เสียงประกาศจากลำโพงหน้าจุฬามหาวิทยาลัย—ขอให้ผู้สมัครทุน ‘ต้นกล้าพัฒนา’ ทุกคนมาพบที่หอประชุมภายในวันนี้ เวลา 16.00 น. ใจของนนท์เต้นไม่เป็นจังหวะเหมือนคนลืมถอดหูฟังออกก่อนวิ่งขึ้นบันไดสำคัญ.
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“นี่มันเวลาเดียวกับคลาสแล็บฉันนะ!” นุ่น เพื่อนสนิทโผล่หัวมาตรงหลังห้องสมุด ขมวดคิ้วแบบกำลังจะหาเรื่องถาม แต่ดวงตากลับกังวลแทน.
“ฉันรู้…แต่ถ้าฉันไม่ไปก็เสี่ยงต่อทุน ฉันต้องรักษาเกรดกับทุนไว้ นุ่น ช่วยคิดให้หน่อยได้ไหม?” นนท์พูดด้วยเสียงเบา ประคองเอกสารใบเล็กไว้เหมือนมันเป็นแผ่นอากาศสำคัญ.
“นนท์ นายจะทำอะไรอีกล่ะ หยุดทำหน้าตื่นๆ ก่อนเถอะ เราสู้กันมาตั้งแต่มัธยมแล้ว จำได้ไหม?” นุ่นยิ้มมุมปาก พูดเหมือนไม่สน แต่สายตาแอบเป็นห่วง.
“แกไม่เข้าใจหรอก นี่ไม่ใช่แค่ทุนธรรมดา เป็น ‘ต้นกล้าพัฒนา’ ที่ต่อทุนทุกปี คนได้ทุนนี้มีโอกาสไประดมทุนกับผู้สนับสนุนภายนอก.” นนท์กระซิบ เสียงไม่ดังแต่หนักแน่นกว่าเมื่อกี้.
“โอเค งั้นก็ไปสิ แล้วแล็บเอายังไง?”
“ฉันจะบอกอาจารย์ว่าต้องไปคุยเรื่องงานกลุ่ม จำได้ไหมว่าโปรเจกต์นายทำยังไม่เสร็จ?” นนัทหัวเราะอย่างบิดเบี้ยว ใบหน้าดูเป็นคนคิดแผนการเล็กๆ ที่อาจจะไม่เล็ก.
“อย่าโกหกแล้วจะดีกว่า” นุ่นถอนหายใจ “นายเก่งจริงหรือเปล่าในการโกหกเนี่ย นั่นแหละสิ่งที่ทำให้ฉันกลัว”
ริมฟุตบาทหน้าหอประชุมเต็มไปด้วยกลุ่มนักศึกษาที่หัวข้อผลงานประดับตามแขน มีแผ่นโปสเตอร์มีสีสัน มีต้นไม้เล็กๆ ที่ทุกคนอวดความยั่งยืนกันเป็นประจำ นนท์ยืนกลางฝูงคน รู้สึกเหมือนเขาใส่เสื้อกล้ามผิดงานตลก.
“นนท์ นี่นายจะพูดถึงอะไร?” เสียงอาจารย์ที่ดูจริงจังแต่ตาเป็นประกายมาเจอเขาพอดี
“เอ่อ…เรื่อง ‘ราก-เชื่อม’ ครับ อธิบายวิธีการใช้จุลินทรีย์เพื่อช่วยให้รากพืชเชื่อมต่อกับดินเร็วขึ้น” นนท์พูดเร็วเหมือนคนอ่านสคริปต์ แต่จริงๆ แล้วเขาเพิ่งคิดคำพิพากษาออกมาแค่สองนาทีที่แล้ว.
อาจารย์ยิ้มกว้าง เงยหน้ามองโปสเตอร์ที่ยังว่างเปล่า “ฟังดูน่าสนใจ ทำไมไม่บอกก่อนล่ะว่ามีไอเดียเด็ดแบบนี้?”
นนท์ยิ้มกลับด้วยความรู้สึกว่าไหล่ถูกยกขึ้นและหัวอกหายไป “ผม…อยากให้โอกาสกับกลุ่มผมครับ เราจะลองจริงจัง”
คำพูดนั้นเหมือนการปิดสวิตช์บางอย่างที่ไม่ได้ตั้งใจ เปิดประตูสู่บรรทัดของปัญหาที่กำลังจะตามมาแบบสบายๆ แต่แน่นหนา.
หลังจากการประกาศ นนท์ถูกเรียกตัวให้ขึ้นไปคุยกับคณะกรรมการ ผู้หญิงคนหนึ่งยื่นซองสีขาวและนามบัตร “นาย คณะของเราชอบไอเดีย ‘ราก-เชื่อม’ มาก เรามีผู้สนับสนุนอยากพบเจอแยกตัว ส่งวีดีโอสั้นๆ ให้เขาก่อนได้ไหม?”
“วีดีโอ…อ๋อ ได้ครับ ได้แน่นอน” คำตอบออกมาแบบอัตโนมัติ เหมือนเครื่องจักรที่ถูกตั้งโปรแกรมให้พูดเวลาเจอคนสำคัญ.
“ดีมาก เดี๋ยวเราส่งข้อมูลให้นายชัดเจน ขอให้โชคดีนะ” ผู้หญิงคนนั้นฝากรอยยิ้มแบบมืออาชีพไว้กับเขา.
นนท์กลับมายืนหน้าธารณะของมหาวิทยาลัย เลื่อนดูโทรศัพท์แล้วพยักหน้า “ฉันทำได้ ฉันต้องทำได้” เขาพึมพำกับตัวเอง.
“ทำอะไรของนาย อีกแล้วเหรอ?” เสียงนุ่นดังขึ้นคราวนี้พร้อมกับสามแก้วน้ำส้มจากร้านข้างสนามหญ้า.
“ฉันมีเวลาแค่สัปดาห์เดียวทำวีดีโอให้พวกเขา โชคดีที่มีนายอยู่”
“โชคดีของใครวะ” นุ่นวางแก้ว “นายไม่มีแม้แต่งานทดลองเลย จะทำยังไง มีใครเกรียนเรื่องจุลินทรีย์ไหม?”
“ไม่มีสักคน… แต่ฉันมีไอเดีย
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: มหาวิทยาลัย, คอมเมดี้, เพื่อนซี้, การเติบโต, ความเข้าใจผิด
