเป็นสัญชาติญาณ
“เธอนี่น่ารักจัง เหมาะจะเป็นคนประกาศข่าว สักหน่อย” มีนาหัวเราะ “แล้วคืนนี้มีการโหวตกรรมการชมรมด้วย เธอจะเข้าประชุมไหม?”
ภูทำหน้าเจียมตัว “เอ่อ… ได้ค่ะ”
นั่นคือจุดเริ่มต้นของความเข้าใจผิด
อีกฝากหนึ่งของอาคาร มีป้ายสีหลุด ๆ เขียนว่า ‘รายชื่อผู้สนับสนุนงานละคร’ กระดาษบางแปะทับกันจนแทบไม่เห็น คนคอยตรวจรายชื่อเป็นอาจารย์ใจดีแต่หยอดมุกแห้ง เขาเห็นชื่อผู้บริจาคหลายคน แต่มีชื่อคนหนึ่งที่โดดเด่นเป็นตัวพิมพ์ใหญ่ชัดเจน ‘ภูวณัฐ วัฒนา’ ตรงกับชื่อภูเป๊ะ ๆ
อาจารย์คนนั้นเดินมาหาและยิ้มอย่างประหลาด “ภู นะ? มาทันเวลาพอดีเลย เรากำลังคิดว่าจะขอบคุณผู้สนับสนุนทางการเงิน คณะเห็นว่าเธอเหมาะจะขึ้นกล่าวขอบคุณในงานวิธีมอบทุน”
ภูหน้าเหวอ “คือผมไม่ได้บริจาคอะไรนะครับ”
อาจารย์กวาดสายตาไปที่รายชื่ออีกครั้ง “ไม่หรอก รายชื่อชัดเจน ‘ภูวณัฐ วัฒนา’ เขาโทรเข้ามาตั้งแต่สองวันก่อนว่าจะมาดูการซ้อมและ…”
ภูกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ ฟังดูแล้วเหมือนมีคนชื่อเหมือนเขาโทรมาจริง ๆ แต่นิดหนึ่งในสมองบอกว่า ‘นี่อาจเป็นเรื่องเล็ก’ เขาไม่ชอบทำให้ใครอึดอัด ไม่ชอบการปฏิเสธ แต่การยอมรับคำชมแบบนี้—หมายถึงการยอมรับสถานะผู้บริจาค—มันไม่ใช่แค่ ‘ใช่’ ธรรมดาแล้ว
“เอ่อ… ได้…” เขาพูดคำเดิมออกไปอีกครั้ง ด้วยเสียงที่เบาแต่ทั้งห้องได้ยิน
มีนาตบไหล่เขาแล้วหัวเราะ: “ฉลาด จัดฉากให้เหมือนเจ้าของงานมาขอบคุณเลย เผื่อโชคดีได้กาแฟฟรี”
ตั้งแต่นั้น ชมรมละครเปลี่ยนโหมดจากซ้อมไปเป็น ‘การเตรียมต้อนรับผู้บริจาค’ ทุกคนยิ้มคล้ายกับแสงสปอตไลต์ส่องตรงหน้า ภูได้รับมอบหมายงานแบบไม่ทันตั้งตัว ให้กล่าวขอบคุณบนเวที รับมอบช่อดอกไม้ เปิดซิปกล่องบริจาค ฯลฯ เขาพยายามทำให้ดีที่สุดเพราะคำว่า ‘ได้’ ยังรันอยู่ในตัว
“ภู นายต้องพูดว่าขอบคุณด้วยถ้อยคำที่กระชับและจริงใจ” หนูดี หัวหน้าฝ่ายเวทีที่มีนิสัยเป็นระเบียบ คำพูดของเธอพุ่งมาเหมือนนาฬิกาปลุก “อย่าพูดแล้วกลายเป็นเรื่องตลกนะ เราต้องรักษาหน้าชมรม”
“ได้ค่ะ” ภูตอบอีกครั้งด้วยความหวังว่าจะทำให้คนอื่นสบายใจ
ซ้อมหนึ่งซ้อมสอง ภูเริ่มรู้สึกว่าเขาเล่นบทมากกว่าบทพูดมันเป็นการแสดงตัวจริง ตัวตนที่เขาสร้างขึ้นมาสอดคล้องกับสิ่งที่คนอื่นคาดหวัง เขาเริ่มคิดว่าการชอบตอบว่า ‘ได้’ อาจเป็นพรศักดิ์สิทธิ์หรือคำสาปก็ไม่รู้ แต่เมื่อเห็นใครยิ้มไปด้วยกัน เขาก็รู้สึกดี
จนกระทั่งเช้าวันหนึ่ง ที่ชมรมพบปัญหาใหญ่กว่าเดิม—แผนการระดมทุนที่วางไว้ล้มครืนเพราะพิมพ์เลขบัญชีผิด ตัวเลขหนึ่งตัวทำให้เงินที่จะเข้ามาพลาดไป และกองทุนของชมรมย้อนกลับมาถูกปิดประตู
มีนามองภูทั้งห้องด้วยตาเป็นประกาย “เพราะชื่อเธออยู่ในรายการ พวกกองทุนเลยเข้าใจผิดว่ามีผู้บริจาคใหญ่ เราเลยไม่ต้องพูดถึงตัวเลข แต่ตอนนี้มันมีปัญหา…” เธอหยุดพูดแล้วส่ายหน้า “ยุ่งแล้วนะ ถ้าไม่มีเงิน ชมรมอาจถูกยุบ เราทำงานกันมาทั้งปี”
ภูรู้สึกเหมือนมีหน้าไม้ยักษ์มาทิ่มที่อก เขาอยากหนี แต่สัญชาตญาณ ‘ได้’ ทำงานอีกครั้ง มันเป็นเหมือนคำสาปที่ทำให้เขาเห็นคนอื่นทุกคนต้องผ่านไปได้
“ผม… จะช่วยหาเงินให้ได้” เขาพูดโดยไม่คิดหน้า ไม่ได้วางแผน เป็นคำตอบที่แหวกความเงียบในห้อง
“นายจะทำยังไง?” พุฒ เทคฯ ก์สุดเพี้ยนถามด้วยน้ำเสียงที่เหมือนไม่เชื่อว่าจะเป็นไปได้
ภูยิ้มแบบเด็กม.ปลายที่พ่อแม่เพิ่งสัญญา ‘ไว้เดี๋ยว’ เขายื่นมือ “เรามีเวลาสองสัปดาห์ ผมคิดว่าถ้าพวกเราเล่นการแสดงดี ๆ และชวนคนมาดูก็ต้องมีคนให้เงิน”
มีนาส่งสายตาระวัง “ภู นายรู้ไหมว่าการจัดแสดงทำเงินยากกว่าเดินขายน้ำตาลไหม้ที่หน้ามหาวิทยาลัย”
ภูยกมือขึ้นเหมือนคนที่ยอมรับคำท้า “ได้ แล้วถ้าเราไม่ได้เงิน ผมยินดีจะทำงานสมัครใจทุกอย่าง”
อีกครั้งคำว่า ‘ได้’ เปิดประตูให้แผนการที่ไร้การเตรียมเป็นไปได้ ทุกคนเริ่มเตรียมงาน ทุกคนเริ่มซื้อใบปลิว ทุกคนเริ่มเปลี่ยนความคิดว่าชมรมจะไม่ตาย ถ้าพวกเขาฝ่าฟันได้
แต่ปัญหาใหญ่ยังไม่ได้หมดแค่นั้น—ข่าวลือเรื่อง ‘ผู้บริจาคภูวณัฐ’ เริ่มเข้าไปถึงหูนักศึกษาจำนวนหนึ่ง ใคร ๆ ก็อยากมาดูการแสดง ถ้ามีคนดังหรือผู้มีอันจะกินเข้าร่วม ผลตอบรับจะพุ่งขึ้น ในขณะเดียวกัน ชื่อภูกลายเป็นตัวยืนพาดหัวโดยที่เขาเองไม่รู้เรื่อง
“ภู นายต้องให้สัมภาษณ์เป็นทางการ” อาจารย์ที่ดูแลชมรมกระซิบ “ดึงคนมาสนใจสิ อาจจะมีคนอยากมาร่วมบริจาคจริง ๆ”
ภูท่องบทพูดในใจ ทั้ง ๆ ที่เขาไม่มีเงินมากพอจะบริจาคตามที่พูด เขามีเงินพอจ่ายค่าเช่าหอและกินราเม็งเดือนละสามครั้ง แต่เขายังยอมรับสถานะแบบนี้เพราะเขาเกลียดความขัดแย้งเกินกว่าจะปฏิเสธ
วันที่จะให้สัมภาษณ์มาถึง มีนักข่าวนิสิตสองคนยืนถือไมค์ หนึ่งในนั้นถามอย่างรวดเร็ว “คุณภูวณัฐครับ ชมรมละครบอกว่าคุณคือแรงสนับสนุนหลัก จะฝากอะไรถึงแฟน ๆ และผู้สนับสนุนไหมครับ?”
ภูหัวเราะน้ำเสียงประหม่า “ผมแค่… ช่วยต่อความฝันของคนอื่นได้ครับ ถ้าใครอยากสนับสนุนก็ติดต่อชมรมได้เลย”
คำพูดนั้นถูกส่งออกไปในกล่องข่าวของมหาวิทยาลัย เป็นคลิปสั้น ๆ ที่มีคนดูจำนวนมาก ผู้คนเริ่มพูดว่า ‘ภู’ คงเป็นคนใจบุญอย่างไม่รู้ตัว โลกออนไลน์ในคณะพุ่งไปหลายจุดและความจริงเริ่มเป็นเรื่องที่ทุกคนส่งต่อ
ระหว่างนั้น ภูเริ่มไม่สบายใจ เขาเดินกลับหอด้วยหัวที่หนัก มองเห็นโปสเตอร์งานของชมรมติดทุกมุม แต่ความรู้สึกในอกบอกว่าเขากำลังก่อปัญหาใหญ่ หากใครมาเรียกร้องเงินจากเขา เขาจะทำยังไง เขาไม่มีคำตอบที่แน่นอน
คืนหนึ่งก่อนการแสดงใหญ่ พุฒเจอหลักฐานหนึ่งในกล่องอีเมลที่ลืมเปิด ลิงก์ไปยังการโอนเงินที่ผิดพลาดและสลิปที่พิมพ์ชื่อ ‘ภูวณัฐ วัฒนา’ เป็นชื่อผู้โอนจริง ๆ แต่เลขบัญชีกลับไม่ใช่เลขของภู
พุฒหน้าซีด “นี่มัน… คนเขียนชื่อเหมือนกัน แต่เลขบัญชีไม่ใช่ของภู มันคงเป็นความผิดพลาดในการบันทึก”
มีนาสะบัดผม “แล้วทำไมเรื่องนี้ถึงไม่ถูกแก้ก่อนหน้านี้ เราควรโทรไปถามสิ”
ภูสะดุ้ง เขารู้สึกเหมือนพื้นดินหายไป “ผม… ผมกลัวว่า… ถ้าผมบอกความจริง ชมรมจะเสียความน่าเชื่อถือ และคนอาจจะเลิกเข้ามา”
หนูดีล้มตัวลงบนเก้าอี้ “อย่างน้อยนายต้องยอมรับว่าเราไม่ควรปิดบัง”
“ถ้านายบอกความจริงตอนนี้ นายอาจช่วยให้คนเข้าใจ” พุฒพูดนิ่ง ๆ “หรือไม่ก็…” เขาหยุดเล็กน้อย “นายน่าจะลองหาเงินจริง ๆ สักทางกว่าไปซ่อนตัวอยู่หลังข่าว”
ภูเงียบ เขารู้ว่าการเลือกที่จะปฏิเสธหรือยอมรับความจริงทั้งสองอย่างมีความเจ็บปวด คนในชมรมอยากให้เขาทำในสิ่งที่เขาไม่ใช่ และความจริงกดดันเหมือนผนังกำแพงที่กำลังจะพัง
กลางดึกคืนนั้น ภูนั่งมองเพดานห้องเช่า มือข้างหนึ่งกำจดหมายที่บอกข่าวดีเรื่องทุนการศึกษา เขามีทุนนี้เพราะผลการเรียนยอดเยี่ยมและการเข้ากิจกรรมของมหาวิทยาลัย แต่ถ้าชมรมถูกยุบหรืองานล้มเหลว ภูจะรู้สึกว่าความเกียจคร้านของเขาได้ทำร้ายคนจำนวนมาก
เช้าวันต่อมา ภูเดินไปหานอกห้องซ้อม เขาตัดสินใจว่าจะทำอะไรสักอย่างที่แตกต่างจากการตอบ ‘ได้’ แบบอัตโนมัติ เขาต้องรับผิดชอบต่อโลกที่เขาสร้างด้วยคำพูดสั้น ๆ
“ฉันจะทำการแสดงให้ดีที่สุด และฉันจะยอมรับถ้าเรื่องมันไม่ดีพอ” เขาบอกกับมีนาและเพื่อน ๆ ด้วยน้ำเสียงแข็งแรงกว่าเดิม
มีนาเบิกตา “นายพูดเหมือนคนที่ผ่านการฝึกฝนเรื่องความซื่อสัตย์มาแล้ว”
ภูยิ้ม “ผมแค่… เบื่อการซ่อนตัว ผมจะลองเป็นคนที่พูดไม่ว่า ‘ได้’ เสมอไป”
แผนการใหม่เกิดขึ้น พวกเขาไม่พึ่งพิงชื่อเสียงหรือข่าว แต่พึ่งพิงกันเอง และแคมเปญของพวกเขาก็เริ่มจากความจริง พวกเขาบอกบนโปสเตอร์ว่า “ชมรมละครกำลังจะยุบ! ช่วยเราหน่อย” สิ่งที่เกิดคือแปลก: แทนที่จะหลีกหนี คนกลับมากันมากขึ้นด้วยความอยากเห็นว่าพวกเขาจะทำแบบไหนเมื่อไม่ได้ซ่อนเร้น
“คนอยากเห็นความจริงมากกว่าการแสดงที่สมบูรณ์แบบ” หนูดีบอกในวันที่ทุกคนแจกใบปลิวกันจนเหนื่อย
“จริงของนายนะ” พุฒกล่าวขณะตั้งกล้องถ่ายทอดสดลองซ้อม “ถ้าเราเล่นด้วยความจริง มันอาจกลายเป็นอะไรที่คนรู้สึกเชื่อมต่อ”
คืนเปิดการแสดงมาถึง ห้องแสดงเต็มไปด้วยนักศึกษา ครู และคนจากชุมชนรอบมหาวิทยาลัย ใครจะคิดว่าความซื่อสัตย์จะเป็นเหตุให้คนมาต่อคิว ภูยืนหลังม่าน มือเหงื่อจับ เขาสำนึกได้ว่าหากเขาพูดความจริงบนเวที เขาอาจสูญเสียบางสิ่ง แต่ถ้าเขาซ่อน ความรู้สึกผิดจะตามหลอกหลอน
ในห้องเก็บของ มีนาล้วงเอาเสื้อคลุมและพยักหน้า “ถ้านายจะขึ้นไปพูด อย่าพูดขอบคุณว่าเป็นผู้บริจาค พูดถึงภาพฝันและความตั้งใจของชมรม”
ภูหายใจลึก เขาขึ้นเวที เสียงพูดคุยด้านล่างค่อย ๆ ลดระดับ เขามองเห็นใบหน้าหลายร้อยใบหน้าแต่ละคนมีความคาดหวังบางอย่าง
“สวัสดีครับ ผมภูวณัฐ” เขาเริ่ม แล้วเขาหยุดไว้สักครู่ เหมือนเก็บแรงและความกล้าที่เพิ่งหลั่งไหลมา “ผมไม่ได้เป็นผู้บริจาคที่มีเงินมากมาย” เสียงกระซิบอยู่บางที่ แต่เขาไม่หยุด “ผมเป็นคนที่บังเอิญมีชื่อในทะเบียน และผมตอบ ‘ได้’ จนเรื่องมันลุกลาม แต่ว่าทุกคนที่อยู่ที่นี่มีหัวใจของการสร้าง ผมอยากบอกว่าผมขอโทษที่ทำให้ใครต้องเข้าใจผิด และผมอยากขอให้พวกคุณช่วยกันอีกครั้ง”
เสียงในห้องเงียบประหลาด ทุกคนจับใจความได้ว่าเขาพูดจริง ๆ ไม่ได้สปอนเซอร์ด้วยเงิน แต่สปอนเซอร์ด้วยความจริงใจและความพยายาม
“เราจะเปิดกล่องรับบริจาค แต่ไม่ใช่เพราะเราต้องการให้คนช่วยเราเพียงฝ่ายเดียว เราจะขายการแสดงด้วยความจริงใจ และทุกบาททุกสตางค์จะถูกใช้ให้เกิดการเรียนรู้” ภูกล่าวต่อ เสียงปรบมือดังครั้งแรก แต่คราวนี้ไม่ใช่เสียงปรบมือที่พูดถึงชื่อเสียง มันเป็นเสียงปรบมือที่พูดถึงความกล้าที่จะยอมรับความผิด
การแสดงเริ่ม และมันไม่สมบูรณ์แบบ ในบางฉากเสียงหลุด ในบางฉากโคมไฟสว่างผิดจังหวะ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ชัดเจน: ผู้ชมร้องไห้และหัวเราะพร้อมกัน เพราะพวกเขาเห็นความจริงที่แสดงออกบนเวที
ในตอนท้ายของการแสดง ภูเดินขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ถือช่อดอกไม้ ไม่ถือใบประกาศ ไม่ถืออะไรเลย เขายืนกับไมโครโฟนและพูดต่อหน้าคนที่เข้ามาอย่างจริงใจ “ผมจะรับผิดชอบต่อความเข้าใจผิดนี้ทั้งหมด ผมจะช่วยระดมทุนด้วยวิธีที่เราเรียนรู้และประหยัด ผมจะไม่ใช้ชื่อผมเป็นหน้ากากอีกต่อไป”
เสียงตะโกนจากฝูงชน “ขอบคุณ!” และบางคนตะโกนว่า “ภูเก่ง!” แต่คำตะโกนเหล่านั้นไม่ได้เป็นแรงกดดันอีกต่อไป มันเป็นการให้กำลังใจ
หลังการแสดง พวกเขานั่งคุยกันในห้องซ้อม แสงโคมไฟสลัว ๆ ห้อยลงมาจากเพดาน มีนานั่งลงแล้ววางมือบนไหล่ของภู “นายทำได้ดีมาก” เธอบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนลง
“ไม่ทั้งหมดหรอก แต่ผมรู้สึกว่าได้เรียนรู้บางอย่าง” ภูตอบอย่างถ่อมตัว “ผมเคยคิดว่าการบอก ‘ได้’ ทำให้ทุกอย่างดี แต่จริง ๆ แล้วบางครั้งการพูดว่า ‘ฉันไม่แน่ใจ’ หรือ ‘ฉันต้องคิด’ ก็เป็นการซื่อสัตย์และช่วยให้ทุกคนเตรียมตัวดีขึ้น”
หนูดียื่นสลิปบัญชีมา “เราได้เงินมากกว่าที่คิด เพราะคนได้เห็นความจริงของเรา เขาบริจาคเพราะเขาเชื่อในความพยายาม ไม่ใช่ชื่อบนรายชื่อ”
พุฒยิ้มกว้าง “เห็นไหมล่ะ โลกไม่ได้พังเพราะความซื่อสัตย์ มันเปิดโอกาส”
แม้ว่าทุกอย่างจะลงเอยอย่างดี ชีวิตของภูก็ไม่เหมือนเดิม เขาเรียนรู้ที่จะชั่งน้ำหนักคำพูด ไม่ได้ตอบ ‘ได้’ ทุกครั้ง แต่พยายามให้คำตอบที่จริงใจ เขารู้สึกกลัวน้อยลงและรับผิดชอบมากขึ้น
ต่อมา เขาได้รับการยอมรับจากมหาวิทยาลัยในฐานะตัวแทนกิจกรรม เขาเริ่มพูดในฟอรัมเกี่ยวกับความซื่อสัตย์ในการทำกิจกรรม เขาเล่าเรื่องของเขาเป็นตัวอย่าง “อย่ากลัวการปฏิเสธ ถ้าปฏิเสธทำให้คุณรักษาความซื่อสัตย์ของกลุ่มมันดีกว่าการตกลงอย่างไม่จริงใจ”
เพื่อนบางคนล้อเลียนเขาเบา ๆ “ภู… นายวิวัฒนาการจาก ‘ได้’ เป็น ‘คิดก่อน’ แล้วนะ”
ภูหัวเราะ “บางครั้งก็ต้องเลี้ยว ไม่ใช่ตรงไปตลอด”
จบฤดูกาลนั้น ชมรมละครไม่เพียงรอดจากการถูกยุบ แต่เติบโตขึ้น มีสมาชิกใหม่เข้ามาและมีผลงานที่ยั่งยืน พวกเขาได้เรียนรู้ว่าการยอมรับความผิดพลาดและการเปิดเผยความจริงสามารถเป็นอาวุธที่มีพลังมากกว่าชื่อเสียงปลอม
ในวันที่งานปิดฤดูกาล มีการยืนปรบมือให้กับทีมทั้งวัน ทุกคนยืนเรียงหน้ากัน มีนามองภูด้วยแววตาอ่อนโยน “ฉันดีใจที่นายไม่หายไปหลังจากเรื่องจบ”
ภูมองออกไปที่ฝูงชนแล้วยิ้ม “ผมไม่คิดจะหายไปอีกแล้ว ผมจะอยู่เป็นส่วนหนึ่งที่พยายามทำให้ดีกว่าเมื่อวาน”
เรื่องราวของภูไม่ได้จบที่การเป็นผู้บริจาคปลอม เขากลายเป็นคนที่รู้จักความหมายของการรับผิดชอบ และความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับความจริง ในท้ายที่สุด ชีวิตมหาวิทยาลัยของเขาเต็มไปด้วยความวุ่นวาย แต่ก็อบอุ่นไปด้วยมิตรภาพที่แท้จริง
เมื่อคนถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้นกับคำว่า ‘ได้’ เขาจะหัวเราะแล้วตอบอย่างเรียบง่าย “คำว่า ‘ได้’ มันดีนะ แต่บางครั้งเราต้องเติมคำว่า ‘แต่’ ต่อท้าย แล้วบอกต่อว่าเราจะทำยังไง”
และทุกครั้งที่เขาพูดแบบนั้น คนรอบข้างจะยิ้ม เพราะพวกเขาเคยเห็นคนที่ตอบ ‘ได้’ แล้วเปลี่ยนโลกเล็ก ๆ รอบตัวด้วยความจริง ความพยายาม และความรับผิดชอบ
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: มหาวิทยาลัย, ชมรมละคร, ความเข้าใจผิด, ตลกวุ่นวาย, Coming of Age, โรแมนติกระหว่างเพื่อน
