เสียงหวีดของรถเข็นคอกภายในอาคารชมรมภาพยนตร์ทำให้กายสะดุ้งจนทิชชู่หลุดจากมือ เขาเห็นแสงจากหน้าจอฉายสลัว ๆ และกลุ่มเพื่อนที่ยืนเกาะกันเป็นวงเล็ก ๆ ดูเหมือนว่าทุกคนจะตกอยู่ในความโกลาหลที่น่าขำและน่าอายในเวลาเดียวกัน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“กาย! นี่แกเอาโปรเจกเตอร์ของอาจารย์มาจริง ๆ เหรอ” มีนา หัวหน้าชมรม พูดเสียงแหบ เพราะหายใจไม่ทันจากการวิ่ง
“เอ่อ…เอาแค่ชั่วคราว” กายตอบพลางยิ้มแก้เขิน พลางมองกล่องโปรเจกเตอร์ที่วางข้าง ๆ เขา ซึ่งดูมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับอักษรที่จางไปบนตัวกล่อง
“ชั่วคราว? แล้ว…อาจารย์จะรู้ไหม” โอบ เพื่อนสนิทของกาย ถามเสียงท้าทายแล้วชี้ไปที่กล่อง
กายกลืนน้ำลายแรง ๆ “ไม่รู้…แล้วฉันก็สัญญาว่าจะคืนก่อนงานใหญ่ของชมรมในสัปดาห์หน้า”
มีนาเหยียดยิ้ม “สัญญาหรือสัญญาแบบกาย—สัญญาที่แกคิดว่าแกทำได้แต่จริง ๆ ไม่”
“ฉันจะคืนจริง ๆ นะ!” กายย้ำเสียงจริงจังเกินเหตุ
พวกเขายืนจ้องกันอยู่สักพัก จนเสียงกุญแจเปิดประตูดังขึ้น อาจารย์ปทุมที่ปรึกษาชมรมเดินเข้ามาพร้อมห่อเอกสารและสายตาที่เหมือนจะสำรวจทุกอย่างในห้อง
“ไหวไหมพวกเธอ” อาจารย์ถามอย่างเบา ๆ แต่มีสายตาคาดคั้น
มีนารีบยกมือขึ้น “เรากำลังจะฉายผลงานเก่าของชมรมให้รุ่นพี่บางท่านดูค่ะ”
อาจารย์มองไปยังโปรเจกเตอร์แล้วหัวเราะแห้ง “อุปกรณ์ของฉันโบราณมากนะ กาย มั่นใจหรือว่าคืนได้เหมือนเดิม”
กายยิ้มกว้างจนแก้มเป็นรอย “แน่นอนครับอาจารย์ ผมเป็นคนรับผิดชอบเต็มตัว”
หลังอาจารย์ออกจากห้องไป แผนก็ชัดเจนในหัวกาย: ถ้าจัดฉายให้รุ่นพี่ประทับใจ รุ่นพี่จะช่วยหาสปอนเซอร์ และเขาจะได้รับเครดิตว่าเป็นคนคิดไอเดียดี ๆ พวกเขาจะมีเงินซื้อโปรเจกเตอร์ใหม่โดยไม่ต้องคืนของอาจารย์ทันที
มันเป็นแผนที่ฟังดูสมเหตุสมผล—เผิน ๆ
“เชียร์หน่อยสิ” กายพูดกับตัวเองขณะจัดฉากแสงและสายไฟ สายไฟพาดผ่านพื้นเป็นแถบเหมือนแขนงของยักษ์ เขาหวังว่าทุกอย่างจะราบรื่น
คืนวันที่ฉายมาถึง ห้องประชุมเต็มไปด้วยรุ่นพี่จากต่างภาควิชา เสียงพูดคุยหยอกล้อเป็นเมฆในห้องมืด มีนาเปิดภาพตัวอย่างของผลงานในช่วงก่อนกิจกรรม และทุกอย่างดูเหมือนจะกำลังไปได้ดีจนกระทั่งไฟฉายหนึ่งดวงสว่างวาบแล้วดับไปพร้อมกัน
เสียงฮือฮาเบา ๆ ดังขึ้น กายพยายามไม่ตื่นตระหนก เขาลุกขึ้นไปเช็กกล่องโปรเจกเตอร์ด้วยมือสั่นเล็กน้อย
“มัน…มันเสีย!” เขาพูดโดยไม่ตั้งใจดังจนมีคนหันไปมอง
รุ่นพี่หัวเราะเป็นมิตร “ก็อาจจะน่ารักนะ การฉายแบบสลัว ๆ ให้บรรยากาศวินเทจ”
กายสบตา มีนา แล้วตัดสินใจพูดถ้อยคำที่เป็นต้นเหตุของปัญหาใหญ่ในเวลาต่อมา
“ไม่หรอกครับ ที่จริงนี่เป็นโปรเจกเตอร์จากเพื่อนผู้กำกับคนนึง—เขาให้ยืมมาเพื่อโปรโมตหนังของเขา แล้วเขาก็จะมาช่วยจัดฉายเอง”
มีเสียงดังขึ้นทันที “ว้าว! ผู้กำกับมาช่วย?”
กายรู้สึกว่าพูดไปแล้วก็ต้องทำให้เป็นจริง เขายิ่งยอกย้ำ “ใช่ครับ เขา…เขาเป็นเพื่อนสนิทของผม ชื่อ ‘ลีโอ'”
เสียงปรบมือดังขึ้น บางคนขอถ่ายรูป บางคนยื่นมือถือเข้ามาเพื่อบอกว่ารู้สึกตื่นเต้น
กายยืนหน้าร้อน แต่เห็นว่าโกหกนั้นยังทำให้บรรยากาศดีขึ้น เขาจึงตัดสินใจว่าจะรักษาเรื่องนี้ไว้จนกว่าจะหาแนวทางแก้ได้
หลังจากคืนนั้น ข่าวลือเริ่มแพร่ไปอย่างรวดเร็ว—กายเป็นเพื่อนกับ ‘ลีโอ’ ผู้กำกับหน้าใหม่ที่กำลังจะมาเยือนมหาวิทยาลัย ไม่รู้ใครเป็นคนปล่อยข่าว แต่ภาพโปรเจกเตอร์เก่า ๆ กลับกลายเป็นจุดขาย
“กาย นายขึ้นหน้าเชียวนะ” โอบยิ้มมุมปาก “มีใครอยากรู้จักเพื่อนผู้กำกับนายมากถึงขนาดจัดฉายพิเศษ”
“ฉันก็ไม่คิด…มันเกิดเอง” กายตอบแล้วพยายามหัวเราะ แต่เสียงก้องในอกทำให้เขาไม่แน่ใจ
วันต่อมา อีเมลจากสำนักงานกิจการนักศึกษาส่งมาถึงโดยบอกว่ามีการเสนอว่านายคนนั้นจะถูกเชิญเป็น ‘วิทยากรรับเชิญ’ ในงานภาพยนตร์ของมหาวิทยาลัยภายในสองสัปดาห์
กายเงียบไปทันที “สองสัปดาห์? ฉันไม่มีเวลาจัดการหรอก”
มีนาเอียงคอ “แปลว่าพวกเราต้องทำอะไรบางอย่างให้เหมือนหนังของลีโอหรือจะเลิกพูดถึงเรื่องนี้”
โอบลูบคาง “หรือ…เราจะหาลีโอจริง ๆ ให้ได้”
กายหัวเราะแห้ง “เมื่อกี้แกคิดว่าเราจะไปหาผู้กำกับจริง ๆ งั้นเหรอ”
โอบยิ้ม
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: มหาวิทยาลัย, ชมรมภาพยนตร์, ความเข้าใจผิด, การเติบโต, มิตรภาพ, ตลกกวนๆ
