สายฝนตกพรำตอนบ่าย เขาขับรถผ่านทางคดเคี้ยวที่คุ้นเคยแต่ไม่ค่อยมีคนใช้ กลิ่นดินที่เปียกและกลิ่นใบกระถินปลายทุ่งพาตัวเขากลับไปเป็นคนที่เคยวิ่งเล่นบนสนามหน้าบ้านไม้หลังเดิม กลับไปเพื่อกล่องไม้เก่า ๆ ที่ป้าเขียนพินัยกรรมไว้ในตอนที่ลมหายใจยังไม่หมด
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!รถหยุดหน้าบันไดบ้าน เขาลงแล้วยืนมองรอยแยกของสีฝุ่นสีจาง ราวกับมีคนลบสีออกไปด้วยมือเปล่า ประตูไม้ย้ำเสียงเมื่อเขาใช้กุญแจที่ป้าทิ้งไว้ในซองจดหมาย เปิดเข้าไปแล้ว กลิ่นเก่า ๆ ของบ้านซึมเข้าไปในเสื้อผ้า มันไม่ใช่กลิ่นฝุ่นอย่างเดียว มีอะไรที่คล้ายกับน้ำตาลไหม้ปะปนอยู่
เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกคุ้น แต่ไม่ใช่ความคุ้นเคยแบบอบอุ่น รู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ในเรื่องที่ตัวละครหนึ่งควรจะจำ แต่ลืมไปแล้ว เขาเดินเข้าห้องรับแขก มือแตะพนักเก้าอี้ผ้าทอ เกลียวด้ายหลุด บนโต๊ะมีกล่องไม้สลักฝุ่นหนาเปิดค้าง
ภายในกล่องเป็นรูปถ่ายเก่า ขอบเหลือง ภาพป้ากับผู้ชายคนกลางยิ้มกว้างมีเด็กผู้ชายตัวเล็กยืนตรงกลาง พวกเขายิ้ม เขามองแล้วรู้สึกผิดที่จำเด็กคนนั้นไม่ได้ เด็กในรูปมีผมซอยสั้น ใบหน้าติดฝุ่นหรือเงา แป้นประดับบนแขนเสื้อเหมือนที่เด็กช่างไม้ใส่ในงานวัด
เขาเอื้อมมือแตะรูป รู้สึกเหมือนบางอย่างในอกขยับ แต่เป็นความรู้สึกที่คุ้นเคยกับการพยายามผลักใครสักคนออกจากความทรงจำ เขาปิดกล่องอย่างรวดเร็วก่อนจะเปิดมันอีกครั้ง ความเงียบในบ้านยามเย็นหนักขึ้นเหมือนก้อนหินวางทับ
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: เรื่องผี,บ้านผีสิง,ความลับในครอบครัว,ความทรงจำที่หายไป,ของต้องห้าม,ระทึกขวัญจิตวิทยา,คำสาบ,วิญญาณอาฆาต
