เสียงนกขับขานในยามเช้า ขณะที่โซฟีนอนอยู่บนเตียงไม้ที่เสียงดังกรอบแกรบ มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงแดดส่องผ่านต้นไม้ใหญ่ในสวนหน้าบ้านในเมืองเล็ก ๆ ที่ธรรมชาติคอยเป็นสักขีพยานของความเปลี่ยนแปลงในชีวิตเธอ วันหนึ่งที่เธอคิดว่าจะเป็นเพียงวันธรรมดา กลับเปลี่ยนไปเมื่อเฟรม ชายหนุ่มที่หล่อเหลามาเคาะประตูบ้านของเธอ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“สวัสดีครับ ผมชื่อเฟรม เพิ่งย้ายมาใหม่ อยากรบกวนให้คุณช่วยแนะนำสถานที่ในเมืองนี้หน่อยครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ แววตาของเขาฉายแววความตั้งใจอย่างจริงจัง
โซฟีไม่เคยสนใจผู้ชายมาก่อน เธอใช้เวลาไปกับการกู้ซากจิตใจที่ถูกทำลายจากการสูญเสียแม่ ทว่าแรงดึงดูดจากเฟรมจับใจเธอ แต่มันมีอะไรบางอย่างในตัวเขาที่ทำให้เธอรู้สึกผิดปกติ
“อืม… นี่ก็ไม่มีอะไรน่าสนใจหรอกค่ะ แต่ถ้าสนใจอยากไปเดินเล่นในป่าหลังบ้านก็ได้นะ” เธอหัวเราะเบาๆ แต่อยู่ๆ ความเกร็งก็ก่อตัวในใจ
เมื่อทั้งสองไปเดินในป่า ระหว่างที่สายน้ำไหลเอื่อย ๆ โซฟีก็เริ่มรู้อีกมุมหนึ่งของเฟรม เขาเล่าถึงความฝันในการรักษาสัตว์ป่าให้มีชีวิตอยู่ต่อ แม้จะพูดด้วยตระหนักถึงความผิดหวัง ความมุ่งมั่นในเสียงของเขากลับทำให้หัวใจเธอเจ็บปวด
“โลกนี้มันเศร้ามากเลยนะ” เขาพูดโดยไม่สบตา “แต่ถ้าคนเรายังคงมีหวัง มันย่อมสามารถเปลี่ยนแปลงได้”
โซฟีฟังแล้วรู้สึกเข้าใจ ต้องเผชิญกับชีวิตที่มีแต่ความเศร้า มันกำลังจะทำให้เธอเปลี่ยนใจหรือไม่? คำถามดังกล่าววนเวียนในหัวใจเธอ
เมื่อเวลาผ่านไป สิ่งที่น่าแปลกใจคือ โซฟีเริ่มผูกพันกับเฟรม และเรื่องราวต่าง ๆ เริ่มเป็นไปอย่างราบรื่น จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น
“จะบอกอะไรให้รู้ไหม?” เสียงจากปลายสายทำให้เธอชะงัก “แม่ของเธอมีโรคพันธ์ุเล็กๆ อยู่”
น้ำตาเริ่มไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว การรับฟังข่าวนี้เหมือนมีน้ำหนักมหาศาลกดทับให้เธอหมดแรง เธอจ้องมองไปที่เฟรมในสภาพที่ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป เฟรมจึงเข้ามากอดเธอ
“ยังมีโอกาสนะ สู้ต่อไป”
“จะให้ผมอยู่ข้างๆ คุณตลอดไป” ในเสียงของเฟรมมีถึงความจริงใจ
ความกดดันที่ถูกสุมภายในทำให้เธอผลักเขาออกไป “ตลอดไป? คุณก็หนีไปได้ทุกเมื่อ” เธอท้าทายเขาด้วยเสียงอ่อนแรง
เขาส่งยิ้มอบอุ่น แววตาที่จริงใจทำให้โซฟีตัดสินใจเปลี่ยนแปลงตัวเองและเปิดใจให้กับเฟรมอีกครั้ง
แต่แล้วเรื่องราวก็กลับพลิกหน้าผ่านไปจุดเชือดเฉือน
เฟรมเก็บเสียงในใจไว้แล้ว วันหนึ่งเขาทำให้โซฟีรู้ว่าทั้งชีวิตเขาเป็นไปตามเงื่อนไขของพ่อตา การไม่อยู่ในสายตามอบให้กับพ่อเขาเป็นภาระหนัก
“เหมือนไม่มีตัวตน” เขาพูดเสียงสั่น “แต่ผมก็อยากให้คุณเข้าใจผม”
ทุกสิ่งที่กลายเป็นฝันร้าย เมื่อโซฟีรู้ว่าเฟรมจะต้องจากไป สภาพจิตใจที่ต้องสูญเสียรักครั้งใหม่เกิดขึ้นอีกครั้ง
โชคชะตาของเขาและเธอต้องเผชิญกับการต่อสู้ที่หนักหน่วง จนขัดขวางให้เกิดความคับข้องใจและความเหงาในกลุ่มมิตรภาพเดียวกัน
เมื่อเผชิญหน้ากับความจริง ทุกคนในเมืองเริ่มรู้ว่าทั้งสองมีบาดแผลในใจ หัวใจของพวกเขาต้องการรักษาเมื่อสัมผัสกับธรรมชาติ
อุปสรรคที่ทำให้ทั้งสองไม่สามารถร่วมทางกันได้เลยทีเดียว จนวันหนึ่งโซฟีหยุดรอเฟรมอยู่ที่จุดเดิม ซึ่งเป็นบริเวณริมป่าที่พวกเขาชอบไปด้วยกันต่อเนื่อง
“เขาจะกลับมาทำไม?” เธอถามกับตัวเองเสียงดัง แหวนที่อยู่บนมือของเธอทำให้เธอรู้ว่าเฟรมเป็นเหมือนรอยสักในใจเธอ
กลับมาที่บ้าน เธอพบกับบันทึกการสนทนาที่เคยทำขึ้นจากเฟรม เมื่อย้อนกลับไปเปิดดูใจเธอกลับพังทลาย
“บางทีก็ต้องเสี่ยง” ในเพื่อการเรียนรู้
“ถ้าคุณรักใคร ต้องมีค่าที่จะรอ”
ในขณะที่ความเจ็บปวดยังไม่หาย โซฟีตัดสินใจเดินทางกลับไปที่จุดเดิม เผชิญหน้ากับความจริงเรื่องเฟรมอย่างกล้าหาญ
“ผมขอโทษ” เสียงของเฟรมดังขึ้นตรงหน้า มองออกมาจากต้นไม้พวกนั้น“ ในที่สุดผมก็ได้กลับมา”
การพลิกกลับในวินาทีเดียวกลายเป็นความหวานเบาหวิว เมื่อดอกไม้พรมตัวทั่วป่า เสียงนกดังขึ้นขับขานขึ้นใหม่ ในกายมีแววตาอบอุ่นระหว่างสองหัวใจที่เริ่มปล่อยให้มีรอบใหม่ในการรัก”
และท่ามกลางเสียงของธรรมชาติ เสียงหัวเราะเริ่มต้นต้นใหม่อีกครั้ง ทั้งสองก็คงไม่ว่าจะมีอุปสรรคอะไร จำต้องเผชิญไปด้วยกัน
ขณะนั้นในใจของโซฟีรู้สึกมีพลังและเชื่อว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ความรักเท่านั้นที่จะนำพาทั้งสองเป็นหนึ่งได้ในที่สุด
ในที่สุด ความรักที่มีให้ในป่า กลายเป็นธาตุวิญญาณของทั้งสองที่จะอุ่นใจไปตลอดกาล
