เมื่อฝนซา

ในเมืองเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ริมทะเล มีฝนโปรยปรายเกือบตลอดทั้งปี เสียงของน้ำฝนที่ตกกระทบหลังคาบ้านทำให้บรรยากาศดูหม่นหมอง แต่สำหรับนาวินและมีนา มันกลับกลายเป็นเสน่ห์ที่เชื่อมโยงความสัมพันธ์ของพวกเขาเข้าด้วยกัน นาวินยืนอยู่หน้าสถานีรถไฟเก่า ควันจากถ่านหินลอยคละคลุ้งในอากาศ เขาเฝ้ารอการมาถึงของรถไฟที่ดูเหมือนจะไม่มีวันมา

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“นายยังจำวันที่เราสัญญากันได้ไหม” เสียงของมีนาดังขึ้นเบา ๆ จากด้านหลัง นาวินหันกลับไปเห็นมีนาผมยาวสลวยเปียกชื้นจากสายฝนที่โปรยลงมา รอยยิ้มของเธอทำให้หัวใจเขาเต้นแรง

“จำได้สิ เราสัญญาว่าจะไม่ทิ้งกัน” นาวินตอบพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปาก

ระยะทางของความรักระหว่างพวกเขาตั้งอยู่บนพื้นฐานของมิตรภาพที่ยาวนาน ตั้งแต่วัยเด็กที่วิ่งเล่นตามชายหาดและเก็บหอยทาก เสียงหัวเราะเคยดังก้องไปทั่ว ในตอนนี้กลับกลายเป็นความเงียบที่น่าสงสัย

วันหนึ่ง มีนาได้บอกนาวินว่าเธอมีความรู้สึกที่มากกว่ามิตรภาพ แต่เธอไม่แน่ใจว่านาวินจะรู้สึกเช่นเดียวกันหรือไม่ “นาวิน ฟังฉันนะ ฉันคิดว่า… ฉันชอบนาย” น้ำเสียงของมีนาทำให้หัวใจนาวินเต้นแรง เขาสับสน ไม่รู้จะตอบอย่างไร

“ฉัน… ฉันไม่รู้จะพูดว่าอะไรดี” นาวินเบี่ยงเบนสายตาไปทางอื่น มีนาเห็นท่าทางของเขาก็รู้สึกเจ็บปวด

“ก็แค่คิดถึงกันบ่อย ๆ ก็พอ” มีนาเอ่ยเสียงเศร้า

หลังจากวันนั้น ความสัมพันธ์ของพวกเขากลับมีความตึงเครียดมากขึ้น นาวินต้องพยายามทำให้ตัวเองรู้สึกปกติ ในขณะที่มีนายังคงใช้เวลาอยู่กับเขา เสียงหัวเราะของพวกเขาเริ่มหายไป พร้อมกับเสียงฝนที่ตกลงมาเหมือนจะบีบคั้นหัวใจ

คืนหนึ่งเมื่อฝนตกหนัก นาวินคิดถึงมีนา เขาจึงตัดสินใจไปหาที่บ้านของเธอ เขายืนอยู่หน้าประตูบ้าน มีนากำลังซับน้ำตาอยู่บนเก้าอี้นั่งในห้องนั่งเล่น

“มีนา นายอยู่ไหน” เขาตะโกนเรียก มีนารีบเปิดประตูออกมาและเห็นว่าเขาเปียกโชก

“นายมาทำไม” มีนาเสียงสั่น

“ฉันคิดถึงนาย” นาวินพูดแล้วเข้าไปกอดมีนาไว้แน่น

“ฉันก็คิดถึงนาย” น้ำตาของมีนาหยดหล่นลงบนไหล่ของนาวิน

ทั้งสองนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นท่ามกลางเสียงฝนที่ตก กระทั่งเวลาผ่านไปนานแค่ไหน พวกเขาก็ยังไม่พูดอะไร แค่ปล่อยให้ความรู้สึกอยู่ในใจ

ในอีกไม่กี่วัน ความตึงเครียดที่เกิดขึ้นระหว่างทั้งสองก็ยังคงอยู่ สุดท้าย นาวินตัดสินใจที่จะบอกความรู้สึกของเขา “มีนา ฉันขอโทษที่ทำให้นายรู้สึกไม่ดี ฉันก็มีความรู้สึกเหมือนกัน”

มีนามองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา “จริงเหรอ”

“แต่… เราอาจต้องใช้เวลา” นาวินเสริม

“ฉันเข้าใจ” มีนาเริ่มยิ้ม

จากนั้นพวกเขาก็เริ่มสร้างความสัมพันธ์ใหม่ที่เต็มไปด้วยความหวัง ท่ามกลางฝนที่ยังคงโปรยปรายอยู่เสมอ ความรักของพวกเขาเติบโตขึ้นในบรรยากาศที่แสนโรแมนติก และแม้ว่าเมืองนี้จะมีฝนตกชุกแค่ไหน แต่นาวินกับมีนาล้วนพบแสงสว่างในใจของกันและกัน