มินตราใช้ฝ่ามือถูฝุ่นบนสันหนังสือเล่มเก่าด้วยความระมัดระวังเหมือนคนกำลังปัดเศษทรายออกจากภาพวาด เธอไม่ชอบให้หนังสือมีร่องรอยของความเร่งรีบ ทุกเล่มในร้านเล็ก ๆ ของภูวินถูกจัดวางด้วยความตั้งใจ ราวกับว่าพวกมันเป็นเพื่อนที่ต้อนรับลูกค้ามากกว่าวัตถุ ช่วงสายของวันเสาร์แสงสาดผ่านบานหน้าต่างไม้ทำให้ฝุ่นล่องลอยเหมือนดอกหญ้าที่ลอยอยู่ในอากาศ มินตรายิ้มตอนเห็นฝุ่นวิ่งผ่านแสง แล้วหุบยิ้มเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าคุ้นเคยบนพื้นไม้
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เอากาแฟไหมครับ” ภูวินยื่นแก้วกระดาษให้เธอพร้อมกับผ้ากันเปื้อนสีเทาที่เคยมีรอยหมึกอยู่มุมหนึ่ง เขาได้ชื่อว่าเจ้าของร้านแต่บางครั้งกลับเป็นมินตราที่บริหารเวลาและลูกค้าตอนเช้าได้ดีกว่า เขาเดินช้าพอให้เธอไม่ต้องรีบ รับขนมปังเค้กชิ้นหนึ่งแล้วนั่งลงตรงมุมที่มุมร้านซึ่งมินตราเรียกว่า ‘มุมคิดถึง’ เป็นคำเรียกติดตลกของพวกเขา
“จะเอากาแฟหนักไหม” มินตราถามโดยไม่เงยหน้า ความนิ่งของเธอไม่ใช่ความไม่สนใจ แต่เป็นวิธีการรักษาความอบอุ่นให้กับตัวเอง เธอชอบมุมนี้เพราะมันให้พื้นที่มากพอสำหรับการเก็บบางอย่างไว้เป็นความลับ
“ไม่หรอก” ภูวินยักไหล่ “เธอชอบคนดื่มหวานนี่นา” เขาพูดด้วยเสียงต่ำ มีความเบาในน้ำเสียงที่ทำให้สิ่งใดก็ตามที่ตั้งใจจะหนักหน่วงได้ละลายไปบ้าง
มินตราหัวเราะแห้ง “แล้วเธอล่ะ ดื่มหวานหรือขม”
“ขมพอดี ๆ” เขาตอบแล้วเงยหน้ามองเธอ พลางชำเลืองไปที่รอยยิ้มซ้ำ ๆ บนมุมปากของเธอ “ถ้ามีคนลูกค้าบอกว่าร้านเธอเหมือนห้องสมุดของหัวใจล่ะจะว่าไง”
มินตราจับแก้วกาแฟแน่นกว่าเดิม “หัวใจฉันทำงานช้า แล้วคนที่เข้ามาต้องอดใจรอก่อน”
คำพูดนั้นถูกพูดด้วยน้ำเสียงลมๆ แล้งๆ แต่สายตาของเธออ่อนลงเมื่อภูวินยิ้มกลับ รอยยิ้มนั้นไม่ใช่รอยยิ้มของคนมองลูกค้าแต่เป็นรอยยิ้มของคนที่รู้ใจ เธอปล่อยให้เวลาผ่านไปช้า ๆ ภายในร้านหนังสือที่ได้รับการตบแต่งอย่างเรียบง่าย ทั้งสองคนเติบโตมาจากเมืองเดียวกันแต่ชีวิตนำพามาในแบบที่ทำให้พวกเขาได้พบกันอีกครั้งหลังจบมหาวิทยาลัย
ภูวินเป็นคนที่เก่งในการเลือกหนังสือ เขาไม่เคยนับจำนวนเล่มแต่เขานับจำนวนคนที่กลับมาอีกครั้ง มินตรารู้สึกว่าเขาเข้าใจคนอ่านมากกว่าตนเองเข้าใจหัวใจตัวเอง เขาเลือกตำแหน่งของร้านไว้ตรงหัวมุมถนนที่มีคนเดินผ่านไม่มากนักแต่เพียงพอที่ร้านจะมีรอยเท้าของผู้คนเป็นครั้งคราว ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นคนวัยทำงานที่อยากหาเวลาอ่านหนังสือช้าลง มีนักศึกษาที่มานั่งทำงานปริ้นบทความ บางคนซื้อหนังสือให้เป็นของขวัญ ทั้งหมดนี้ทำให้ร้านของภูวินเหมือนโบสถ์เล็ก ๆ ที่คนเข้าไปหาความสงบ
เวลาแบบนั้นทำให้มินตราได้ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาโดยไม่รู้สึกแปลก ประหนึ่งว่าการเป็นคนรู้ใจของใครสักคนไม่ได้ต้องการคำใบ้อย่างยิ่งใหญ่ แค่การรู้จักกาแฟที่เขาชอบหรือการมัดผมให้ดูเรียบร้อยในวันที่ลมแรงก็เพียงพอ
“เธอเป็นเพื่อนที่ดี” ภูวินพูดครึ่งหยอกขณะเรียงหนังสือหนึ่งแถว
มินตราไม่ได้ตอบทันที เธอหยุดมือเล็กน้อยแล้วมองไปที่เรือนผมที่ถูกม้วนขึ้นเป็นปม “ฉันอยากจะเป็นมากกว่านั้น” เธอคิด แต่คำพูดนั้นห่อหุ้มอยู่ในลิ้นรอวันให้มันกล้าพูดออกมา
ชีวิตของมินตราไม่ได้เรียบง่าย เธอทำงานที่ร้านเพราะต้องการเวลานอกจากงานประจำที่ธนาคาร เธอเก็บเงินเพื่อตัวเองและพยายามไม่คิดเรื่องอนาคตมากจนเกินไป แต่หัวใจของเธอกลับมีแผนหนึ่งเสมอ — เก็บความรู้สึกให้พ้นจากความเสี่ยง เธอไม่ต้องการทำลายมิตรภาพที่มีค่าด้วยคำสารภาพที่อาจทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป
หลายเดือนผ่านไปทั้งสองคนมีเสียงหัวเราะ รอยยิ้ม และการหยอกล้อที่กลายเป็นกิจวัตร ลูกค้าน้อยคนที่ใส่ใจกับความสัมพันธ์ของสองเจ้าของร้าน แต่มีคนหนึ่งที่สังเกตเสมอ — ป้าจันทร์ เจ้าของร้านขายขนมฝั่งตรงข้ามที่มักป้อนคำติเตียนพร้อมกับกล่องคุกกี้ “เธอสังเกตไหมว่ามินตรายิ้มนานกว่าเมื่อก่อน” ป้าจันทร์บอกแล้วมองภูวินตาคม “จะให้ฉันส่งลูกอมให้เธอดีกว่านะ”
ภูวินหัวเราะ แต่เขาเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว “เธอควรเอาเวลาไปอ่านหนังสือดีกว่า”
การเป็นเพื่อนสนิทของมินตราและภูวินไม่ใช่โรแมนซ์อกหักที่โรแมนติก มันเหมือนการเดินในสวนสาธารณะบ่อยครั้งจนทางเดินบางส่วนกลายเป็นทางคุ้นเคย ทั้งสองรู้ว่ามีช่อดอกไม้ที่เคยซื้อร่วมกันในงานแรกของร้าน มีหนังสือบอร์ดเกมคืนที่พวกเขาหัวเราะจนปวดท้อง มีการทะเลาะเรื่องการจัดชั้นและการตัดสินใจว่าจะนำหนังสือประเภทไหนมาวางหน้าร้าน แต่ไม่มีใครพูดถึงความรู้สึกที่ถูกเก็บไว้ในกล่องใต้โต๊ะ
วันหนึ่งตอนบ่ายโมงเขาได้รับโทรศัพท์จากคนที่มินตราไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน น้ำเสียงของภูวินเปลี่ยนไปยามที่พูดชื่อคนนั้น เขาไม่เงียบ แต่เสียงทุ้มของเขาพาเอาเงื่อนงำบางอย่างมาไว้ในอากาศ “ฉันจะไปพบเธอ” เขาพูดกับมินตราระหว่างปิดเครื่องคิดเงิน “อยู่ร้านไหม”
มินตราก้มหัว พยายามทำอย่างเป็นธรรมชาติ “อยู่”
โทรศัพท์ถูกวางลง แต่สองคนก็มองหน้ากันในความเงียบที่ยาว ความเงียบในร้านไม่ได้น่ากลัว แต่มีความรู้สึกว่ามีน้ำหนักบางอย่างเพิ่มขึ้นมาบนโต๊ะไม้
“เธอมีเรื่องไม่สบายใจไหม” ภูวินถาม แล้วเขาก็หันไปซ่อนยิ้ม “หรือว่าเธอกังวลว่าฉันจะเอาหนังสือรักเก่าไปวางหน้านอก”
มินตราหัวเราะเสียงแผ่ว แต่มือยังคงสั่น “ไม่หรอก” คำตอบนั้นปลายเสียงแห้ง แต่ชั้นความจริงปกคลุมอยู่ข้างใน เธอไม่ต้องการเป็นผู้ที่ก้าวเข้ามาในเรื่องราวของคนอื่นแม้เพียงเพื่อเปรียบเทียบ
คนที่โทรมาก็คือ ‘ฟาง’ หญิงสาวจากบริษัทออกแบบที่เคยร่วมงานกับภูวินในโปรเจกต์เมื่อสองปีก่อน ฟางเป็นคนที่ทำให้ชีวิตของภูวินเคยพลิกผัน เขาเคยทำการตัดสินใจหนึ่งครั้งที่ไปกระทบกับความไว้ใจของคนรอบตัว มินตราจำได้ว่าตอนนั้นภูวินหายไปนาน เขาไม่ตอบโทรศัพท์และร้านเปลี่ยนบรรยากาศเป็นความว่างเปล่า ในวันที่เขากลับมา เขายิ้มแต่กลับมีเส้นบาง ๆ ของความท้อแท้อยู่ในมุมตา
เมื่อฟางปรากฏตัวในร้าน เสียงคลื่นของการทักทายผสมกับความตื่นเต้นในหน้าของลูกค้าบางคน เธอมาในชุดทำงานที่เรียบร้อย สบตาภูวินสั้น ๆ แต่ยาวพอที่จะทำให้มินตรารู้ว่ามีบางอย่างกำลังก่อตัว ฟางยิ้มกับมินตราอย่างสุภาพ เธอชอบอ่านนิยายแนววรรณกรรม เธอมีสายตามุ่งมั่นและคำพูดที่ฟังดูมีเหตุผล
“ฉันคิดว่าเราน่าจะร่วมโปรเจกต์กันอีกครั้ง” ฟางพูดระหว่างนั่งจิบกาแฟ “บริษัทฉันจะจัดงานหนังสือกลางแจ้ง เราคิดว่าร้านของเธอจะเข้ากับคอนเซ็ปต์มาก”
ภูวินพยักหน้า “แล้วเธออยากให้ฉันทำอะไร”
ฟางยิ้ม “แค่เป็นที่ปรึกษาในเรื่องการจัดเวทีและคัดสรรหนังสือพิเศษ ฉันจำรสนิยมของเธอได้ดี” เธอมองมินตรา “ยินดีด้วยนะ มีคนเก่งๆ อยู่แถวนี้”
มินตราไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เธอพยายามคำวั
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: รักคอมเมดี้,เพื่อนสนิท,แอบรักมานาน,ร้านหนังสือ,วุ่นวายชวนยิ้ม,เติบโต,ความสัมพันธ์,การให้อภัย
