เสียงไซเรนสั้น ๆ ของโทรศัพท์ดังขึ้นกลางชั้นเรียนเศรษฐศาสตร์ปีสอง ขณะที่อาจารย์กำลังขีดเส้นอธิบายทฤษฎีความเสี่ยง จอมทำหน้าหลุดไปจากกระดาน วิ่งชนเก้าอี้ แล้วโผล่หัวเข้าไปใกล้อาจารย์พร้อมกับหน้าแดงๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ขอโทษครับอาจารย์ ผม…ผมบังเอิญเห็นข้อความจากนานา แล้วเธอบอกว่าต้องการคนจัดงาน…” จอมหยุดหอบ “เธอเข้าใจผิดว่าผมเป็นหัวหน้าทีมจัด ‘เทศกาลสีสันมหาวิทยาลัย’ ผมเลยบอกว่า ‘ใช่’ ไปแล้ว”
อาจารย์มองเขาเหมือนเห็นเรื่องตลก “จอม นายเป็นหัวหน้าจริงหรือ?”
จอมยิ้มแหยะ “จริงครับ…มั้งครับ”
หัวใจของจอมเหมือนจะหลุดออกมา ตอนนี้คำว่า ‘มั้ง’ ไม่ได้ช่วยอะไร นานาย้ำโทรศัพท์เสียงตื่นเต้น: เธอคิดว่าจอมเป็นคนที่ปล่อยข่าวยื่นทุนสนับสนุนและคอนเน็กชันกับศิษย์เก่า ดังนั้นเธอจึงตั้งความหวังไว้ว่าจอมจะทำให้คณะของเธอดูเจิดจรัสในสายตาผู้อำนวยการคณะ
หลังคลาส จอมถูกลากไปที่มุมสนามหญ้าหน้าตึก โดยนานา ผู้ซึ่งมีตากลมโตและสายตาที่รวมทุกความคาดหวังไว้ในหนึ่งเดียว
“เธอหน้าตาแบบคนที่ช่วยได้จริง ๆ นะ” นานาพูดเร็วจนไอคอนของความน่าเชื่อถือสั่นไหว
“เอ่อ…ผมจะพยายาม” จอมตอบ ใจเต้นรัวเป็นจังหวะที่ไม่สัมพันธ์กับคำพูด
“ฉันเชื่อในผลงานของเธอจอม เพื่อนฉันคอยดูอยู่ และถ้าทำดีเรามีโอกาสขอพื้นที่เพื่อเปิดนิทรรศการศิษย์เก่า”
นั่นคือแรงกดดันแบบที่จอมไม่พร้อมรับ แต่เขาไม่กล้าปฏิเสธ นิสัยชอบเอาใจคนทำให้เขาพยักหน้า แล้วคำพูดปฏิเสธก็กลายเป็นคำตอบรับ
ต่อให้คำโกหกจะเล็กแค่ไหน มันก็นำพามาซึ่งผลลัพธ์เช่นกัน
เย็นวันนั้น จอมกลับหอพร้อมแผ่นโน้ตสีลายมือใหญ่ที่เขียนคร่าว ๆ ว่า “เทศกาลสีสันมหาวิทยาลัย: วันสร้างสรรค์-รวมกลุ่มศิษย์เก่า-ของกิน-โชว์” เขานั่งลงกับต้อม เพื่อนร่วมห้องที่สวมเสื้อฮู้ดและมักมีสติปัญญาคำพูดทิ่มแทง
“นายทำเรื่องอะไรของนายเนี่ย” ต้อมพูดก่อนที่จะได้เห็นแผ่นโน้ต
“ฉันบอกว่าจะเป็นหัวหน้าโปรเจ็กต์ของเทศกาล…เรา…จะจัดงาน” จอมพูดราวกับกำลังบอกเรื่องธรรมดา
ต้อมหัวเราะลั่น “จอม นายไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนเลยนะ”
“ผมรู้! ผมมีไอเดียคือให้ทุกคณะได้บูธ…มีเวิร์กช็อป…มีเวทีแสดง…” จอมพยายามพูดเร็วเพื่อไม่ให้ความจริงโผล่ออกมามากนัก
ต้อมวางมือบนหน้าผากแล้วถอนหายใจ “นายมีประสบการณ์จัดงานมั้ย?”
“ไม่มีเลย”
“แล้วทำไม…”
“ผมไม่อยากทำให้นานาผิดหวัง”
เงียบลงสักพัก ต้อมมองเพื่อนไปมา เห็นมุมอ่อนแอในดวงตาจอมที่ไม่เคยแสดงให้คนทั่วไปเห็น
“โอเค” ต้อมพูดทั้งที่ยังไม่แน่ใจ “ถ้านายจะลุย ฉันช่วยได้บางอย่าง แต่ฉันจะไม่ทำงานทุกอย่างแทนนาย”
“ขอบคุณครับ ขอบคุณมาก” จอมปล่อยเสียงโล่งใจจนแทบจะร้องไห้
สองวันต่อมา ข่าวลือแพร่ตามกลุ่มไลน์และโปสเตอร์กระดาษคราฟท์ จอมกลายเป็นคนคุมโปรเจ็กต์โดยปราศจากหลักฐานการคุมใด ๆ นอกจากรอยยิ้มและคำพูดหวานหู บทบาททำให้เขารู้สึกสูงขึ้นเพียงชั่วคราว แต่ความกังวลเพิ่มขึ้นเป็นเงาตามติด
ทีมถูกประกาศออกมา: นานาเป็นผู้อำนวยการฝ่ายกิจกรรมศิลปะ แพมสาวกิจการจัดงานของคณะบัญชีเข้ามาเป็นที่ปรึกษาด้านงบประมาณ ต้อมดูแลเทคนิค และยังมีคนอื่น ๆ อีกที่เข้ามาด้วยความตื่นเต้น
วันประชุมทีมแรก จอมยืนอยู่หน้าห้องประชุมด้วยเสื้อเชิ้ตสะอาดแต่เหงื่อชโลมผม เขาสรุปแผนแบบเสียงสั่น
“เอาเป็นว่า งานจะมีพื้นที่ซีนนิทรรศการ เวที และบูธกิจกรรม…”
แพมหัวเราะอย่างมีมารยาท “นี่แผนตั้งแต่เมื่อไหร่จอม? งบประมาณล่ะ”
จอมหลับตาแล้วพึมพำ “ผม…ผมมีผู้สนับสนุน…เขาเป็นศิษย์เก่า…ชื่อคุณวิทยา”
เสียงห้องประชุมหยุดชะงัก เหมือนทุกคนได้ยินคำว่า ‘ผู้สนับสนุน’ เป็นเซเรนาต้า
นานาทั้งตื่นเต้นทั้งสงสัย “คุณวิทยา? ใครคะ เขาดังแค่ไหน?”
จอมแสร้งยิ้ม “เขาเคยช่วยมหาวิทยาลัย…เขามีคอนเน็กชันกับสื่อ…”
คำพูดนั้นเป็นคำโกหกที่ต่อเติมขึ้นเอง แต่ทันใดคำโกหกก็เติบโต เหมือนต้นไม้ที่รับปุ๋ยคือความเชื่อ
ในสัปดาห์ต่อมา โทรศัพท์ของจอมดังไม่หยุด นักข่าวนิสิตอยากสัมภาษณ์ นักกิจกรรมอยากขอคำปรึกษา ศิษย์เก่าติดต่อเพื่อเสนอเวที พื้นที่ทางสังคมกดดันให้เขาต้องเลิกลั่กน้อยกว่าเดิม
วันหนึ่งมีจดหมายสีเหลืองมาแปะที่หน้าตึกกิจกรรม จอมถือจดหมายแล้วมองใบสีเหลืองด้วยตื่นเต้น ปรากฏข้อความจาก ‘สำนักงานศิษย์เก่า’ ขอให้เขาพบเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับสปอนเซอร์ที่ชื่อ ‘วิทวัส วิทยากิจ’ รวมถึงคำโปรยเสียงจริงจังว่าอยากเห็นโครงการที่มีการร่วมมือกับศิษย์เก่า
จอมเกือบเป็นลม แต่นั่นคือโอกาสและดาบสองคมพร้อมกัน
“นายทำเรื่องนี้ควบคุมได้ไหม” ต้อมถามตรง ๆ ขณะทั้งสองนั่งกินข้าวบะหมี่แห้ง
“ผมจะ…พยายามเตรียมทุกอย่าง” จอมพูดอย่างมุ่งมั่น แต่ภายในคือความกลัว
การเตรียมงานนำมาซึ่งความขัดแย้งเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่สุกไว: แพมอยากให้ฟอร์มงานเน้นมาตรฐานและใบเสร็จ นานาต้องการพื้นที่ให้ศิลปินหน้าใหม่ แถมยังมีชมรมดนตรีที่เรียกร้องเวทีกลางคืน จอมพยายามเชื่อมทุกอย่าง แต่การพยายามเชื่อมกลายเป็นการสร้างสันเขื่อนที่มีรูรั่วเต็มไปหมด
การสื่อสารผิดพลาดเกิดขึ้นเมื่อจอมส่งอีเมลใส่คำว่า ‘คุณวิทวัส’ แต่พิมพ์ผิดเป็น ‘คุณวิทยา’ ซึ่งอาจารย์ท่านหนึ่งอ่านแล้วเข้าใจว่าเป็นอาจารย์เก่ารุ่นใหญ่ ทั้งคณะเริ่มกระซิบว่าอาจมีอาจารย์ใหญ่มาเป็นแขกรับเชิญ จอมพยายามแก้แต่ยิ่งขุดหลุมลึกขึ้นเรื่อย ๆ
เช้าวันหนึ่ง ทีมถูกเชิญไปพบ ‘สำนักงานศิษย์เก่า’ จริง ๆ เพื่อพูดคุยเรื่องทุนสนับสนุน จอมไปยืนหน้าประตูสำนักงานด้วยพระพักตร์เขียวคล้ำ ต้อมข้าง ๆ ทำหน้าตื่นเต้นกลายเป็นคนจริงจังกว่าปกติ
ผู้จัดการสำนักงานศิษย์เก่ายิ้มกว้าง “สวัสดีครับ ทุกคน คุณวิทวัสสนับสนุนกิจกรรมแบบนี้จริง ๆ แต่เขาอยากรู้ว่าใครเป็นหัวหน้าโครงการ”
จอมยกมืออย่างขวยเขิน “คือ…ผม…”
ผู้จัดการยื่นโทรศัพท์มา “พี่วิทวัสอยากพูดกับหัวหน้างานสักหน่อยครับ”
จอมได้ยินเสียงโทรศัพท์จากอีกปลายสาย เสียงที่ฟังดูอบอุ่นและสุภาพ: “สวัสดีครับ จอมใช่ไหม? ผมวิทวัสครับ…ยินดีที่ได้ยินว่าเธอจะจัดงาน”
จอมแทบสำลัก เขาทำใจอะไรไม่ถูก และเริ่มคิดว่าถ้าพูดตรงไปตรงมาทุกอย่างจะพัง แต่ถ้าพูดต่อไปอาจจะฝังตัวตายกับเรื่องนี้
“ครับ…ครับผม…ขอบคุณมากครับ” จอมตอบไปแบบสำลักคำ
สายวางลงโดยทิ้งความคาดหวังไว้บนโต๊ะมากมาย ทุกคนมองจอมเหมือนเขามีพระคุณ
ออกมาจากสำนักงานจอมหลับตาแล้วกลั้นหายใจ “เราได้…ทุนครึ่งหนึ่งแล้ว” นานาพูดด้วยเสียงสั่นจากการดีใจ
คืนก่อนวันประชุมกลางงาน จอมนอนไม่หลับ เขาจินตนาการว่าศิษย์เก่ามาเป็นแขก ทุกคนปรบมือให้ แต่ปัญหามากหมายคนแปลกหน้าที่จริง ๆ แล้วเป็นแค่เจ้าของร้านขายของที่ระลึกชื่อ ‘วิทวัส’ ไม่ได้มีเงินทุนอย่างที่ทีมคิด มันคือความเข้าใจผิดทางชื่อ
นั่นคือจุดเปลี่ยน: จอมต้องเลือก จะยอมรับความจริงตอนนี้และเสียหน้าทั้งหมด หรือจะพยายามแก้ด้วยวิธีที่เสี่ยงกว่าเดิม
เขาตัดสินใจเลือกเส้นทางที่มืดสลัวกว่า: ทำให้ทุกฝ่ายเชื่อว่ามีสปอนเซอร์ใหญ่จริง ๆ และหาแหล่งทุนเองระหว่างทาง
เย็นวันงาน เทศกาลสีสันมหาวิทยาลัยเริ่มขึ้นด้วยบูธประดับไฟและคนหนาตา จอมรู้สึกเหมือนอยู่บนเชือกที่โยนจากท้องฟ้า ทุกฝีเท้าเป็นเรื่องเสี่ยง แต่คนดูเหมือนจะมีความสุข ผู้คนหัวเราะ แสดงงานศิลปะ และมีวงดนตรีเล็ก ๆ เล่นเพลงเป็นแบ็กกราวด์
แล้วเสียงตื่นเต้นก็เกิดขึ้น เมื่อมีผู้ชายในชุดสูทเข้าใกล้เวที เขาชื่อ ‘วิทวัส’ จริง ๆ แต่ไม่ใช่คนที่ทุกคนคิด คนที่เดินเข้ามาคือเจ้าของร้านขายของขวัญในเมือง เขายื่นไมโครโฟนให้จอมแล้วพูดเสียงดังพอตัว “ผมได้ยินว่ามีนักศึกษาคนนี้จัดงานเพื่อศิษย์เก่า ผมอยากสนับสนุนเล็กน้อย”
จอมก้มลงไม่รู้จะยิ้มยังไง เขารู้สึกผิดและอับอาย แต่ผู้ชมปรบมือเมื่อวิทวัสกล่าวคำชมเชยเล็ก ๆ
เหตุการณ์ต่อจากนั้นคือการผสมผสานของความฮาและความสะอึก: บูธอาหารมีปัญหาการสื่อสารจนกะทะทอดถูกวางในทางเข้า คนที่ควรจ่ายค่าเวทีคิดว่าผู้จัดเป็นคนอื่น แถมวงดนตรีชื่อดังประจำมหาวิทยาลัยเกิดอุบัติเหตุเล็กน้อยทำให้ต้องยกเลิกสัมภาษณ์ แต่การสูญเสียกลับเปิดพื้นที่ให้วงดนตรีหน้าใหม่ขึ้นไปเล่น ซึ่งได้รับเสียงชื่นชมเกินคาด
บนเวที ตอนที่จอมต้องขึ้นพูด เขาเห็นสายตาของนานาเพ่งมาที่เขา ความจริงเหมือนนิ้วที่ชี้ไปยังเขาอย่างไม่ลดละ จอมรู้ว่านาทีนี้เป็นเวลาที่เขาต้องตัดสินใจอีกครั้ง
“ผม…ผมต้องบอกความจริง” จอมเก็บรวบรวมกล้ามเนื้อทุกชิ้นในคอ แล้วพูดออกไปอย่างสิ้นหวังแต่จริงใจ “ผมไม่ได้เป็นหัวหน้าทีมที่เก่ง…ผมโกหกไป ผมบอกว่ามีสปอนเซอร์ แต่จริง ๆ แล้วมันเป็นความเข้าใจผิดจากชื่อ และผมพยายามจะหาเงินเองระหว่างทาง ผมขอโทษทุกคน”
ในความเงียบที่ตามมา มีเสียงกระซิบและใบหน้าที่หลากหลาย บางคนรู้สึกผิดหวัง บางคนยิ้มเห็นใจ นานาหายใจเข้าลึกแล้วเดินขึ้นเวที
“จอม” เธอพูดเสียงอ่อน “ฉันโมโหที่เธอไม่บอกตั้งแต่แรก แต่ฉันก็เห็นคนที่ทำเต็มที่”
ต้อมเดินขึ้นมาด้วยเสื้อเปื้อนแป้งที่เขาใช้ในการทำโดนัทเพื่อบูธ “นายทำพังเยอะ แต่ฉันก็เห็นว่าเราได้สร้างพื้นที่ให้คนแสดงออก”
แพมยืนถือสมุดงบประมาณและชนแก้วน้ำที่มีน้ำเย็น ๆ “งานมันเอียงไปทางความระเบียบมากกว่า แต่บางครั้งความไม่สมบูรณ์ก็เป็นเสน่ห์”
คนในฝูงชนเริ่มปรบมือทีละน้อย แต่แล้วก็มีเสียงอีกด้าน “จอม นายต้องรับผิดชอบเรื่องเงิน”
คนจัดการบูธอาหารกล่าวอย่างจริงจัง จอมรับรู้ว่าเขาต้องชดใช้ค่าใช้จ่ายแทนคำโกหกของตัวเอง
สิ่งที่ตามมาหลังเวทีคือการที่จอมไม่หลบ เขาเริ่มทำงานมือเป็นระวิง: ขายของที่หิ้วมาจากห้อง ต้อมทำโดนัทขายจนแก้วสั่น นานาช่วยตามศิลปินเพื่อให้พวกเขาอยู่บนเวที แพมจัดทำบัญชีแบบเรียลไทม์ ทุกคนทำงานด้วยความเร็วและความขบขันที่ไม่ได้ทำเพื่อซ่อนปัญหา แต่เพื่อแก้ไขมัน
จอมเรียนรู้ว่าแทนที่จะปิดบัง เขาต้องเรียกคนเข้ามาช่วย แม้เป็นสิ่งที่เขาไม่ชอบตอนแรก—การขอความช่วยเหลือ—แต่เมื่อเขาลองเปิดใจ ทุกคนไม่เพียงแต่ช่วย ยังทุ่มเทไปกับความตั้งใจ
กลางคืนนั้น เทศกาลไม่ได้จบลงด้วยการมีแขกรับเชิญระดับประเทศ แต่มันเต็มไปด้วยบทสนทนา บูธโปรไฟล์ของนักศึกษา และรอยยิ้มที่ไม่ก๊อปปี้ใคร งานสิ้นสุดด้วยวงดนตรีหน้าใหม่ที่เล่นทำนองหวาน ๆ และคนดูโยกตามไปด้วย
หลังงาน จอมยืนมองเวทีว่าง ๆ ที่เพิ่งเสร็จ ไม่มีหางเสียงของความสำเร็จยิ่งใหญ่ แต่มีความอบอุ่นที่แข็งแรง เขาเห็นต้อมนั่งคุยกับผู้เข้าชม แพมทำบัญชีเสร็จ และนานายืนใกล้ ๆ เธอยื่นกล่องกระดาษให้เขา
“ขอบคุณที่ยอมรับความจริง” เธอพูดเสียงต่ำ “ฉันไม่ชอบการโกหก แต่ฉันชอบคนที่กล้าพูดความจริง”
จอมยิ้ม หัวใจเขารู้สึกอิ่มจนแทบแตก “ผมขอโทษจริง ๆ และถ้าเป็นไปได้ ผมอยากเรียนรู้การจัดงานแบบนี้ต่อไปอย่างซื่อสัตย์”
วันต่อมา มหาวิทยาลัยประกาศให้กิจกรรมเทศกาลสีสันเป็นโครงการตัวอย่างสำหรับคณะอื่น ๆ ด้วยเหตุผลว่าแม้จะมีปัญหา แต่แสดงให้เห็นการทำงานร่วมกันที่มีพลวัต ไม่ใช่เพียงงานที่ราบเรียบและปลอดภัยทุกอย่าง
จอมโตขึ้นจากความผิดพลาด เขาเรียนรู้ว่าการพูดความจริงไม่ใช่การทำลายภาพพจน์ แต่เป็นการสร้างบางสิ่งที่ยั่งยืนมากกว่า การยอมรับและขอความช่วยเหลือกลายเป็นความกล้าที่แท้จริงของเขา
ในเดือนถัดมา จอมเข้าไปฝึกงานกับชมรมกิจกรรมอย่างเป็นทางการ แต่ครั้งนี้มีสนธิสัญญาไว้ว่าการตัดสินใจสำคัญต้องผ่านทีม เขาไม่ยอมให้คำโกหกเล็ก ๆ กลับมาอีก
ต้อมมักล้อเขา “เห็นมั้ย นายกลายเป็นหัวหน้าทีมจริง ๆ แบบที่ไม่ต้องโกหกแล้ว”
จอมยิ้ม แต่ในใจเขารู้ว่าตอนนี้หน้าที่หัวหน้าไม่ได้ทำให้เขากลัวเท่าเมื่อก่อน มันทำให้เขาตื่นเต้นมากกว่าเพราะมีคนที่ยอมเดินเคียงข้าง
ท้ายที่สุดเทศกาลสีสันไม่ได้จบด้วยความสำเร็จตามตัวชี้วัดทั้งหมด แต่มีภาพผู้คนคุยกันจริงใจ ศิลปินได้โอกาส และคนที่เคยกลัวการขอความช่วยเหลือเรียนรู้ว่ามิตรภาพและความรับผิดชอบมักจะไปด้วยกัน
ภาพสุดท้ายคือจอมยืนอยู่หน้าตึกกิจกรรม พลางมองโปสเตอร์เก่า ๆ ที่มีข้อความบอกไว้ว่า “เริ่มจากความจริง” เขาหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องประชุม เพื่อเตรียมแผนงานโปรเจ็กต์ต่อไป—แต่ครั้งนี้เขาจะเตรียมพร้อม ทั้งแผน ทั้งคน และความกล้าที่จะบอกความจริง
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: มหาวิทยาลัย, เพื่อนซี้, ความเข้าใจผิด, การเติบโต, คอเมดี้-โรแมนติก, วุ่นวาย
